Ο Οίκος των Σαούντ επιτίθεται στους Ανσάρ Αλλάχ για να προστατεύσει την αίρεση του θανάτου στη Δυτική Ασία, γράφει ο Πέπε Έσκομπαρ.

του Pepe Escobar*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Strategic-Culture, 09/10/2026

Ας ξεκινήσουμε με αποκλειστικές πληροφορίες. Την Πέμπτη, ο Γιαχία Αλί αλ-Ράι, πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων με έδρα τη Σαναά υπό τους Ανσάρ Αλλάχ, παρέδωσε επιστολή στον Σαρντάρ Αγιάζ Σαντίκ, πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης του Πακιστάν, ζητώντας την πακιστανική διαμεσολάβηση μεταξύ των Ανσάρ Αλλάχ και του Ριάντ.

Ο Ράι, ο οποίος χαίρει ευρείας εκτίμησης, είναι πρόεδρος στη Σαναά από το 2008. Ο Σαντίκ ξεκίνησε την τρέχουσα θητεία του ως πρόεδρος στο Ισλαμαμπάντ τον Μάρτιο του 2024. Αυτός ο απευθείας κοινοβουλευτικός δίαυλος είναι εξαιρετικά σημαντικός ως διπλωματικό άνοιγμα – καθώς το Πακιστάν αντιμετωπίζει τεράστια πίεση, στο εσωτερικό του και σε ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο, σχετικά με τις πραγματικές του δεσμεύσεις όσον αφορά τη σύγκρουση μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και της Υεμένης, όπως αυτή καθορίζεται από τη Συμμαχία για την Άμυνα της Μέκκας.

Όσο θολή κι αν είναι στην πραγματικότητα η όλη κατάσταση, οι απευθείας πληροφορίες από τα υψηλότερα κλιμάκια τόσο στο Ισλαμαμπάντ όσο και στην Τεχεράνη, όπως διερεύνησα συγκεκριμένα, έχουν εδραιώσει τέσσερα βασικά σημεία:

  1. Το Ισλαμαμπάντ είναι ανένδοτο ότι το Πακιστάν δεν θα επιτεθεί στους Ανσάρ Αλλάχ και δεν θα δεσμεύσει στρατεύματα για αυτόν τον σκοπό. Η συμφωνία του Ριάντ την περασμένη εβδομάδα απέκλειε την είσοδο σε έδαφος της Υεμένης. Οι πακιστανικές δυνάμεις οφείλουν να παραμείνουν εκτός οποιωνδήποτε χερσαίων επιχειρήσεων εναντίον των Ανσάρ Αλλάχ. Αυτό φαίνεται να ισχύει – προς το παρόν.
  2. Το Πακιστάν μεσολαβούσε ήδη μεταξύ του Ριάντ και της Σαναά μέσω της Τεχεράνης. Ο Στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ ζήτησε προσωπικά από τον Ιρανό Υπουργό Εξωτερικών Αρακτσί να χρησιμοποιήσει την επιρροή του Ιράν στους Ανσάρ Αλλάχ, σε συνδυασμό με τις επαφές του Αρακτσί τόσο με το Ισλαμαμπάντ, όσο και με το Ριάντ. Το Υπουργείο Εξωτερικών του Πακιστάν δεν διέψευσε αυτόν τον διπλωματικό δίαυλο.
  3. Το Πακιστάν θα πρέπει να υπερασπιστεί το σαουδαραβικό έδαφος στο πλαίσιο των δεσμεύσεών του στη Συμμαχία για την Άμυνα της Μέκκας. Η ανάπτυξη δυνάμεων για την προστασία των συνόρων και την άμυνα έναντι drones και πυραύλων που εκτοξεύονται από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης ταιριάζουν σε αυτό το μοτίβο. Το πρόβλημα είναι μήπως ορισμένοι Πακιστανοί σύμβουλοι έχουν ήδη αναπτυχθεί σε έδαφος της Υεμένης. Εάν το Πακιστάν έχει έστω και λίγους «συμβούλους» στο Άντεν και στρατεύματα κάπου γύρω από τη βόρεια Υεμένη στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία, αυτό συνιστά ήδη προδοσία των υποσχέσεών του.
  4. Οι πακιστανικές δυνάμεις θα πρέπει να είναι σε θέση να αμυνθούν – αυτό είναι αναμενόμενο υπό αυτές τις συνθήκες. Πρόκειται για ένα δηλωμένο ενδεχόμενο και όχι για πρόβλεψη αντιποίνων. Τουλάχιστον ένας Πακιστανός αξιωματικός σκοτώθηκε στη Σαουδική Αραβία χωρίς να υπάρξει πακιστανική απάντηση. Αυτό υποδηλώνει αυτοσυγκράτηση – τουλάχιστον προς το παρόν.

Διέλευση από το Ορμούζ: Χρήση του CIPS[1] και πληρωμή σε ριάλ

Στο ευρύτερο μέτωπο ΗΠΑ-Ιράν, οι διπλωματικές κινήσεις στηρίζουν όσα αναφέραμε σχετικά τις τελευταίες ημέρες στο Transition Protocol (Πρωτόκολλο Μετάβασης).[2] Στην πραγματικότητα, το Πακιστάν επιθυμεί απεγνωσμένα να διατηρήσει τη δέσμευσή του τόσο με το Ριάντ όσο και με την Τεχεράνη, παράλληλα με τον συνεχή συντονισμό με το Πεκίνο. Άλλωστε, η Κίνα στηρίζει πλήρως τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν και ο Αρακτσί συνεχίζει να συνομιλεί με τον Μουνίρ, όπως έκανε και μετά τις συνομιλίες του με τον Ουάνγκ Γι στο Πεκίνο.

Εν τω μεταξύ, στο μέτωπο της Ουάσιγκτον, οι εικασίες οργιάζουν σε όλο το φάσμα σχετικά με τις προετοιμασίες της κυβέρνησης Τραμπ για την επανέναρξη του πολέμου – συμπεριλαμβανομένων πιθανών πληγμάτων σε ιρανικές ενεργειακές υποδομές και μάλιστα, πράγμα ιδιαίτερα ανησυχητικό, σε πυρηνικούς στόχους. Δεν υπάρχει ακόμη οριστική απόφαση από τον επικεφαλής Ψυχοπαθή/Κοινωνιοπαθή, πόσο μάλλον ημερομηνία έναρξης.

Οι άμεσοι κίνδυνοι, πάντως, είναι τρομεροί.

Η διπλωματία –ακόμη και στην υποκατάστατη μορφή της– έχει βυθιστεί σε αδιέξοδο. Η Τεχεράνη παραμένει –και θα συνεχίσει να παραμένει– προσκολλημένη στους υφιστάμενους όρους της, οι οποίοι περιγράφονται λεπτομερώς στο ψόφιο Μνημόνιο Κατανόησης, αλλά τώρα επισείει την απειλή του αποκλεισμού των οδών διέλευσης κατά μήκος της ακτογραμμής του Ομάν, τις οποίες θεωρεί παράνομες. Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, εμμένει σε τεράστιες πυρηνικές παραχωρήσεις.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, επιβεβαιώσαμε ότι το Ανώτατο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας στην Τεχεράνη έλαβε δύο πολύ σημαντικές αποφάσεις:

  1. Η Τεχεράνη αποφάσισε να εισπράττει τα διόδια διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ αποκλειστικά σε ιρανικό νόμισμα. Όχι σε γιουάν, όχι σε κρυπτονομίσματα. Στην πραγματικότητα, αυτό θα γίνεται μέσω ενός μηχανισμού που συνδέεται με το CIPS, το κινεζικό σύστημα πληρωμών και εκκαθάρισης, παρακάμπτοντας το αμερικανικό δολάριο. Χρησιμοποιείτε το CIPS για να αγοράσετε ηλεκτρονικά γιουάν, τα μετατρέπετε σε ριάλ και πληρώνετε τα διόδια. Άλλωστε, τα έσοδα από τη διέλευση των Στενών του Ορμούζ είναι μία από τις λίγες εναπομείνασες πηγές σκληρού νομίσματος για την Τεχεράνη. Ο νέος μηχανισμός θα ενισχύσει σίγουρα την αξία του ριάλ.
  2. Μέσω του Πακιστάν, η Τεχεράνη ειδοποίησε τον Μπίσμαρκ των ακινήτων[3] του Τραμπ, τον Γουίτκοφ, ότι το Ιράν δεν θα υποχωρήσει ούτε εκατοστό από τους όρους του για μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων – και είναι πλήρως προετοιμασμένο για οποιαδήποτε πιθανή επίθεση των ΗΠΑ. Και αυτό, αφότου ο Τζέι Ντι Βανς παρουσίασε έναν πρόσθετο όρο για τον εμπλουτισμό ουρανίου: μια «ουσιαστική» και «σημαντική» μείωση. Αυτό αποκλείει τη συζήτηση για τον πυρηνικό φάκελο και καθιστά μια φόρμουλα γρήγορης επίλυσης σχεδόν αδύνατη.

Η ουσία είναι ότι η κλιμάκωση της έντασης θα μπορούσε να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, σε χρόνο μηδέν.

Η Επερχόμενη Καταιγίδα της Υεμένης 1.0 βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη

Στο μέτωπο Σαουδικής Αραβίας – Υεμένης, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης είναι απολύτως αμείλικτες. Η Επερχόμενη Καταιγίδα της Υεμένης 1.0 βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.

Οι ζημιές στο διυλιστήριο της Τζέντα, κοντά στην Γιανμπού, είναι τεράστιες. Οι Ανσάρ Αλλάχ πλήττουν ταυτόχρονα την ανατολική και τη δυτική ακτή της Σαουδικής Αραβίας, καθώς και τον αγωγό Ανατολής-Δύσης που βρίσκεται ανάμεσά τους.

Στην πράξη, η Σαναά στοχεύει στο σύνολο των υποδομών ζωτικής σημασίας του Ριάντ. Η αμυντική ομπρέλα των ΗΠΑ συνιστά ανέκδοτο: οι εναπομείνασες συστοιχίες PAC-3 και Patriot είναι άχρηστες απέναντι στους βαλλιστικούς πυραύλους της Υεμένης.

Τα στρατεύματα της Σαουδικής Αραβίας αριθμούν στην καλύτερη περίπτωση 75.000 άτομα, συν 125.000 από την Εθνοφρουρά. Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης διοικούν τουλάχιστον 350.000 άνδρες, αριθμός που μπορεί εύκολα να αυξηθεί στους 800.000. Το να προσδοκά κανείς «βοήθεια» από τους πετρελαιοσεΐχηδες του Συμβούλιου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC)[4] δεν συνιστά ούτε καν ανέκδοτο.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης εξαπέλυσαν επίσης δύο βαλλιστικούς πυραύλους και drones με εκρηκτικά προς την κατεύθυνση του διεθνούς αεροδρομίου του Άντεν. Οι Ανσάρ Αλλάχ δήλωσαν ότι στόχος ήταν οι σαουδαραβικές στρατιωτικές προμήθειες που είχαν μόλις φτάσει στο στρατόπεδο Μπαντρ, το αρχηγείο των μισθοφόρων που γειτνιάζει με το αεροδρόμιο. Ένας απροσδιόριστος αριθμός υψηλόβαθμων Σαουδαράβων αξιωματικών και αξιωματούχων –ίσως μάλιστα και ορισμένοι Πακιστανοί– σκοτώθηκαν.

Η Τουρκία από την πλευρά της πρόκειται επίσης να στείλει επίγειες δυνάμεις, αεροσκάφη και αεράμυνα σε σαουδαραβικό έδαφος. Αυτές οι τουρκικές δυνάμεις, θεωρητικά, θα μπορούσαν να προστατεύσουν το Ριάντ, τις ιερές πόλεις[5] και τον αγωγό Ανατολής-Δύσης. Η Άγκυρα, ακριβώς όπως και το Ισλαμαμπάντ, επιμένει ότι δεν έχει σχέδια να εμπλακεί στον πόλεμο μέσα στο έδαφος της Υεμένης.

Η γρήγορη απελευθέρωση της δυτικής ακτής κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης κατέστησε επίσης απολύτως σαφές πώς ο λεγόμενος σαουδαραβικός «συνασπισμός» –στην πραγματικότητα μια συμμορία μισθοφόρων– αποτελούταν de facto από τρομοκράτες καθ’ όλη τη διάρκεια των συγκρούσεων.

Οι Ανσάρ Αλλάχ ανακάλυψαν πληθώρα ξένων διαβατηρίων –ιδιαίτερα από το Κουβέιτ, το Κατάρ, την Τουρκία και τη Συρία– που ανήκαν σε τραμπούκους του ISIS και της Αλ Κάιντα. Ονομάστε το Λεγεώνα της Τρομοκρατίας Α.Ε.

Πρόκειται για την ίδια παλιά ιστορία. Το Κατάρ και η Τουρκία, σε πλήρη συντονισμό, εργαλειοποίησαν τη μεταφορά τραμπούκων του ISIS και Σαλαφιστών-τζιχαντιστών από τη Συρία και το Ιράκ, που έγιναν δεκτοί στην Υεμένη από το Κόμμα Ισλάχ.[6] Η Τουρκία ήταν η βασική οδός διέλευσης -τουλάχιστον 2.100 από αυτά τα στελέχη του ISIS είναι Τούρκοι.

Η Αλ Κάιντα της Αραβικής Χερσονήσου επιστρέφει!

Πίσω στο 2020, οι Ανσάρ Αλλάχ είχαν ήδη κατασχέσει έγγραφα, χάρτες και βίντεο που έδειχναν τζιχαντιστές του ISIS/Daesh[7] και της Αλ Κάιντα να υποστηρίζονται άμεσα από το Ριάντ και να αλωνίζουν στην Υεμένη, με αιχμαλωτισμένους τραμπούκους να ομολογούν ότι πληρώνονταν, εξοπλίζονταν και υποστηρίζονταν υλικοτεχνικά από τους Σαουδάραβες.

Τώρα, μια νέα ενσάρκωση της πρώην Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο (AQAP) βρίσκεται ήδη σε εφαρμογή – μέσω τουλάχιστον 20.000 τακφίρι[8] τρομοκρατών/τραμπούκων του Ισλαμικού Κράτους που «εισήχθησαν» από τη Συρία. Θα σταλούν στο κυβερνείο του Άντεν – κατόπιν αιτήματος, για την ακρίβεια απαίτησης του ίδιου του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, με την πλήρη έγκριση της κυβέρνησης Τραμπ και του σφαγέα υποτελή της που έγινε Πρόεδρος στη Δαμασκό, του πρώην ηγέτη του ISIS, αλ-Τζολάνι.

Ωστόσο, η ουσία ολόκληρης της υπόθεσης είναι ότι ο Οίκος των Σαούντ επιτίθεται στους Ανσάρ Αλλάχ για να προστατεύσει την αίρεση του θανάτου στη Δυτική Ασία.

Ελέγχοντας το Μπαμπ αλ-Μάνταμπ, οι Ανσάρ Αλλάχ αποκλείουν de facto το ισραηλινό λιμάνι του Εϊλάτ. Αυτό είχε ξανασυμβεί στο παρελθόν κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα. Το Ριάντ ήταν έξαλλο επειδή είχε κλείσει συμφωνίες για το –ουσιαστικά ακυρωμένο πλέον– έργο NEOM,[9] το οποίο θα συνδεόταν με το Εϊλάτ μόλις τίθεντο σε ισχύ οι Τραμπικές «Συμφωνίες του Αβραάμ».

Λαμβάνοντας υπόψη τη συνολική εικόνα, η κατάσταση θα μπορούσε να εκτραχυνθεί εντελώς λόγω ενός και μόνο σπινθήρα. Στα πιθανά σενάρια περιλαμβάνονται: Ένα πλήγμα της Υεμένης στη Σαουδική Αραβία που θα προκαλέσει μαζικές απώλειες. Ένα χάος με την επιβολή διοδίων στα Στενά του Ορμούζ. Ένα ιρανικό πλήγμα εναντίον στόχων κάποιου πετρελαιοσεΐχη του GCC -μετά από αμερικανική πρόκληση. Μια επίθεση συνδεόμενη με το Ιράν εναντίον αμερικανικής βάσης -επίσης μετά από αμερικανική πρόκληση. Και πάνω απ’ όλα, μια (αποτυχημένη) περιπέτεια δια «ξηράς, αέρος και θαλάσσης» της CENTCOM,[10] επιβεβλημένη από τον Κοινωνιοπαθή.

Προσδεθείτε.

Υποσημειώσεις της μεταφράστριας:

[1] Το CIPS (Cross-Border Interbank Payment System / Διασυνοριακό Διατραπεζικό Σύστημα Πληρωμών) είναι το κινεζικό διεθνές σύστημα πληρωμών που δημιουργήθηκε από την Κεντρική Τράπεζα της Κίνας. Λειτουργεί ως η εναλλακτική λύση της Κίνας στο δυτικό σύστημα SWIFT. Χρησιμοποιείται από μια σειρά χώρες, όπως το Ιράν, για την παράκαμψη των αμερικανικών κυρώσεων, επιτρέποντας τις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές (π.χ. για το πετρέλαιο) σε κινεζικά γιουάν αντί για δολάρια.

[2] Το Transition Protocol είναι πρόσφατο ενημερωτικό κανάλι στο YouTube, που σύστησαν ο Πέπε Έσκομπαρ, ο Λάρρυ Τζόνσον και ο Πακιστανός δημοσιογράφος Ζουλφικάρ Αλί. Παρέχει καθημερινά πληροφορίες κυρίως για τις εξελίξεις και το πολιτικό παρασκήνιο στη Δυτική Ασία.

[3] Trump’s real-estate Bismarck, Witkoff, στο κείμενο: ειρωνικό λογοπαίγνιο, μη δυνάμενο να αποδοθεί στα ελληνικά. Προκύπτει ως εξής: Ο Στιβ Γουίτκοφ είναι δισεκατομμυριούχος μεγιστάνας των ακινήτων (Real Estate), στενός φίλος του Ντόναλντ Τραμπ στο γκολφ. Δεν είχε καμία απολύτως προηγούμενη διπλωματική ή κυβερνητική εμπειρία. Ο Ότο φον Μπίσμαρκ ήταν ο θρυλικός Γερμανός καγκελάριος του 19ου αιώνα, ο καγκελάριος της ενοποίησης των κρατιδίων και της ίδρυσης της Γερμανίας ως ενιαίου κράτους (1870), γνωστός ως ο αρχιτέκτονας της σκληρής γεωπολιτικής και της διπλωματίας της ισχύος (Realpolitik). Συνδυάζοντας αυτά τα δύο προκύπτει η «Real-Estate-Politik», που ειρωνεύεται ο Έσκομπαρ.

[4] Το GCC (Gulf Cooperation Council / Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου) είναι ένας πολιτικός και οικονομικός οργανισμός στον οποίο συμμετέχουν 6 αραβικές μοναρχίες του Περσικού Κόλπου: Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), Κουβέιτ, Κατάρ, Μπαχρέιν, Ομάν. Ιδρύθηκε στις 25 Μαΐου 1981 στο Άμπου Ντάμπι, κυρίως ως απάντηση στην Ιρανική Επανάσταση (1979) και τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ. Η έδρα του βρίσκεται στο Ριάντ.
Στις 26 Μαρτίου 2015 (με την Επιχείρηση «Αποφασιστική Καταιγίδα»), το GCC εξουσιοδότησε τη Σαουδική Αραβία να ξεκινήσει στρατιωτική επέμβαση και αεροπορικές επιδρομές στην Υεμένη, αφότου οι Ανσάρ Αλλάχ κατέλαβαν την πρωτεύουσα Σαναά και ανέτρεψαν τη κυβέρνηση-μαριονέτα της Σαουδικής Αραβίας.

[5] Η Μέκκα και η Μεδίνα είναι οι δύο πρώτες ιερές ισλαμικές πόλεις. Η τρίτη είναι η Ιερουσαλήμ.

[6] Το Κόμμα Ισλάχ (Al-Islah / Υεμενική Συσπείρωση για τη Μεταρρύθμιση) είναι ένα σημαντικό πολιτικό και θρησκευτικό κίνημα στην ιστορία της σύγχρονης Υεμένης. Ιδρύθηκε το 1990 αμέσως μετά την ενοποίηση της Βόρειας και της Νότιας Υεμένης από τον Σεΐχη Αμπντουλάχ αλ-Αχμάρ. Αποτελεί το επίσημο παρακλάδι των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Υεμένη. Συνδυάζει το σουνιτικό ισλαμικό στοιχείο με ισχυρές φυλές (κυρίως της συνομοσπονδίας Χασίντ) και την επιχειρηματική ελίτ της χώρας. Για πολλά χρόνια, το Ισλάχ ήταν ο βασικός εταίρος και σύμμαχος του επί σειρά ετών προέδρου της Υεμένης, Αλί Αμπντουλάχ Σάλεχ, βοηθώντας τον να εδραιώσει την εξουσία του και να πολεμήσει τους σοσιαλιστές του Νότου στον εμφύλιο του 1994. (Θυμίζουμε ότι ως το 1990, υπήρχε η Βόρεια Υεμένη και η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Νότιας Υεμένης, με πρωτεύουσα το Άντεν). Ωστόσο, κατά την «Αραβική Άνοιξη» το 2011, το Ισλάχ στράφηκε εναντίον του Σάλεχ. Όταν οι Ανσάρ Αλλάχ κατέλαβαν τη Σαναά, το Ισλάχ συμμάχησε ανοιχτά με τη Σαουδική Αραβία. Έκτοτε αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των επίγειων δυνάμεων που πολεμούν στο πλευρό του σαουδαραβικού συνασπισμού. Το κόμμα αυτό λειτουργεί ως «γέφυρα» υποδοχής και ενσωμάτωσης ακραίων Σαλαφιστών και ξένων μισθοφόρων (από την Αλ Κάιντα και το ISIS) που χρησιμοποιήθηκαν ως δύναμη κρούσης ενάντια στους Ανσάρ Αλλάχ.

[7] Ισλαμικό Κράτος.

[8] Ο όρος Τακφίρι είναι μια αραβική λέξη που προέρχεται από το «τακφίρ», το οποίο αναφέρεται στην πράξη ενός μουσουλμάνου που αποκαλεί έναν άλλο μουσουλμάνο αποστάτη (καφίρ, που σημαίνει «άπιστος»), δηλαδή που έχει εγκαταλείψει το Ισλάμ. Ο Τακφίρι είναι ένας μουσουλμάνος που εμπλέκεται σε αυτή την πρακτική, κατηγορώντας άλλους μουσουλμάνους για αποστασία, συχνά για να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό ή τη βία εναντίον τους. Ιστορικά, ο όρος συνδέεται με εξτρεμιστικές ομάδες όπως οι Χαριτζίτες  του 7ου αιώνα, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το τακφίρ εναντίον τόσο των Σουνιτών όσο και των Σιιτών Μουσουλμάνων, τροφοδοτώντας εξεγέρσεις. Στα σύγχρονα πλαίσια, η ιδεολογία των Τακφίρι συνδέεται με τζιχαντιστικές ομάδες (π.χ. ISIS, Αλ Κάιντα, Ένοπλοι Ισλαμιστές Αλγερίας-GIA, Μπόκο Χαράμ) που χαρακτηρίζουν Μουσουλμάνους, τις κυβερνήσεις  τους ή ολόκληρες κοινωνίες ως αποστάτες για να επιτρέψουν επιθέσεις.

[9] Το NEOM είναι ένα γιγαντιαίο, φουτουριστικό οικιστικό και τεχνολογικό έργο (megaproject) στη βορειοδυτική Σαουδική Αραβία, στην επαρχία Ταμπούκ, το οποίο εκτείνεται σε μια έκταση 26.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων κατά μήκος της Ερυθράς Θάλασσας. Ανακοινώθηκε το 2017 από τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ως η κορωνίδα του σχεδίου «Saudi Vision 2030» (Σαουδικό Όραμα 2030) με στόχο να απεξαρτηθεί η οικονομία της χώρας από το πετρέλαιο και να δημιουργηθεί ένας παγκόσμιος κόμβος καινοτομίας, ρομποτικής και βιώσιμης ενέργειας. Το όνομα προέρχεται από τη σύνθεση της ελληνικής λέξης «Νέο» και του αραβικού γράμματος «Μ» (από τη λέξη Μουστακμπάλ που σημαίνει Μέλλον).
Το σχέδιο δεν αφορά μία μόνο πόλη, αλλά μια ολόκληρη περιοχή που περιλαμβάνει διάφορα επιμέρους πρωτοποριακά έργα:
1. The Line (Η Γραμμή): Μια επαναστατική «γραμμική πόλη» χωρίς αυτοκίνητα, δρόμους ή εκπομπές άνθρακα. Σχεδιάστηκε ως δύο παράλληλοι ουρανοξύστες με καθρέφτες, ύψους 500 μέτρων, που θα εκτείνονταν σε μήκος 170 χιλιομέτρων μέσα στην έρημο, φιλοξενώντας εκατομμύρια κατοίκους.
2. Oxagon: Ένα οκταγωνικό βιομηχανικό και τεχνολογικό κέντρο, το οποίο σχεδιάστηκε να πλέει εν μέρει στη θάλασσα, λειτουργώντας ως ένα αυτοματοποιημένο λιμάνι επόμενης γενιάς.
3. Trojena: Ένα ορεινό τουριστικό θέρετρο στην έρημο με πίστες σκι, τεχνητή λίμνη και πολυτελείς εγκαταστάσεις, που είχε επιλεγεί μάλιστα να φιλοξενήσει τους Ασιατικούς Χειμερινούς Αγώνες του 2029.
4. Sindalah: Ένα υπερπολυτελές νησιωτικό θέρετρο στην Ερυθρά Θάλασσα, προορισμένο για σούπερ-γιοτ και τουρισμό υψηλών εισοδημάτων.
Αν και το NEOM παρουσιάστηκε ως τεχνολογικός νεωτερισμός με προϋπολογισμό εκατοντάδων δισεκατομμυρίων (έως και 1,5 τρισεκατομμύριο δολάρια), το mega project έχει υποστεί δραματική συρρίκνωση και ουσιαστική κατάρρευση. Οι τεράστιες υπερβάσεις κόστους, τα τεχνικά προβλήματα και η έντονη δημοσιονομική πίεση ανάγκασαν το κρατικό επενδυτικό ταμείο της Σαουδικής Αραβίας (PIF) να παγώσει τα έργα. Οι εργασίες στο «The Line» έχουν σταματήσει, αφήνοντας πίσω τους μια τεράστια άδεια τάφρο στην άμμο, ενώ οι Ασιατικοί Χειμερινοί Αγώνες του 2029 αναβλήθηκαν. Το Ριάντ αναγκάζεται πλέον να πληρώνει δισεκατομμύρια σε αποζημιώσεις για τον πρόωρο τερματισμό των κατασκευαστικών συμβολαίων. Ο έλεγχος των στενών από τους Ανσάρ Αλλάχ και η ακύρωση των Συμφωνιών του Αβραάμ έβαλαν την οριστική ταφόπλακα στα κομβικά σχέδια σύνδεσης αυτών των φουτουριστικών υποδομών με το ισραηλινό λιμάνι του Εϊλάτ.

[10] Η Κεντρική Διοίκηση των Ηνωμένων Πολιτειών (CENTCOM) ιδρύθηκε το 1983 και έχει υπό την ευθύνη της τη Μέση Ανατολή (συμπεριλαμβανομένης της Αιγύπτου), την Κεντρική Ασία και μέρη της Νότιας Ασίας. Η διοίκηση συνιστά τις κύριες αμερικανικές δυνάμεις σε πολλές στρατιωτικές επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένου του Πολέμου του Περσικού Κόλπου το 1991, του πολέμου στο Αφγανιστάν, του πολέμου στο Ιράκ, του πολέμου στη Συρία και τώρα του πολέμου με το Ιράν. Από το 2009 το επιχειρησιακό αρχηγείο της βρισκόταν στην αεροπορική βάση Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ, η οποία καταστράφηκε φέτος από το Ιράν.

* Ο Pepe Escobar είναι αρθρογράφος στο The Cradle, αρχισυντάκτης στους Asia Times και ανεξάρτητος γεωπολιτικός αναλυτής που επικεντρώνεται στην Ευρασία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ζει και εργάζεται ως ξένος ανταποκριτής στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Μιλάνο, το Λος Άντζελες, τη Σιγκαπούρη και την Μπανγκόκ. Είναι συγγραφέας αμέτρητων βιβλίων. Το τελευταίο του είναι το Raging Twenties (Μαινόμενη Δεκαετία του ’20).

Πηγή: strategic-culture.su