του Γιώργου Γεωργή

Η παγκόσμια μέρα για τη μνήμη του Ολοκαυτώματος είναι ιδιαίτερα επίκαιρη. Όχι γιατί αυξάνεται ο αντισημιτισμός, όπως προσπαθούν εναγωνίως να μας πείσουν οι σιωνιστές εντός και εκτός της σιωνιστικής κρατικής οντότητας, ή οι σύμμαχοί της. Αντίθετα, είναι επίκαιρη διότι στις μέρες μας ένα νέο ολοκαύτωμα, μια γενοκτονία -σύμφωνα με το αρμόδιο Διεθνές Δικαστήριο- διεξάγεται μπροστά στα μάτια μας ενάντια στους Παλαιστίνιους. Θύτης αυτή τη φορά, το κράτος του Ισραήλ, με την πρακτική συνέργεια και αρωγή όλου σχεδόν του Δυτικού κόσμου. Το κράτος που στο παρελθόν στάθηκε υπεύθυνο για δύο Παγκοσμίους Πολέμους, αλλά και για το Ολοκαύτωμα, επέλεξε γι’ άλλη μια φορά τη λάθος πλευρά της ιστορίας. Αναμενόμενο, θα πουν όσοι γνωρίζουν από πού αντλήθηκε το ανθρώπινο δυναμικό που στελέχωσε με την αρωγή -κι όχι απλά με την ανοχή- της Δύσης, την άλλοτε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Αυτοί που γνωρίζουν πως η αποναζιστικοποίηση στoν «Ελεύθερο» Δυτικό Κόσμο ήταν περισσότερο υπόθεση «PR» παρά ουσιαστική διαδικασία κάθαρσης των ηττημένων… συμμάχων πλέον στον Ψυχρό Πόλεμο.

Από το ‘39 έως και το ’41, οι Ναζί σε συνεργασία με τις κορυφές του Σιωνισμού εντόπιζαν τους Εβραίους στην κατεχόμενη Ευρώπη! Οι ηγεσίες των σιωνιστών ήταν οι πλέον εύπιστοι θύτες: Κατέγραφαν τους Εβραίους στο θρήσκευμα ή στην καταγωγή, ακόμα και αυτούς που είχαν αλλάξει δόγμα, βοήθησαν στον εντοπισμό, την σύλληψη και την γκετοποίησή τους. Τους κράτησαν δε υπάκουους και πειθαρχημένους. Έπεσαν φυσικά και οι ίδιοι θύματα της περιβόητης «Τελικής Λύσης του Εβραϊκού Προβλήματος» σε όλη την τότε Ναζιστική «Πανευρώπη» της «Νέας Τάξης».

Για πολλά χρόνια οι σιωνιστές εργαλειοποιούν το Ολοκαύτωμα και τις ενοχές όσων το στήριξαν. Αξιοποιούν το κακόβουλο ψέμα τους (μια χώρα χωρίς λαό(;), για έναν λαό χωρίς χώρα!) και τις βαθύτερες αντισημιτικές προκαταλήψεις των Δυτικών που εδράζονται σε μεσαιωνικούς μύθους (περιπλανώμενος Εβραίος κ. α.) και θρησκευτικές δοξασίες του μεσαιωνικού Ρωμαιοκαθολικισμού και των προτεσταντικών δογμάτων και ομάδων που προκύψαν από αυτόν. Φαντασιώνονται το Μεγάλο Ισραήλ, μια μεγάλη «δυτικού τύπου» αποικιοκρατική, εποικιστική και επεκτατική «φιλελεύθερη» -πλην όμως ρατσιστική- «δημοκρατία», με σύνορα πολύ πέρα από τα σύνορα του σημερινού Ισραήλ, μαζί και του συνόλου των κατεχόμενων Παλαιστινιακών Εδαφών. Φαντασιώνονται ακόμα, μαζί με την Κυβέρνηση των ΗΠΑ -υπό τον Πρόεδρο Τραμπ- τρελές μπίζνες real estate πάνω στα ερείπια της Γάζας, πάνω στην καταστροφή και τον θάνατο… Είναι άραγε τυχαίο που το Ισραήλ, ως κράτος-μέλος του ΟΗΕ δεν διαθέτει ούτε επίσημα σύνορα, ούτε Σύνταγμα; Που το Ισραήλ εμφανίζεται παντού, σε όλα τα διεθνή φόρα, σε όλους τους χάρτες να καταλαμβάνει όλη την έκταση από τον Ιορδάνη έως την θάλασσα; Ταυτόχρονα, μόνο η αναφορά σε ελεύθερη Παλαιστίνη χαρακτηρίζεται αμέσως σαν αντισημιτισμός, ιδιαίτερα δε αν οριοθετείται from the river to the sea! Τέτοια υποκρισία από τους υποστηρικτές της «λύσης των δύο κρατών».

Το κράτος του Ισραήλ γεννήθηκε με τη βοήθεια σιωνιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως η «HAGANA», που αργότερα αποτέλεσαν τον ιδρυτικό πυρήνα του IDF. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων, η Εθνική τους Αντίσταση, χαρακτηρίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, το ίδιο και οι εθνικοαπελευθερωτικές τους οργανώσεις: χθες ήταν «τρομοκρατική» η PLO, σήμερα η Χαμάς…

Στο σημερινό Ισραήλ, «την μοναδική δημοκρατία» στη λεγόμενη Μέση Ανατολή, όπως βαυκαλίζονται να διακηρύττουν, υπάρχουν κάτοικοι τριών νομικών κατηγοριών: οι Ισραηλινοί πολίτες με πλήρη δικαιώματα, οι γηγενείς Άραβες -Ισραηλινοί πολίτες β΄ κατηγορίας – με περιορισμένα δικαιώματα και πολλούς νομικούς περιορισμούς – και τέλος, οι Παλαιστίνιοι που ζουν στα κατεχόμενα, την Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Οι τελευταίοι ακόμα και σε καιρό «ειρήνης» δεν είχαν κανένα δικαίωμα και υπόκεινται σε κάθε είδους εξευτελισμούς, παρενοχλήσεις, στέρηση περιουσίας, εδαφών και υποδομών ή πόρων. Ακόμα όμως και η α’ κατηγορίας Ισραηλινοί πολίτες υπόκεινται σε κοινωνικό ρατσισμό, ανάλογα με τον τόπο καταγωγής και προέλευσης. Ιδιαίτερα οι Εβραίοι που μετοίκισαν στο σιωνιστικό κρατικό μόρφωμα από τον Αραβικό κόσμο και τις Αφρικανικές χώρες.

Φυσικά, η «ειρήνη» και η «εκεχειρία» για το Ισραήλ ήταν και είναι μονομερείς διαδικασίες ή καταστάσεις. Δεσμεύουν δε αποκλειστικά τον εκάστοτε αντίπαλο και ουδέποτε το Ισραηλινό κράτος, τις ορδές των εποίκων του ή τον «ηθικό» στρατό του. Αμάχους και παιδιά σκοτώνουν μόνο οι «άλλοι»! Οι Ισραηλινοί βρίσκονται πάντα σε θέση άμυνας… Εξ ορισμού! Διατηρούν φυσικά το «δικαίωμα» του βιασμού των κρατουμένων και της κινηματογράφησής του…

Οι Παλαιστίνιοι, ακόμα φυσικότερα, δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Εφόσον δεν έχουν ελεύθερη πατρίδα, δεν έχουν δικαιώματα, ούτε στα σπίτια, ούτε στα χωράφια τους… Δεν τους αναγνωρίζεται ούτε το δικαίωμα στην άμυνα, ούτε το δικαίωμα στην αντίσταση. Εδώ δεν τους αναγνωρίζεται ούτε το όνομά τους: Παλαιστίνιοι…

Κοντολογίς, ο τότε Ναζί είναι σήμερα ο σιωνιστής! Ο τότε Εβραίος ή Τσιγγάνος, τα θύματα, είναι σήμερα οι Παλαιστίνιοι και όχι μόνο. Το σιωνιστικό αποικιοκρατικό μόρφωμα, για να υπάρξει ως τέτοιο, χρειάζεται να επιβάλει την αποσταθεροποίηση όλων των γειτονικών εθνικών κρατών με μουσουλμανικό πληθυσμό. Όπως γίνεται φανερό από την μεταπολεμική ιστορία της ευρύτερης περιοχής, η Δύση και ειδικά οι ΗΠΑ δεν κακοκάρδισαν ποτέ τους σιωνιστές. Δική τους αποικία και προκεχωρημένο φυλάκιο είναι! Από την άποψη αυτή ο σιωνισμός έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης, όχι μόνο για τα όσα υποφέρουν οι λαοί του Λιβάνου ή της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και για τεκταινόμενα στη Σομαλία!

Ο αντισημιτικός ρατσισμός δεν γεννήθηκε χθες. Ενισχύεται όμως τροφοδοτούμενος από τα εγκλήματα των σιωνιστών και του κράτους τους. Άλλωστε έχει βαθιές ρίζες στον Χριστιανικό Κόσμο. Σε αντίθεση όμως με το παρελθόν, σχεδόν σε όλη την μεταπολεμική περίοδο, ουδέποτε βρήκε κράτη αρωγούς, ούτε από τον Χριστιανικό, αλλά ούτε και στον Μουσουλμανικό κόσμο, παρότι κάτι τέτοιο θα ήταν ίσως εν μέρει αναμενόμενο, αλλά σε κάθε περίπτωση καταδικαστέο.

Ενώ όμως, ούτε στο Ιράν, ούτε στον Λίβανο φαίνεται να προωθείται ο αντισημιτισμός, στον Δυτικό Κόσμο αντίθετα, καλλιεργείται πολλά χρόνια τώρα και συστηματικά η ισλαμοφοβία. Διεκδικεί δε, με αξιώσεις, την θέση που κατείχε στον μεσοπόλεμο και αργότερα ο αντισημιτισμός, συχνά δε ανατρέχει, λιγότερο ή περισσότερο φανερά, την κρατική, παρακρατική και διακρατική πολιτική της «πολιτισμένης» Δύσης και των κυρίαρχων αφηγημάτων των συστημικών ΜΜΕ, όπου ο κατασκευασμένος και επιδοτούμενος από τη Δύση ισλαμικός εξτρεμισμός, ταυτίζεται με τον αντίπαλο εξτρεμισμό των αντιαποικιακών και εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Έτσι ο ISIS ταυτίζεται εν πολλοίς με την Χεζμπολάχ και τους Ιρανούς που τον πολέμησαν και τον πολεμούν με το όπλο στο χέρι.

Το αντιαποικιακό, εθνικοαπελευθερωτικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα συχνά επικαλέστηκε το Ισλάμ. Άλλωστε, όταν απέναντί σου βρίσκεται ολόκληρη η πολιτική, οικονομική, στρατιωτική, διπλωματική, επικοινωνιακή και πολιτισμική ισχύς του ιμπεριαλισμού, μόνο η πίστη μπορεί να δώσει ελπίδα στους αγωνιστές και να κάνει υποφερτές τις απίστευτες θυσίες που καταβάλλονται από τους λαούς.

Από τη μεριά τους πάλι, οι αποικιοκράτες ιμπεριαλιστές καλλιεργούν την ρατσιστική αντίληψη της πολιτιστικής τους ανωτερότητας, μαζί και της θρησκευτικής. Στα πλαίσια αυτά, τα «έγκριτα» Δυτικά ΜΜΕ χαρακτηρίζουν ως τρομοκρατική, κάθε ενέργεια των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Τα κινήματα και οι ηγεσίες τους παρουσιάζονται ως βάρβαρα, απολίτιστα, σκοταδιστικά. Μια ματιά μόνο στον Αραβικό Πολιτισμό, την πολιτιστική παρουσία του Ισλάμ, τον Ιρανικό κινηματογράφο και την σύγχρονη Παλαιστινιακή ποίηση και λογοτεχνία, αποκαλύπτει πόσο πολύ υπερέχουν πολιτιστικά και ιδιαίτερα σε ανθρωπιά και ευαισθησία οι Παλαιστίνιοι, οι Λιβανέζοι και οι Ιρανοί από τους διώκτες και τους επικριτές τους.

Οι αποικιοκράτες ανέκαθεν μεγέθυναν ή και κατασκεύαζαν διαφορές και εντάσεις στην λογική του «διαίρει και βασίλευε». Οι θρησκευτικές διαφορές ήταν και παραμένουν, μαζί με τις λοιπές ιδεοληπτικές διαφοροποιήσεις, προνομιακό τους πεδίο για την διάσπαση των καταπιεζόμενων λαών και τάξεων.

Η πολιτική του διαίρει και βασίλευε και δη με θρησκευτικούς όρους, βρίσκεται στη ρίζα ενεργών αλλά και εν υπνώσει ανεπίλυτων διεθνών ζητημάτων όπως το Κυπριακό, που εξελίχθηκε σε πρόβλημα κατοχής και εποικισμού των κατεχομένων, το πρόβλημα του Κασμίρ, το πρόβλημα του εθνοτικού και θρησκευτικού διαχωρισμού του Λιβανέζικου λαού που επιλύθηκε προσωρινά με την ενίσχυση της Χεσμπολάχ και θα ξαναφουντώσει με την περαιτέρω αποδυνάμωσή της και πολλά άλλα….

Σε αυτό το πολιτισμικό υπέδαφος, με την αποδυνάμωση των κοσμικών απελευθερωτικών δυνάμεων και την χρεοκοπία των κοσμικών καθεστώτων που προέκυψαν από την συντριβή της παλιάς αποικιοκρατίας, ο ρόλος του Ισλαμισμού ενισχύθηκε. Στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου ενάντια στα σοσιαλιστικά κράτη -και ειδικά ενάντια στη βοήθεια των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν- ο ιμπεριαλισμός και οι Μυστικές Υπηρεσίες Πληροφοριών του ενίσχυσαν τις πλέον ακραίες ισλαμιστικές δυνάμεις. Η τυφλή τρομοκρατία του ISIS, της Αλ Κάιντα και των λοιπών χρηματοδοτούμενων από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και ΜΚΟ τρομοκρατικών οργανώσεων δεν έχει καμία σχέση, ούτε καν συγκρίνεται, ακόμα και με τα πλέον ακραία αιματηρά κτυπήματα των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων.

Άλλωστε οι επιδιωκόμενοι σκοποί είναι ξεκάθαρα διαφορετικοί:

Οι ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις υπονομεύουν και καθιστούν ψευδεπίγραφες τις όποιες διακηρυγμένες κοινωνικοπολιτικές τους κοσμικές επιδιώξεις, διότι σπέρνουν τη διχόνοια μέσα στο λαό, καλλιεργώντας και μεγεθύνοντας δευτερεύουσες και τριτεύουσες αντιθέσεις θρησκευτικού χαρακτήρα. Γι’ αυτό άλλωστε και βρίσκονται στο pay roll των Δυτικών μυστικών Υπηρεσιών. Αυτές άλλωστε εξυπηρετούν και τα τυφλά τρομοκρατικά κτυπήματά τους που τροφοδοτούν την ισλαμοφοβία, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, με πολλαπλά οφέλη για την καθεστηκυία τάξη. Ενδεικτικά οι επιθέσεις στο Παρίσι, στο θέατρο Bataclan (130 νεκροί) και στο Charlie Hebdo (12 νεκροί). Ή οι επιθέσεις στη Ρωσία τόσο από ισλαμιστές Τσετσένους στο μακρινό παρελθόν όσο και πιο πρόσφατα στη Μόσχα, στο πολιτιστικό συγκρότημα Κρόκος, όπου αποκαλύφθηκε και εμπλοκή του καθεστώτος του Κιέβου.

Η σύγχυση που καλλιεργούν τα ΜΜΕ δεν είναι τυχαία, ούτε και αποτέλεσμα άγνοιας. Εξυπηρετούν πολιτικές και γεωπολιτικές σκοπιμότητες με πολλαπλές στοχεύσεις ψυχολογικού πολέμου. Καλλιεργούν τον νέο αντισημιτισμό στο πρόσωπο της ισλαμοφοβίας που έχει ανάγκη ένα «ισλάμ» made in USA.

Οι λαοί όμως, έχουν ανάγκη μια αξιόπιστη, πολύπλευρη, εναλλακτική ενημέρωση. Έχουν ανάγκη να ξεχωρίσουν τους φίλους και συμμάχους από τους πραγματικούς τους εχθρούς. Τα κριτήρια δεν μπορεί να είναι άλλα από αυτά της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν. Αντίθετα, μόνο ενωμένοι μπορούν να αντιμετωπίσουν τον ιμπεριαλισμό και πριν από όλα την κυριαρχία των Αμερικανικών ελίτ και των βασάλων τους, καταρχήν στις άρχουσες τάξεις τους.

Μόνο μέσα σε αυτόν τον αγώνα για εθνική κυριαρχία και δημοκρατία, για ειρήνη και κοινωνική προκοπή σε κάθε χώρα ξεχωριστά, θα απελευθερώνονται οι όροι και οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, θα ενισχύεται η ενότητα του κόσμου της εργασίας, θα διευκολύνεται η ανάπτυξη των πλέον πλατειών κοινωνικοοικονομικών συμμαχιών των «κάτω» ενάντια στους εκμεταλλευτές τους.