του Indrajit Samarajiva*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Indi.ca, 10/07/2026

Τι κοινό έχουν η Ουκρανία, το ‘Ισραήλ’, η Νότια Κορέα και η Ταϊβάν; Όλες κυβερνώνται από την ίδια διαβολική εξίσωση. Διαίρει και βασίλευε. Όπως είπε ο Βλαντίμιρ Πούτιν: «Η φόρμουλα που εφαρμόζουν είναι γνωστή από αμνημονεύτων χρόνων – διαίρεσε και κυριάρχησε. Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο εδώ». Ή όπως είπε ο Νασράλλα: «αυτό [το ‘Ισραήλ’] ιδρύθηκε με ρητό σκοπό να διχάσει και να διαμελίσει τον μουσουλμανικό κόσμο». Ή όπως είπε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ: «Στο παρόν στάδιο, η βασική στρατηγική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η παγκόσμια επιθετικότητα, είναι να καταστρέψει τις μικρές και διαιρεμένες επαναστατικές σοσιαλιστικές χώρες». Ή όπως είπε ο Μάο στους Παλαιστίνιους, συνθέτοντας όλη την εικόνα: «Εσείς είστε η μπροστινή πύλη κι εμείς η πίσω. Δημιούργησαν το Ισραήλ για εσάς και τη Φορμόζα[1] [Ταϊβάν] για εμάς».

Αυτή η τακτική είναι γνωστή από αμνημονεύτων χρόνων, όπως είπε ο Πούτιν, αλλά να πάρει η ευχή, εξακολουθεί να λειτουργεί σαν διαβολικό ξόρκι. Αν σπείρεις τον διχασμό μέσα σε μια πόλη (ή σε έναν Κόσμο), τότε θα σου ανοίξουν τις πύλες, μερικές φορές χωρίς να πέσει ούτε ντουφεκιά. Δεν χρειάζεται καν μεγάλο μέρος του πληθυσμού, παρά μόνο μερικοί αρκετά χαζοί, δόλιοι ή αφελείς. Η μεταφορά του Δούρειου Ίππου είναι εύστοχη, επειδή έτσι ακριβώς λειτουργεί η ‘ελληνική’ δημοκρατία υπό τη Λευκή Αυτοκρατορία. Η Δημοκρατία ΑΕ είναι το σύστημα που γνωρίζουν επακριβώς πώς να διαφθείρουν (οι ίδιοι έχουν νομιμοποιήσει τη διαφθορά) και αν τη μπάσεις μέσα στο έθνος σου, θα ξεχυθούν τραπεζίτες, στρατιώτες και πράκτορες της CIA. Καταλήγεις χρεωμένος και υπό κατοχή πριν το καταλάβεις. Και αν τολμήσεις να εκλέξεις κάποιον που δεν τους αρέσει, θα νοθέψουν τις εκλογές, θα διαλύσουν την οικονομία σου και θα τον εξοντώσουν με δικαστικό ή κανονικό πόλεμο. Είναι ένα πραγματικά αλάνθαστο σύστημα. Έχει εξαπατήσει τον κόσμο ξανά και ξανά και το αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του. Σχεδόν όλος ο κόσμος την πάτησε, εκτός από αυτούς στους οποίους επιτίθενται τώρα. Αυτούς τους αποκαλούν «αυταρχικούς», που σημαίνει απλώς ότι διεκδικούν εθνική κυριαρχία έξω από την Αυτοκρατορία. Αυτό σημαίνει στον πραγματικό κόσμο το ευρέως προπαγανδιζόμενο δράμα «δημοκρατίες εναντίον αυταρχικών καθεστώτων». Σημαίνει τον οποιονδήποτε διεκδικεί τη δική του εξουσία εναντίον ενός δήμου[2] που τον υποκίνησαν έξωθεν στην τρέλα. Κι αν αναρωτιέστε πού βρίσκεστε: αν δεν πολεμάτε ενεργά τη Λευκή Αυτοκρατορία, είστε μέσα σε αυτήν. Και καλή τύχη…

Θερίζουν ό,τι σπέρνουν και η Λευκή Αυτοκρατορία καλλιεργεί αντιφρονούντες, ακτιβιστές, θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, ακόμα και ολόκληρες αποσχισθείσες επαρχίες ή κράτη, αν μπορεί να τα βάλει στο χέρι. Γι’ αυτό στην Ουκρανία αμερικανοβοήθησαν Σοροποιημένους φιλελεύθερους[3], που το κάνουν για τη “δημοκρατία” και νεοναζί της CIA, που το κάνουν για τον Λευκό Φύρερ (υπαρκτό πρόσωπο). Στην Παλαιστίνη, χρησιμοποίησαν τους Σιωνιστές —που κάποτε αποτελούσαν περιθωριακή ομάδα εντός του εβραϊκού πληθυσμού— για να διαφθείρουν τους Εβραίους γενικότερα και να διαλύσουν μια ολόκληρη περιοχή. Χρησιμοποιούν επίσης διεφθαρμένες ομάδες τακφίρι[4], όπως το ISIS ή οι Ουαχαμπίτες[5] στη Σαουδική Αραβία. Βασικά είναι αγνωστικιστές, κάθε είδους προδότης τους κάνει. Στη Νότια Κορέα χρησιμοποίησαν ολιγάρχες και μια στρατιωτική δικτατορία, ενώ στην Ταϊβάν χρησιμοποιούν τους αποσχισθέντες ηττημένους ενός εμφυλίου πολέμου. Είναι η ίδια φόρμουλα. Ρίξε σκατά και ανακάτεψε.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε όλες αυτές τις “συγκρούσεις” ως εμφυλίους πολέμους υποκινημένους από έξω. Οι Ουκρανοί —συμπεριλαμβανομένου του Ζελένσκι— μιλούν ή καταλαβαίνουν ρωσικά και ήταν ένας λαός με τους Ρώσους. Είναι φυσικά συνδεδεμένοι με τη Ρωσία, όπως και η Ευρώπη, αλλά αυτή η ‘Αμερική’[6] (10.000 χιλιόμετρα μακριά) δεν το θέλει, οπότε φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Η ‘αμερικανική’ εξωτερική πολιτική βρίσκεται στον αυταρχικό αυτόματο πιλότο από τη δεκαετία του 1980 και δεν είναι σαφές αν γνωρίζουν ότι η ΕΣΣΔ κατέρρευσε. Προσπαθούν ακόμα να υποκινήσουν εμφύλιο πόλεμο εντός της ΕΣΣΔ και τώρα πήραν αυτό που ήθελαν. Θα πολεμήσουν ευχαρίστως μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό. Ποιος νοιάζεται για έναν μικρό σλαβικό εμφύλιο πόλεμο; Σίγουρα όχι οι Ναζί που νίκησαν.[7]

Πάρτε επίσης την Παλαιστίνη, όπως έκανε και η Λευκή Αυτοκρατορία. Οι Εβραίοι ζούσαν ειρηνικά στον μουσουλμανικό κόσμο (σε αντίθεση με την Ευρώπη) μέχρι που η Παλαιστίνη μετατράπηκε σε εβραϊκό γκέτο για να ξεφορτωθούν εκεί τον ευρωπαϊκό εβραϊσμό. Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι η Ευρώπη δεν ήθελε να τους δώσει πίσω τα σπίτια τους και ούτε η ‘Αμερική’ τους ήθελε, οπότε εκμεταλλεύτηκαν τη δική τους μυθολογία για να τους κάνουν να εκτοπιστούν μόνοι τους και να κατατάξουν εθελοντικά τα εγγόνια τους ως κληρωτούς στον αυτοκρατορικό στρατό. Αυτό δεν λέγεται για να απαλλαγούν οι Εβραίοι από τις ευθύνες τους, αλλά για να καταδικαστεί ολόκληρη η Λευκή Αυτοκρατορία. Ορισμένοι Εβραίοι ήταν γηγενείς στην περιοχή, αλλά από αυτό το προγεφύρωμα χρησιμοποιήθηκαν για να διχάσουν (πολλαπλασιαστικά) και να κατακτήσουν μια ολόκληρη περιοχή.

Έπειτα πάρτε τη Νότια Κορέα, όπως έκανε η Αυτοκρατορία, ή το Αφγανιστάν και το Βιετνάμ όπου προσπάθησε. Εγκατέστησαν κυβερνήσεις-μαριονέτες σε όλα αυτά τα μέρη, τα οποία δεν χρειαζόταν καν να είναι «δημοκρατίες». Η Νότια Κορέα ήταν μια βάναυση στρατιωτική δικτατορία για πολλά χρόνια, μέχρι που οι άνθρωποι διαδηλώνοντας (και πεθαίνοντας) απέκτησαν τη σημερινή δημοκρατία-βιτρίνα, όπου σχεδόν κάθε Πρόεδρος καταλήγει στη φυλακή επειδή η κοινωνία είναι τόσο διεφθαρμένη και ο στρατός τους βρίσκεται υπό τις διαταγές ξένων. Η Κορέα είναι η πιο προφανώς διαιρεμένη και κατακτημένη χώρα. Είναι κομμένη στα δύο και οι ‘Αμερικανοί’ ιμπεριαλιστές χρησιμοποιούν το νότιο τμήμα ως αποικία στρατεύσιμων.

Τέλος, πάρτε την Ταϊβάν, όπως έκανε το Κουομιντάνγκ (KMT)[8] μετά από έναν Κινεζικό εμφύλιο πόλεμο, που συνεχίζεται ακόμα και θα συνεχίζεται μέχρι να επανενωθεί το σύνολο της χώρας. Τόσο η Κίνα όσο και η Ταϊβάν ισχυρίζονται ότι είναι Κίνα και οι δύο κατοικούνται από ανθρώπους που θεωρούν τους εαυτούς τους Κινέζους. Η επανένωση θα ήταν πολύ πιο εύκολη αν η “Αμερική” δεν προσπαθούσε να τους κρατήσει διαιρεμένους.

Όλες αυτές οι διαιρέσεις δεν είναι συμπτώσεις. Δεν πρόκειται για άσχετα μεταξύ τους τοπικά προβλήματα, αλλά για μια εσκεμμένη, διεθνή στρατηγική. Ιδού η Λευκή Αυτοκρατορία σε δράση ή, πιο σωστά, σε αδράνεια. Η ‘Αμερική’ είναι η πιο έμμεση ενσάρκωση του κτήνους[9], αλλά ακόμη και οι Βρετανοί και οι Ολλανδοί χρησιμοποιούσαν τις τοπικές διαμάχες για να σκαρώσουν μια διεθνή αυτοκρατορία. Όπως είπε ο Σαίξπηρ: «Από το μίσος το παλιό ξεσπά ανταρσία νέα, και μ’ αίμα πολιτών λερώνει τα ευγενικά τα χέρια».[10] Αν οι άνθρωποι πολεμούν αναμεταξύ τους, δεν πολεμούν εκείνους. Αν ταΐζεις κάποιες φατρίες με ασήμαντα προνόμια (βραβεία Νόμπελ, τίτλους, συμβόλαια βιβλίων, διασημότητα) και άλλες φατρίες με σκέτα όπλα, μπορείς να κάνεις ολόκληρους πληθυσμούς να επιτεθούν στους γείτονές τους, ή ακόμα και στην ίδια τους την οικογένεια.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι καμία από αυτές τις “συγκρούσεις” δεν θα συνέβαινε χωρίς την αυτοκρατορική ανάμειξη. Ζούμε υπό μία Λευκή Αυτοκρατορία και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ για τους περισσότερους από εμάς. Αυτό που αποκαλούν Ψυχρό Πόλεμο ήταν, για εμάς, απλώς ένας «Παγκόσμιος Πόλεμος Επίσης»[11]. Και αυτό που αποκαλούν Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας ήταν ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος που μαίνεται ακόμα ολοκληρωτικά και αμείωτα. Φυσιολογικά, κανένας από τους λαούς που προανέφερα δεν θα πολεμούσε αναμεταξύ του, χωρίς κάποιον που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά να στρέφει τον αδελφό εναντίον του αδελφού για δικό του όφελος. Είναι απλώς κοινή λογική να μην τα βάζεις με έναν μεγαλύτερο γείτονα, εκτός αν νομίζεις ότι έχεις κάποιον ακόμα μεγαλύτερο πίσω σου. Και δεν χρειάζεται καν η πλειοψηφία του πληθυσμού να σκέφτεται έτσι, παρά μόνο ένα κλάσμα πρόθυμο να προδώσει τους υπόλοιπους για ένα ασήμαντο προνόμιο, ή απλώς για να την μπει στον τοπικό του εχθρό.

Μπορείτε να το δείτε αυτό στην Ουκρανία, η οποία θα έπρεπε να έχει —και είχε— αξιοπρεπείς σχέσεις με τον γιγαντιαίο γείτονά της, μέχρι που παρενέβη η μακρινή ‘Αμερική’. Η Ουκρανία είχε μια φιλική προς τη Ρωσία κυβέρνηση και μάλιστα ο ίδιος ο Ζελένσκι είχε πει, το 2014, ότι «η Ρωσία και η Ουκρανία είναι πραγματικά αδελφικά έθνη». Ήταν ρωσόφωνος. Όμως αυτή η ουκρανική κυβέρνηση ανατράπηκε με πραξικόπημα και ο διεφθαρμένος κωμικός άρχισε να διώκει τους ρωσόφωνους, να απαγορεύει πολιτικά κόμματα και θρησκείες και ούτω καθεξής, προτού ρίξει ολόκληρο τον ανδρικό πληθυσμό στην κρεατομηχανή και ακυρώσει τις εκλογές μέσα σε ένα λουτρό ματωμένης διαφθοράς. Δεν βγάζει κανένα νόημα για την Ουκρανία να πολεμά τη Ρωσία και θα ήταν λογικό για αυτούς να δεχτούν τη συμφωνία το 2022, όταν τους προσφέρθηκε, αλλά επειδή η χώρα έχει υποστεί λοβοτομή από τα ξένα συμφέροντα, συνεχίζει να σέρνεται τρεκλίζοντας στο μέτωπο. Τους απέκοψαν από το φυσικό τους ένστικτο για αυτοσυντήρηση και τους κατέκτησαν — όχι οι Ρώσοι, αλλά η Λευκή Αυτοκρατορία.

Μπορείτε να το δείτε αυτό και στην Παλαιστίνη, όπου οι Μουσουλμάνοι έδωσαν καταφύγιο στους Εβραίους για να σωθούν από την ευρωπαϊκή θηριωδία, αλλά η επιθυμία τους να είναι Ευρωπαίοι τους έκανε τελικά χειρότερους από τους Ναζί. Δεν βγάζει κανένα νόημα για μια τόσο μειονοτική πληθυσμιακή ομάδα να εξοργίζει τους πάντες στη γειτονιά της, αλλά με τη Λευκή Αυτοκρατορία πίσω της, έτσι ακριβώς συμπεριφέρεται. Το ίδιο ισχύει και για τη Νότια Κορέα, στην οποία διαιρέθηκαν κυριολεκτικά οικογένειες και η οποία πραγματικά δεν θέλει να είναι κομμένη στα δύο. Ή για την Ταϊβάν, η οποία είναι βαθιά συνδεδεμένη με την ηπειρωτική Κίνα. Καμία από αυτές τις συγκρούσεις δεν θα συνέβαινε αν δεν τις υποκινούσε η Λευκή Αυτοκρατορία, ενώ προσποιείται ότι «απλώς βοηθάει». Βοηθάει τον εαυτό της, για να είμαστε πιο ακριβείς.

Το όφελος του διαίρει και βασίλευε είναι πως στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται να κατακτήσεις πολλά. Βάζεις άλλους κατακτημένους λαούς να πολεμήσουν για λογαριασμό σου. Τους βάζεις να πολεμούν αναμεταξύ τους κι έτσι δεν πολεμούν εσένα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να δώσεις μερικά αποφάγια σε μια ολιγάριθμη τάξη υαινών και μπορείς να πάρεις τη μερίδα του λέοντος. Και αν επιτρέψεις σε μια συγκεκριμένη τάξη να χρησιμοποιήσει τα όπλα σου εναντίον των εχθρών της (συνήθως των λαϊκών μαζών), θα στηθούν στην ουρά για να προδώσουν ο ένας τον άλλον, για ένα ασήμαντο πλεονέκτημα. Αυτό λειτούργησε από αμνημονεύτων χρόνων, όπως είπε ο Πούτιν, αλλά τώρα πια δεν λειτουργεί εξαιτίας ανθρώπων σαν κι αυτόν, σαν τον Νασράλλα, σαν τους Κιμ ή σαν το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ). Οι οποίοι αρνούνται τον διχασμό και έτσι κατακτούν τη Λευκή Αυτοκρατορία. Όλοι οι πόλεμοι των Λευκών έχουν ως κοινό στοιχείο τον διχασμό και την κατάκτηση. Υπάρχει όμως ένα συνεχώς αυξανόμενο κοινό μέτωπο υπέρ της ενότητας και της ήττας τους.

Υποσημειώσεις της Μεταφράστριας:

[1] Η ονομασία «Φορμόζα» δεν ήταν ποτέ το επίσημο εγχώριο όνομα του νησιού, αλλά ο δυτικός όρος για την Ταϊβάν (Taiwan). Το 1542, Πορτογάλοι ναυτικοί που πέρασαν από την περιοχή αντίκρισαν το καταπράσινο νησί και το κατέγραψαν στα ημερολόγιά τους ως «Ilha Formosa», που σημαίνει «Όμορφο Νησί». Το όνομα αυτό υιοθετήθηκε από τους χαρτογράφους και παρέμεινε η βασική ονομασία με την οποία η Δύση γνώριζε το νησί για περίπου τέσσερις αιώνες (16ος έως τα μέσα του 20ού αιώνα).
Η Ταϊβάν είναι νησί στα νοτιοανατολικά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΛΔΚ) και η πρώτη γραπτή μαρτυρία ως μέρους του Κινεζικού Κράτους είναι από το 1349. Από το 1895 ως το 1945 βρίσκονταν υπό Ιαπωνική κατοχή. Επιστράφηκε στην Κίνα με την παράδοση της Ιαπωνίας στο τέλος του ΒΠΠ.
Με τη νίκη των κομμουνιστών στον Κινεζικό Εμφύλιο Πόλεμο (1927-1949), ιδρύθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας την 1η Οκτωβρίου. Στις 7 Δεκεμβρίου 1949, ο Τσανγκ Κάι-σεκ μετέφερε την Εθνικιστική κυβέρνησή του στην Ταϊβάν και κατέστησε την Ταϊπέι προσωρινή πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Κίνας (ROC). Περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως στρατιώτες, μέλη του κυβερνώντος Κουομιντάνγκ, καθώς και πνευματικές και επιχειρηματικές ελίτ, μεταφέρθηκαν στην Ταϊβάν, προστιθέμενοι στον προηγούμενο πληθυσμό των περίπου έξι εκατομμυρίων. Αυτοί οι άνθρωποι και οι απόγονοί τους έγιναν γνωστοί στην Ταϊβάν ως waishengren (ηπειρωτικοί). Η κυβέρνηση της ROC μετέφερε στην Ταϊπέι πολλούς εθνικούς θησαυρούς και μεγάλο μέρος των αποθεμάτων χρυσού και ξένου συναλλάγματος της Κίνας. Το μεγαλύτερο μέρος του χρυσού χρησιμοποιήθηκε για την πληρωμή των μισθών των στρατιωτών.
Ο στρατιωτικός νόμος, που κηρύχθηκε στην Ταϊβάν τον Μάιο του 1949, παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1987 και χρησιμοποιήθηκε για την καταστολή της πολιτικής αντιπολίτευσης. Κατά τη διάρκεια της Λευκής Τρομοκρατίας, όπως είναι γνωστή η περίοδος αυτή, 140.000 άνθρωποι φυλακίσθηκαν ή εκτελέστηκαν επειδή θεωρήθηκαν αντικαθεστωτικοί (κατά του Κουομιντάνγκ) ή φιλοκομμουνιστές. Πολλοί πολίτες συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν ή εκτελέστηκαν για την πραγματική ή εικαζόμενη σχέση τους με το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Καθώς αυτοί οι άνθρωποι προέρχονταν κυρίως από την πνευματική και κοινωνική ελίτ, εξοντώθηκε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών και κοινωνικών ηγετών. Οι πρώτες εκλογές, οι οποίες εξέλεξαν γηγενή πρόεδρο, έγιναν το 1988.
Μέχρι το 1971, δηλαδή επί 22 χρόνια (1949–1971), ο ΟΗΕ αναγνώριζε την Ταϊβάν ως ‘Κίνα’. Παρότι η ΛΔΚ και η ΕΣΣΔ απαίτησαν από την πρώτη στιγμή την αντικατάσταση της εκπροσώπησης στον ΟΗΕ από τη νόμιμη ΛΔΚ, οι ΗΠΑ και οι Δυτικοί σύμμαχοί τους μπλόκαραν συστηματικά το θέμα, χρησιμοποιώντας διαδικαστικά τεχνάσματα (όπως π.χ. το να χαρακτηρίζεται η εκπροσώπηση της Κίνας ως «σημαντικό ζήτημα» που απαιτούσε πλειοψηφία δύο τρίτων). Η αλλαγή έγινε με την ψήφιση της Απόφασης 2758 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 25 Οκτωβρίου 1971, η οποία μεταβίβασε την έδρα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (Πεκίνο). Η απόφαση προέβλεπε την άμεση αποπομπή των αντιπροσώπων του Τσανγκ Κάι-σεκ (της Ταϊβάν) από τις θέσεις που κατείχαν στον ΟΗΕ και σε όλους τους σχετικούς οργανισμούς και την «αρχή της μίας Κίνας». Έτσι, έπαψε να αναγνωρίζεται διεθνώς ως ανεξάρτητο κράτος (την αναγνωρίζουν μόνο 11 χώρες: 2 μπανανίες της Λατινικής Αμερικής, 7 υπερπόντιες νησιωτικές αποικίες των ΗΠΑ και της Αγγλίας -Αϊτή, Αγία Λουκία, Τουβαλού κ.λπ., ένα αποικιακό κρατίδιο της Αφρικής και το Βατικανό). Παρ’ όλ’ αυτά, η Ταϊβάν συνέχισε να διεκδικεί την κυριαρχία πάνω σε «ολόκληρη την Κίνα», την οποία όριζε ότι περιλαμβάνει την ηπειρωτική Κίνα, την Ταϊβάν (συμπεριλαμβανομένων των νησιών Πενγκού), την Εξωτερική Μογγολία (δηλ. το ανεξάρτητο κράτος της Μογγολίας) και άλλα μικρότερα εδάφη ως το 1991. Το 1991, το κοινοβούλιό της ανέτρεψε την προηγούμενη νομοθεσία που όριζε το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα ως επαναστατική συμμορία και αναγνώρισε τον έλεγχό του στην ηπειρωτική Κίνα. Οι ΗΠΑ παρότι αναγνώρισαν τη ΛΔΚ και διέκοψαν -υποτίθεται- τις διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν στις 1 Ιανουαρίου 1979, στις 10 Απρίλη 1979 ψήφισαν στο Κογκρέσο το νόμο Taiwan Relations Act (TRA) που προβλέπει τη συνεχή παροχή όπλων στην Ταϊβάν, την ίδρυση του Αμερικανικού Ινστιτούτου της Ταϊβάν (AIT), το οποίο λειτουργεί μέχρι σήμερα ως η ντε φάκτο πρεσβεία των ΗΠΑ στο νησί και δηλώνει ότι οποιαδήποτε ουσιαστική προσπάθεια επανένωσης με πρωτοβουλία της ΛΔΚ «θα θεωρηθεί σοβαρή απειλή για την ειρήνη της περιοχής και μείζων ανησυχία για τις ΗΠΑ».

[2] Demos στο πρωτότυπο: εδώ ο συντάκτης θέτει την αρχαιοελληνική σημασία του όρου, δηλαδή λαός ως κυρίαρχο σώμα, για να τονίσει πώς χρησιμοποιεί ο ιμπεριαλισμός την προπαγάνδα, τα ΜΜΕ και τα social media για να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη μιας χώρας, οδηγεί το λαό να χάσει την ψυχραιμία και την κρίση του, να διχαστεί βαθιά και να κάνει αυτοκαταστροφικές πολιτικές επιλογές. Δηλαδή από δήμος να μετατραπεί σε υποκινούμενο όχλο. Στην ουσία περιγράφει τη διαδικασία μιας ‘πολύχρωμης επανάστασης’.

[3] Hence in Ukraine they USAID Sorosified liberals, doing it for the ‘democracy’, στο πρωτότυπο. Κάνει λογοπαίγνιο -που δεν μπορεί να αποδοθεί επακριβώς στα ελληνικά- με τη USAID (τον Οργανισμό των ΗΠΑ για τη Διεθνή Ανάπτυξη,  την κύρια υπηρεσία της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών για τη διαχείριση της μη στρατιωτικής εξωτερικής βοήθειας, την παροχή ‘ανθρωπιστικής στήριξης’ και την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης παγκοσμίως -δηλ. το βασικό εργαλείο «ήπιας ισχύος» (soft power) για την προώθηση των στρατηγικών συμφερόντων και της πολιτικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ) και το ρήμα used (χρησιμοποίησαν) που γράφονται και προφέρονται παρόμοια.  Αποδόθηκε ως ‘αμερικανοβοήθησαν’ για να διατηρήσει την ουσία του λογοπαίγνιου.
Sorosified liberals: είναι προφανές ότι αναφέρεται στις χρηματοδοτούμενες ΜΚΟ, διανοούμενους, πολιτικούς κ.ο.κ. από τα ιδρύματα του Τζόρτζ Σόρος.

[4] Τακφίρ: άπιστος, αποστάτης.  Είναι ένας αραβικός και ισλαμικός όρος που δηλώνει τον αφορισμό από το Ισλάμ ενός μουσουλμάνου. Τακφίρ αποκαλούν οι Ιρανοί τους Σαλαφίτες-Τζιχαντιστές.

[5]   Ο Ουαχαμπισμός (αραβικά: وهابية‎, Wahhābiya) αποτελεί θρησκευτικό κίνημα/κλάδο του σουνιτικού Ισλάμ. Περιγράφεται ως υπερσυντηρητικό, φονταμενταλιστικό, πουριτανικό, ισλαμικό μεταρρυθμιστικό κίνημα, με σκοπό την αποκατάσταση της καθαρής μονοθεϊστικής λατρείας (ταουχίντ) από μελετητές και υποστηρικτές, αλλά και ως εξτρεμιστικό ψευδοσουνιτικό κίνημα, από τους αντιπάλους του. Οι υποστηρικτές του κινήματος συχνά αντιτίθενται στον όρο «Ουαχαμπισμός» θεωρώντας τον υποτιμητικό και προτιμούν να αποκαλούνται Σαλαφιστές ή μουαχίντ.
Ο Ουαχαμπισμός πήρε την ονομασία του από έναν κήρυκα και λόγιο του δέκατου όγδοου αιώνα, τον Μουχάμαντ ιμπν Αμπντ αλ-Ουαχάμπ (1703-1792). Αυτός ξεκίνησε ένα κίνημα αφυπνισμού στην απομακρυσμένη, αραιοκατοικημένη περιοχή του Νατζντ της σημερινής Σαουδικής Αραβίας, υποστηρίζοντας την κάθαρση από πρακτικές όπως η δημοφιλής «λατρεία των αγίων» και η επίσκεψη σε βωμούς και μαυσωλεία, ευρέως διαδεδομένες μεταξύ των μουσουλμάνων, τις οποίες θεωρούσε ειδωλολατρεία (σιρκ), ακαθαρσία και νεοτερισμό στο Ισλάμ (μπίντα). Τελικά σύναψε συμφωνία με τον τοπικό ηγέτη Μουχάμαντ μπιν Σαούντ προσφέροντάς του πολιτική υπακοή και δίνοντας την υπόσχεση ότι η προστασία και διάδοση του κινήματος Ουαχάμπι θα σήμαινε για αυτόν «εξουσία και δόξα» όπως και κυριαρχία επί γης και ανδρών.
Η συμμαχία μεταξύ των οπαδών του ιμπν Αμπντ αλ-Ουαχάμπ και των διαδόχων του Μουχάμαντ μπιν Σαούντ (Οίκος του Σαούντ) αποδείχθηκε ανθεκτική. Σήμερα οι διδασκαλίες της σέχτας Ουαχάμπι είναι χρηματοδοτούμενες από το κράτος και αποτελούν την επίσημη μορφή του σουνιτικού Ισλάμ στη Σαουδική Αραβία.

[6] Πάντα στα κείμενα του Indrajit Samarajiva η Αμερική βρίσκεται εντός εισαγωγικών στο κείμενο, καθώς έτσι συμβολίζει πως η Αμερικανική Ήπειρος δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ.

[7] Ο συντάκτης έχει την άποψη ότι: «Η κυρίαρχη Λευκή Αυτοκρατορία είναι απλώς οι Ναζί που κέρδισαν.» Στην ίδια παράγραφο συνεχίζει: «Καθώς ο Τσόρτσιλ εκφωνούσε ξεσηκωτικούς λόγους τη δεκαετία του 1940, σκότωνε εκατομμύρια έγχρωμους ανθρώπους στη Βεγγάλη (τους οποίους αποκαλούσε «έναν κτηνώδη λαό με μια κτηνώδη θρησκεία»). Σήμερα, καθώς ο Μπάιντεν εκφωνεί νυσταλέους λόγους για την ελευθερία και την κυριαρχία, κατέκλεψε όλο το συνάλλαγμα του Αφγανιστάν, οδηγώντας στην πείνα εκατομμύρια ανθρώπους.» Η σχετική ανάλυσή του είναι εξαιρετικά τεκμηριωμένη και πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Μπορείτε να δείτε το σχετικό του άρθρο, από το 2022, πατώντας πάνω στον σύνδεσμο που επισημαίνεται στο κείμενο.

[8] Tο Κουόμιντανγκ (KMT) ιδρύθηκε στην Κίνα το 1912 από τον δημοκράτη-ποιητή Σουν Γιατ-σεν αμέσως μετά την πτώση της τελευταίας αυτοκρατορικής δυναστείας (Τσινγκ). Βασίστηκε στις «Τρεις Αρχές του Λαού»: εθνική κυριαρχία, δημοκρατία και κοινωνική ευημερία. Μέχρι τον  θάνατο του Σουν, το ΚΜΤ συνεργαζόταν με το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) και λάμβανε βοήθεια από την ΕΣΣΔ. Το 1926 ανέλαβε την ηγεσία ο Τσανγκ Κάι-σεκ, έθεσε εκτός νόμου κάθε άλλο πολιτικό σχηματισμό και στράφηκε κυρίως και ένοπλα εναντίον του ΚΚΚ του Μάο Τσετούνγκ, οδηγώντας έτσι την Κίνα σε μακρόχρονο εμφύλιο. Συνέχισε να επιτίθεται στους κομμουνιστές ακόμα κι όταν εισέβαλαν οι Ιάπωνες. Μετά την ήττα του στον εμφύλιο το 1949, το KMT κατέφυγε στο νησί της Ταϊβάν.
Από το 1949 έως το 1987, το KMT (με πρωθυπουργούς τον Τσανγκ Κάι-σεκ  και τον γιο του Τσανγκ Τσινγκ-κούο) κυβέρνησε δικτατορικά την Ταϊβάν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (γνωστής ως Λευκή Τρομοκρατία), ο στρατιωτικός νόμος ήταν σε ισχύ και οι πολιτικές ελευθερίες περιορίστηκαν στο πλαίσιο των αντικομμουνιστικών προσπαθειών του. Σήμερα είναι ένα από τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα στην Ταϊβάν.

[9] Εννοεί το κτήνος της αποικιοκρατίας. Ο όρος “colonial beast” ή “imperial beast” χρησιμοποιείται πολύ συχνά στην πολιτική λογοτεχνία, τη μαρξιστική θεωρία και τη μετααποικιακή κριτική ως μεταφορά.
Η ιδέα της «Αυτοκρατορίας ως Κτήνος» προέρχεται από την Αποκάλυψη του Ιωάννη και το βιβλίο του Δανιήλ, όπου οι μεγάλες, καταπιεστικές παγκόσμιες αυτοκρατορίες (Ρωμαϊκή, Βαβυλωνιακή) περιγράφονται ως θηρία/κτήνη που κατασπαράζουν τη γη. Πολλοί αντιαποικιοκράτες περιέγραφαν την αποικιοκρατία ως μια διαδικασία «αποκτήνωσης» (beastialization) — ότι δηλαδή η ίδια η αυτοκρατορία μεταμορφώνεται σε ένα άπληστο, απρόσωπο κτήνος προκειμένου να καταβροχθίσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των άλλων λαών.
Στο συγκεκριμένο απόσπασμα, ο συγγραφέας γράφει “incarnation of the beast” (ενσάρκωση του κτήνους) επειδή θεωρεί ότι η «Λευκή Αυτοκρατορία» είναι μια ενιαία, ιστορική οντότητα που αλλάζει προσωπεία (ξεκίνησε από τους Ολλανδούς και τους Βρετανούς αποικιοκράτες και σήμερα οι ΗΠΑ αποτελούν την πιο σύγχρονη, «έμμεση» μορφή της).

[10] Ρωμαίος κι Ιουλιέττα, Πρόλογος, Στίχοι 3-4:
“From ancient grudge break to new mutiny,
Where civil blood makes civil hands unclean.”

[11] Εδώ ο συγγραφέας κάνει ένα πολύ έξυπνο -αλλά δυστυχώς μη μεταφραζόμενο- λογοπαίγνιο με το World War Two (Παγκόσμιος Πόλεμος Δύο [Two – του]) και το World War Too (Παγκόσμιος Πόλεμος Επίσης [Too -του]), καθώς το Two και το Too είναι ομόηχες λέξεις.

* Με τα λόγια του ίδιου του συντάκτη: Ονομάζομαι Indrajit Samarajiva και είμαι συγγραφέας. Γεννήθηκα το 1982 στο Βανκούβερ του Καναδά, όπου οι γονείς μου έκαναν το διδακτορικό τους. Έζησα στη Σρι Λάνκα για λίγο καιρό πριν μετακομίσω στο Άπερ Άρλινγκτον του Οχάιο, όπου μεγάλωσα. Σπούδασα Γνωσιακές Επιστήμες στο Μόντρεαλ. Ως ενήλικας, επέστρεψα στη Σρι Λάνκα, όπου ζω από τότε. Έχω ξεκινήσει μερικά περιοδικά, έχω εργαστεί για μια μεγάλη εταιρεία τηλεπικοινωνιών, έχω βοηθήσει στη δημιουργία πολλών ιστοσελίδων, έχω διατελέσει διαδικτυακός συντάκτης εφημερίδας και έχω ξεκινήσει και πουλήσει μια νεοσύστατη επιχείρηση εστίασης.
Τώρα γράφω σχεδόν κάθε μέρα, κάτι που ήταν το όνειρό μου από την πρώτη δημοτικού. Είμαι 41 ετών, έχω γυναίκα, δύο παιδιά, μια γάτα, ένα πολύ άτακτο σκυλί και τρία ψάρια που κανείς δεν συμπαθεί. Τα θέματα για τα οποία γράφω γενικά είναι η κατάρρευση (επειδή μπορώ να την παρατηρήσω και η χώρα μου βρίσκεται μπροστά στην ζοφερή καμπύλη), η κλιματική αλλαγή (η οποία συνειδητοποιώ τώρα ότι είναι σύμπτωμα της γενικότερης κατάρρευσης), η Λευκή Αυτοκρατορία (έτσι αποκαλώ την αμερικανική αυτοκρατορία που έχει όλους τους παλιούς αποικιοκράτες ως υποτελείς), η φιλοσοφία, η πολιτική και οτιδήποτε περνάει από το μυαλό μου. Βρίσκομαι σε μια πολύ μακρά διαδικασία κατανόησης πραγμάτων και δεν νομίζω ότι αυτό θα τελειώσει ποτέ, αλλά χαίρομαι να συνομιλώ μαζί σας, ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε σε όλα.

Πηγή: indi.ca