Οι Ανσάρ Αλλάχ έχουν πλέον την πολυτέλεια, αν το επιθυμούν, να εγκαταστήσουν έναν σταθμό διοδίων, αναμφίβολα πολυεπίπεδο, στο Μπαμπ αλ-Μαντάμπ.

του Pepe Escobar*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Strategic-Culture.su, 11/09/2026

Λιγότερο από 25 χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο Άγγελος της Ιστορίας[1] δίνει για άλλη μια φορά ένα ισχυρό λάκτισμα. Πριν από πέντε χρόνια, είχαμε την εκπληκτική αυτοκρατορική ταπείνωση στο Αφγανιστάν, η οποία επιτεύχθηκε μέσα σε λίγες μέρες. Τώρα, έχουμε την εκπληκτική ταπείνωση της Σαουδικής Αραβίας —υποτελούς του Συνδικάτου Επστάιν— στην Υεμένη, η οποία επίσης επιτεύχθηκε μέσα σε λίγες μέρες.

Σημ. Ξαστεριάς: Σχετικά με τον “Άγγελο της Ιστορίας”, πέραν της κατατοπιστικής υποσημείωσης της μεταφράστριας, δείτε το αναλυτικό άρθρο του Pepe Escobar που δημοσιεύσαμε στην Ξαστεριά (σε μτφρ. της ιδίας): Ο Άγγελος της Ιστορίας ως Σύμβολο Αντίστασης όπου παρατίθεται και η εικόνα του σχετικού πίνακα (“Angelus Novus” του Πάουλ Κλέε).

Οι διαδοχικές ταπεινώσεις ακολουθούν πλέον την Αυτοκρατορία σαν μάστιγα – και δεν μιλάμε καν για τις επερχόμενες, στρατοσφαιρικές, δίδυμες στρατηγικές ήττες στη Δυτική Ασία και στα μαύρα χώματα της Νοβορωσίας. Στην Αρχαία Ρώμη του “Διαίρει και Βασίλευε”, τα κεφάλια των αυτοκρατόρων έπεφταν για πολύ λιγότερα.

Η γενική κατάρρευση στην Υεμένη των σαουδαραβικών συμμοριών και μισθοφόρων είναι τόσο γρήγορη, που ακόμη και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης του Συνδικάτου Επστάιν αναγκάστηκαν να την αναγνωρίσουν. Η Χειμαρρώδης Ορμή των Ανσάρ Αλλάχ καταλαμβάνει πόλεις και νησιά, αιχμαλωτίζει χιλιάδες τραμπούκους, απελευθερώνει όλους τους κρατουμένους — παρέχοντάς τους αμνηστία, αποκτά τον έλεγχο ενός ανυπολόγιστου αριθμού αμερικανικών αρμάτων μάχης και όπλων — μια επανάληψη του Αφγανιστάν και γίνεται δεκτή ως απελευθερώτρια της υεμενίτικης γης από ολόκληρο το φυλετικό φάσμα.[2]

Και φυσικά οι Ανσάρ Αλλάχ εφεξής κι επίσημα, έχουν θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό τους το μέγα-στρατηγικό Μπαμπ αλ Μαντάμπ, ή “Πύλη των Δακρύων”.[3]

Όσον αφορά τις εμβληματικές εικόνες, ο Μοχάμεντ αλ-Χούθι, ξάδερφος του Ανώτατου Ηγέτη Αμπντούλ-Μαλίκ αλ-Χούθι, εθεάθη στην απελευθερωμένη Αλ-Τζαράχι[4] να οδηγεί ένα από τα αμέτρητα θωρακισμένα οχήματα που εγκατέλειψαν οι μισθοφορικές συμμορίες που ελέγχονται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).

Οι πληροφορίες πίσω από τη χειμαρρώδη ορμή των Ανσάρ Αλλάχ –η οποία περιγράφεται ως η μεγαλύτερη επιχείρηση μαζικής επέλασης στον σύγχρονο πόλεμο– ήταν προσεκτικά συντονισμένες με τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC). Ο Άξονας της Αντίστασης είχε πλήρη επίγνωση ότι, μετά τις καταστροφικές ιρανικές επιθέσεις στις βάσεις της Ιορδανίας, οι ΗΠΑ είχαν περιέλθει σε αδυναμία να βοηθήσουν τους Σαουδάραβες να αποτρέψουν μια υεμενίτικη πανστρατιά.

Και ήταν όντως μια σαρωτική επέλαση, κατά μήκος ολόκληρης της δυτικής ακτής της Υεμένης: από το Χάις[5] έως την Αλ-Χόκα[6] και την Αλ-Μόκα[7] μέσω της Αλ-Ουαζιγιάχ,[8] συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών στρατοπέδων του Χάλεντ και του Τζαμπάλ αλ-Ναρ,[9] καθώς και των νησιών της Ερυθράς Θάλασσας.

Ο Χιζάμ αλ-Άσαντ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου των Ανσάρ Αλλάχ, σε συνέντευξή του στο Al-Mayadeen (η αγγλική μετάφραση εδώ), επιβεβαίωσε τη “στρατηγική σημασία” ολόκληρης της δυτικής ακτής, “και της περιοχής της Αλ-Χόκα, της περιοχής του Χάις, καθώς και της περιοχής της Αλ-Μάφκα[10] μέχρι τη Ντουμπάμπ[11] και το Μαγιούν,[12] όπως επίσης και των νησιών της Υεμένης στην Ερυθρά Θάλασσα”.

Ο Χιζάμ αλ-Άσαντ περιέγραψε επίσης λεπτομερώς την προσπάθεια των Σαουδαράβων “να δημιουργήσουν μια μορφή κοινωνικής αποδιοργάνωσης σε αυτές τις περιοχές, είτε μέσω της ‘Νταεσοποίησής’ τους,[13] είτε μέσω της όξυνσης και υποδαύλισης πολλών τοπικών, δογματικών και θρησκευτικών ιδιαιτεροτήτων”.

Το πλαίσιο των γεγονότων είναι το κλειδί. Το 2015, το Ριάντ συγκρότησε έναν αραβικού τύπου “συνασπισμό των προθύμων” με σκοπό, ουσιαστικά, να εκδιώξει τους Ανσάρ Αλλάχ («τους Χούθι») από την πρωτεύουσα Σαναά.

Μια τεράστια αποτυχία – ακόμη και με την επιβολή αποκλεισμού στα λιμάνια της Υεμένης και τους αδιάκριτους βομβαρδισμούς (μου έδειξαν αρκετούς στόχους, ορισμένοι εκ των οποίων είχαν ανακατασκευαστεί, από τη Σαναά έως τη Σαάντα)[14]. Από το 2022, βρισκόταν σε ισχύ ένα είδος ανεπίσημης κατάπαυσης του πυρός, μέσω ενός μνημονίου κατανόησης. Οι Σαουδάραβες το παραβίασαν τον Ιούλιο, επιτιθέμενοι στον διάδρομο προσγείωσης του αεροδρομίου της Σαναά.

Πώς κερδίσαμε τη Δυτική Ακτή

Ο Χιζάμ αλ-Άσαντ επιβεβαίωσε ότι “είχαμε εκτιμήσεις πως ο κατοχικός στρατός θα κατέρρεε σε αυτές τις περιοχές εκ των έσω (…) Εκτιμούσαμε ότι η τοπική κοινωνία θα ξεσηκωνόταν και θα τον εκδίωκε (…) Η αποχώρηση του εχθρού ήταν στην πραγματικότητα γρήγορη και άτακτη (…) Ο εχθρός δεν έχει κανένα έρεισμα στην Υεμένη, ειδικά τα εγχώρια όργανά του, που εκτελούν τις σαουδαραβικές ατζέντες για το χρήμα”.

Οι δυτικοί χαρακτηρισμοί περί υεμενίτικης “επιθετικότητας” για άλλη μια φορά δεν μπορούν να θεωρηθούν ούτε καν αξιοθρήνητοι. Ο Χιζάμ αλ-Άσαντ ξεκαθαρίζει ότι “έχουμε μια πορεία στο πλαίσιο των επιχειρήσεων που επιβάλλει την εξίσωση ‘αποκλεισμός έναντι αποκλεισμού’ και ‘κλιμάκωση έναντι κλιμάκωσης’ και αυτός είναι ο πρωταρχικός μας προσανατολισμός. Και αν ο Σαουδάραβας εχθρός δεν είχε επιδιώξει να διαταράξει αυτή την πορεία και να σπάσει αυτή την εξίσωση (…) η πορεία μας είναι ξεκάθαρη: να επιβάλουμε αγωνιζόμενοι τα νόμιμα δικαιώματα της Υεμένης και να σπάσουμε τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει στη χώρα μας ο Σαουδάραβας εχθρός”.

Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ είχε προηγουμένως εκδιωχθεί de facto από την Ερυθρά Θάλασσα λόγω των προηγμένων στρατιωτικών δυνατοτήτων της Υεμένης – συμπεριλαμβανομένων των υπερηχητικών πυραύλων, οι οποίοι κατασκευάζονται 100% εγχώρια. Φαίνεται πως το Ριάντ δεν πήρε το μάθημά του.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης επιβεβαίωσαν ότι οι Σαουδάραβες εξαπέλυσαν δεκάδες αεροπορικές επιδρομές “κατά μήκος των κυβερνείων της Ταΐζ, της Χοντάιντα, του Μαρίμπ και του Αλ-Τζαούφ”, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από μαχητικά F-15 και Typhoon που απογειώθηκαν από τη βάση Βασιλιάς Φαχντ στο Ταΐφ και τη βάση Βασιλιάς Χαλίντ στο Χαμίς Μουσάιτ.[15]

Ο ατάραχος εκπρόσωπος των Ενόπλων Δυνάμεων της Υεμένης, Ταξίαρχος Γιαχία Σαρίι –τον οποίο είχα την τιμή να συναντήσω πέρυσι στην Υεμένη– επιβεβαίωσε ότι οι πύραυλοι εδάφους-αέρος εγχώριας κατασκευής ανάγκασαν τους Σαουδάραβες και τους μισθοφόρους να εγκαταλείψουν τη βάση στην Ταΐζ, μία από εκείνες που είχαν σχεδιαστεί ειδικά για να παρενοχλούν την Υεμένη.

Η Ταΐζ αποτελεί κλειδί: μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Υεμένης. Οι Ανσάρ Αλλάχ έχουν πλέον τον πλήρη έλεγχο —ένα τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα.

Όσον αφορά τα άλλα στρατηγικά πλεονεκτήματα, ελάχιστα συγκρίνονται με το νησί Μαγιούν —γνωστό και ως Περίμ— ακριβώς στη μέση του Μπαμπ αλ Μαντάμπ. Εκεί υπάρχει ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο και μια στρατιωτική βάση που κατασκευάστηκε από τα ΗΑΕ με ισραηλινή συνεργασία, γεμάτη με όπλα υψηλής τεχνολογίας. Όλα αυτά αποτελούν πλέον ιδιοκτησία των Ανσάρ Αλλάχ.

Τώρα που οι Ανσάρ Αλλάχ ελέγχουν ουσιαστικά ολόκληρη τη δυτική ακτή, αυτό που απομένει να κατακτηθεί είναι βασικά το Μαρίμπ —για τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου— και το λιμάνι του Άντεν, όπου συγκεντρώνεται ο κύριος όγκος των μισθοφορικών δυνάμεων που έχουν επιστρατευτεί εναντίον της Σαναά.

Το στρατηγικό αδιέξοδο της Σαουδικής Αραβίας

Η χειμαρρώδης ορμή των Ανσάρ Αλλάχ περιπλέκει τη σκακιέρα στη Δυτική Ασία –και όχι μόνο – σε καθηλωτικό βαθμό. Η τιμή του πετρελαίου βρίσκεται εκτός ελέγχου. Οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) προειδοποιούν για την εκτόξευση ενός νέου όπλου που “θα προκαλέσει καρδιακή προσβολή στους ιμπεριαλιστές” — εννοώντας τη συντριβή του ασταθούς αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού.

Η πολυδιαφημισμένη Αμυντική Συμμαχία της Μέκκας αντιμετωπίζει τις πρώτες της σοβαρές ωδίνες. Η Τουρκία είναι ήδη, κατά κάποιον τρόπο, εμπλεκόμενη στον πόλεμο της Σαουδικής Αραβίας κατά της Υεμένης —καθώς τα τουρκικά drones πέφτουν σαν τις μύγες στο εσωτερικό της Υεμένης εδώ και εβδομάδες. Το Πακιστάν ανακοίνωσε δειλά ότι το αμυντικό σύμφωνο θα μπορούσε να τεθεί σε ισχύ —μόνο και μόνο για να ανακρούσει πρύμναν και να δηλώσει ότι αυτό δεν ισχύει σε μια προϋπάρχουσα κατάσταση (όπως ο πόλεμος της Σαουδικής Αραβίας που ξεκίνησε το 2015).

Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν θα έπρεπε να οργανώσει ένα προσκύνημα στην Πύλη για να χύσει τα στρατηγικά του Δάκρυα. Οτιδήποτε σαουδαραβικό, ακόμη και οι γλάροι, δεν πρόκειται να διασχίσει το Μπαμπ αλ Μαντάμπ υπό την επίβλεψη των Ενόπλων Δυνάμεων της Υεμένης.

Τώρα, συνδυάστε το με τη Μεγάλη Έκρηξη: το συντονισμένο πολλαπλό πλήγμα στον αγωγό Αμπκάικ – Γιανμπού —την τελευταία εναπομείνασα διαδρομή για τις εξαγωγές σαουδαραβικού πετρελαίου μετά τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ— με μια τεράστια στήλη μαύρου καπνού 100 χιλιομέτρων να υψώνεται στον ουρανό της ερήμου, όπως αποτυπώθηκε σε δορυφορικές εικόνες του Sentinel-3.[16]

Συνέπειες: να αναμένετε ότι το κόστος παραγωγής για τα εργοστάσια αζωτούχων λιπασμάτων από την Ευρώπη έως την Ασία θα βγει εντελώς εκτός ελέγχου. Οι αποδόσεις των καλλιεργειών σε σιτάρι, ρύζι και καλαμπόκι είναι βέβαιο ότι θα μειωθούν δραστικά, παράλληλα με την κατακόρυφη άνοδο των τιμών του ντίζελ. Η άρδευση και η συγκομιδή θα μετατραπούν σε προνόμιο για τους πλούσιους.

Οι Ανσάρ Αλλάχ έχουν πλέον την πολυτέλεια, αν το επιθυμούν, να εγκαταστήσουν έναν σταθμό διοδίων, αναμφίβολα πολυεπίπεδο, στο Μπαμπ αλ Μαντάμπ. Ωστόσο, δεν θα υπάρξουν εξαιρέσεις για το Ριάντ. Οι ανόητοι βεδουίνοι της ερήμου θα λάβουν μόνο μια λίστα με σκληρά αιτήματα.

Οι προοπτικές της Σαουδικής Αραβίας είναι ζοφερές, καθώς εισέρχεται στη χειρότερη δυνατή συνθήκη όπου όποια επιλογή και αν κάνει χάνει: οι χερσαίες πετρελαϊκές υποδομές της είναι κομμάτια και θρύψαλα, οι θαλάσσιες οδοί εξαγωγής αποκλεισμένες. Η ετυμηγορία δεν έχει εκδοθεί ακόμη. Όλα δείχνουν όμως,[17] δυσοίωνα, πως η Σαουδική Αραβία παγιδεύεται ώστε να καταρρεύσει, υποβιβαζόμενη σε μια ερημική χωματερή, προς όφελος των συνήθων υπόπτων.

Στη συνέχεια παρατίθενται 4 Βίντεο – “Μπόνους” της μεταφράστριας, Φλώρας Παπαδέδε, προς το αναγνωστικό κοινό της Ξαστεριάς σχετικά με την προέλαση των Ανσάρ Αλλάχ:

1. Short video – κάντε κλικ για να μεταφερθείτε: Στιγμιότυπα από την Πτώση της Μόκα και την προέλαση των Ανσάρ Αλλάχ προς το Μπαμπ αλ-Μαντάμπ.

2. Κάντε κλικ για να μεταφερθείτε: Η παράδοση των μισθοφόρων της Σαουδικής Αραβίας στη Μόκα.

3. Short video – κάντε κλικ για να μεταφερθείτε: Στιγμιότυπα από τις μάχες που έδωσαν στη δημοσιότητα οι Ανσάρ Αλλάχ

4. Παρακολουθείστε την εξαιρετική μετάδοση του Δημήτρη Λάσκαρη (στο κανάλι Reason to Resist) με άφθονο υλικό και βίντεο.

Υποσημειώσεις της μεταφράστριας:

[1] Αναφορά στην 9η Θέση για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας του Βάλτερ Μπένγιαμιν, όπου ο Μπένγιαμιν αναλύει έναν πίνακα που στοιχειώνει, τον Angelus Novus του Πάουλ Κλέε και εξηγεί παραστατικά στις επόμενες γενιές το δράμα που αντιμετωπίζει ο Άγγελος της Ιστορίας:
Για πέταγμα η φτερούγα μου ανοιχτή
Μα πίσω θέλω να γυρίσω
Γιατί αν μείνω ως το τέλος το θνητό
Πολύ λίγη τύχη θα έχω.
Gerhard Scholem, Χαιρετισμός του Αγγέλου
Υπάρχει ένας πίνακας του Klee με το όνομα Angelus Novus. Απεικονίζεται εκεί ένας άγγελος που φαίνεται έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι όπου το βλέμμα του μένει προσηλωμένο. Τα μάτια του είναι διάπλατα ανοιχτά, το στόμα του ανοιχτό και οι φτερούγες του τεντωμένες. Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι και ο Άγγελος της Ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο στο παρελθόν. Όπου εμείς αντιλαμβανόμαστε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μια μοναδική καταστροφή που σωρεύει αδιάκοπα ερείπια και τα πετά μπροστά στα πόδια του. Θα ήθελε να μείνει για μια στιγμή, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να στήσει ξανά τα χαλάσματα. Όμως μια θύελλα σηκώνεται από τον Παράδεισο αδράχνοντας τις φτερούγες του και είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί πια ο άγγελος να τις κλείσει. Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο έχει γυρίσει την πλάτη του, ενώ μπροστά του, ο σωρός από τα ερείπια φθάνει πια στον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα.

[2] Η Υεμένη διατηρεί ακόμα την οργάνωση σε φυλές σε τοπικό γεωγραφικό και διοικητικό επίπεδο. Εννοεί τα διάφορα γένη που αποτελούν το Έθνος της Υεμένης.

[3] Τα στενά που ενώνουν την Ερυθρά θάλασσα με τον Ινδικό Ωκεανό (Κόλπος του Άντεν), γνωστά πλέον σε όλους μας ως στενά του Μπαμπ αλ Μαντάμπ, δηλαδή στα αραβικά Πύλες των Δακρύων. Το μήκος τους είναι περίπου 26 χιλιόμετρα (απόσταση από το Ρας Μενχέλι στην Υεμένη έως το Ρας Σιγιάν στο Τζιμπουτί).

[4] Η Αλ Τζαράχι αποτελεί στρατηγική πόλη και κόμβο εφοδιασμού που βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Κυβερνείου Αλ Χοντάιντα στη Δυτική Υεμένη. Ενώνει την πόλη Χοντάιντα με τη σημαντική πόλη Ταΐζ.

[5] Η Χάις είναι πόλη στην ομώνυμη περιφέρεια του Κυβερνείου Ταΐζ. Δεσπόζει στην παραθαλάσσια πεδιάδα της Ερυθράς Θάλασσας κι επιβλέπει το Στενό Μπαμπ αλ Μαντάμπ.

[6] Η Αλ Χόκα είναι παραθαλάσσια επαρχία στο Κυβερνείο Αλ Χοντάιντα της δυτικής Υεμένης.

[7] Η Μόκα (αραβικά: المَخا) είναι πόλη-λιμάνι στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας της Υεμένης. Η Μόκα είναι το επίνειο της πρωτεύουσας της Υεμένης, Σαναά. Πρόκειται για αρχαία πόλη που αναφέρεται ήδη από τον 1ο μ.Χ. αιώνα (περίπου 40-70 μ.Χ.) στον Περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας, γραμμένο από άγνωστο Ελληνο-Αιγύπτιο ναυτικό ή έμπορο. Γνωστή από παλιά για το εμπόριο καφέ, η πόλη έδωσε το όνομά της στον καφέ Μόκα. Για την ακρίβεια ο καφές ως προϊόν έχει πατρίδα την Υεμένη (το καφεόδεντρο – Coffea arabica- έχει πατρίδα τις περιοχές της Αιθιοπίας απέναντι από την Υεμένη), όπου πρωτοκαλλιεργήθηκε συστηματικά από τον 15ο αιώνα κι επεξεργάστηκε στο είδος καφέ που αποκαλούσαμε ‘τούρκικο’ και τώρα αποκαλούμε ‘ελληνικό’.

[8] Η Αλ-Ουαζιγιάχ είναι επαρχία του Κυβερνείου Ταΐζ.

[9] Το στρατόπεδο Χαλίντ μπιν Αλ Βαλίντ και η βάση Τζαμπάλ αλ-Ναρ ήταν δύο από τις μεγαλύτερες βάσεις εφοδιασμού κι επικοινωνιών των μισθοφορικών δυνάμεων της Σαουδικής Αραβίας στη Δυτική Υεμένη. Η βάση Τζαμπάλ αλ-Ναρ αποτελούσε την έδρα της στρατιωτικής τους διοίκησης. Βρίσκονταν στα ανατολικά του λιμανιού της Μόκα και καταλήφθηκαν από τους Ανσάρ Αλλάχ στις 9-10 Σεπτέμβρη.

[10] Η Αλ-Μάφκα βρίσκεται στη νοτιοδυτική Υεμένη, στην ορεινή ενδοχώρα του κυβερνείου της Ταΐζ. Αποτελεί τμήμα των ορεινών περασμάτων που συνδέουν την ενδοχώρα της Ταΐζ με τη στενή παράκτια λωρίδα της Ερυθράς Θάλασσας. Λόγω του μεγάλου υψομέτρου της, η Αλ Μάφκα δεσπόζει πάνω από τους βασικούς οδικούς άξονες που οδηγούν νότια προς το στρατηγικό στενό Μπαμπ αλ Μαντάμπ. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων στρατιωτικών επιχειρήσεων, η κατάληψη αυτών των υψωμάτων επέτρεψε στις δυνάμεις των Ανσάρ Αλλάχ να παρακάμψουν τις παράκτιες οχυρώσεις, να ελέγξουν τις γραμμές ανεφοδιασμού και να προελάσουν γρήγορα προς την Ντουμπάμπ και το νησί Μαγιούν.

[11] Η Ντουμπάμπ είναι μια στρατηγική παραθαλάσσια πόλη που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της Υεμένης, στο κυβερνείο της Ταΐζ. Βρίσκεται στο στενότερο ηπειρωτικό σημείο των Στενών Μπαμπ αλ-Μαντάμπ, της κρίσιμης θαλάσσιας διόδου που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Ινδικό Ωκεανό και είναι χτισμένη ακριβώς απέναντι από το νησί Μαγιούν (Περίμ), το οποίο χωρίζει το στενό σε δύο ναυτιλιακούς διαύλους. Λόγω της θέσης της, όποιος ελέγχει τη Ντουμπάμπ αποκτά άμεσο οπτικό έλεγχο και έλεγχο πυροβολικού πάνω από τα διερχόμενα εμπορικά πλοία και τάνκερ. Με την κατάληψη της Ντουμπάμπ και του Μαγιούν από τους Ανσάρ Αλλάχ, οι ένοπλες δυνάμεις της Υεμένης έθεσαν υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη την ακτογραμμή της Υεμένης στην Ερυθρά Θάλασσα.

[12] Το νησί Περίμ (που οι Υεμενίτες ονομάζουν Μαγιούν), γνωστό κατά την αρχαιότητα ως νήσος του Διοδώρου, χωρίζει το στενό σε δύο κανάλια, από τα οποία το ανατολικό, γνωστό ως Μπαμπ Ισκεντέρ (Στενό του Αλέξανδρου), έχει πλάτος 5,37 χιλιόμετρα και βάθος 29 μέτρα, ενώ το δυτικό, ή αλλιώς Ντακτ-ελ-Μαγιούν, έχει πλάτος 20,3 χιλιόμετρα και βάθος 310 μέτρα.

[13] Daeshization στο κείμενο: Προέρχεται από το Daesh (το αραβικό ακρωνύμιο για το Ισλαμικό Κράτος/ISIS). Στα ελληνικά δεν αποδίδεται αντίστοιχα, οπότε κρατήθηκε ο όρος.

[14] Η Σαάντα είναι πανάρχαια και ιστορική πόλη, πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου στη Βορειοδυτική Υεμένη. Καταγράφεται από τον 14ο π.Χ. αιώνα στα πλαίσια του πρώτου κράτους που δημιουργήθηκε στην Υεμένη (το βασίλειο του Μάγιν). Αποτέλεσε την πρώτη πρωτεύουσα του σύγχρονου έθνους-κράτους της Υεμένης, όταν διακήρυξε την ανεξαρτησία του από την Οθωμανική αυτοκρατορία το 1918. Αποτελεί τη γενέτειρα του σιιτικού κινήματος στην Υεμένη (893 μ.Χ.) και του κινήματος Ανσάρ Αλλάχ (2004). Βρίσκεται στα βουνά Σεραβάτ, χτισμένη σε υψόμετρο 1.800 μέτρων. Η πόλη διατηρεί τη μεσαιωνική της αρχιτεκτονική και αποτελεί μνημείο της UNESCO.

[15] H βάση Βασιλιάς Φαχντ αποτελεί την κύρια βάση της πολεμικής αεροπορίας της Σαουδικής Αραβίας και βρίσκεται κοντά στη Μέκκα. Η αεροπορική βάση Βασιλιάς Χαλίντ στο Χαμίς Μουσάιτ αποτελεί τη βάση επιχειρήσεων της Σαουδικής Αραβίας εναντίον της Υεμένης, βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα (κοντά στα σύνορα με την Υεμένη) στην επαρχία Ασίρ, η οποία κατοικείται από Υεμενίτες και αποτελεί μία από τις τρεις επαρχίες που ανήκαν ιστορικά στην Υεμένη και τις οποίες κατέχουν οι σαουδάραβες από τον πόλεμο του 1934.

[16] Σύστημα δορυφόρων παρακολούθησης της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA).

[17] But it walks and talks, ominously, like Saudi Arabia… στο κείμενο. Παραπέμπει (it walks and talks) στην αγγλική έκφραση: If it walks like a duck and talks like a duck, then it is a duck. (Αν περπατά σαν πάπια και κρώζει σαν πάπια, τότε είναι πάπια). Δηλαδή, αν όλα τα σημάδια δείχνουν ότι συμβαίνει κάτι, τότε σίγουρα συμβαίνει.

* Ο Pepe Escobar είναι αρθρογράφος στο The Cradle, αρχισυντάκτης στους Asia Times και ανεξάρτητος γεωπολιτικός αναλυτής που επικεντρώνεται στην Ευρασία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ζει και εργάζεται ως ξένος ανταποκριτής στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Μιλάνο, το Λος Άντζελες, τη Σιγκαπούρη και την Μπανγκόκ. Είναι συγγραφέας αμέτρητων βιβλίων. Το τελευταίο του είναι το Raging Twenties (Μαινόμενη Δεκαετία του ’20).

Πηγή: strategic-culture.su