Στη φωτο: Το ΟΚ, δεν είναι ΟΚ

Σημείωμα της Μεταφράστριας:
Ένα πολύ ενδιαφέρον δοκίμιο του Indrajit Samarajiva, συγγραφέα από τη Σρι Λάνκα. Ενδιαφέρον για το πώς βλέπει ο παγκόσμιος Νότος τον πόλεμο εναντίον του Ιράν, τη «Λευκή Αυτοκρατορία» (τις ΗΠΑ και τους βασσάλους της στη Δύση) και την εξέλιξη της Ιστορίας.
Δεν συμφωνώ απόλυτα με αυτόν τον χαρακτηρισμό, καθώς και οι λευκόχρωμοι λαοί καταπιέζονται και υποφέρουν από τον ιμπεριαλισμό (καλή ώρα, οι Έλληνες και οι Σέρβοι) ή αντιστέκονται σε αυτόν (όπως οι Ρώσοι). Καταλαβαίνω όμως πλήρως τα συναισθήματά τους απέναντι στη γενική έννοια «λευκοί» και δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα περισσότερο γι’ αυτό. Σωστά, επίσης, η Αμερική εντός εισαγωγικών στο κείμενο, καθώς προφανώς η Αμερικανική Ήπειρος δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ.

Ίσως ο συντάκτης είναι κάπως υπεραισιόδοξος και βιαστικός για τη συντριβή των ΗΠΑ -με την έννοια ότι διαθέτουν τα όπλα για να πάρουν μαζί τους στην καταστροφή όλο τον κόσμο και δεν φαίνεται ούτε να το συνειδητοποιούν, ούτε ότι διαθέτουν κάποια υπόνοια ηθικών διλημμάτων γι’ αυτό- όμως δεν κάνει λάθος. Αυτή είναι η στρατιωτικό-βιομηχανική κατάσταση των ΗΠΑ και ολόκληρης της συλλογικής Δύσης. Η χρηματιστικοποίηση των πάντων, η ιδιωτικοποίηση των πάντων, το outsourcing κάθε μικρής και μεγάλης παραγωγικής δραστηριότητας για φθηνό κόστος και γρήγορο-εύκολο κέρδος, η διάλυση των εργαζόμενων τάξεων στη Δύση, απέφεραν πολλά κέρδη αλλά τώρα δεν μπορούν να αποκαταστήσουν ούτε μια γέφυρα, ούτε να φτιάξουν πολεμική βιομηχανία. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το περίφημο ReArm Europe. Κάποιοι θα φάνε πολλά λεφτά αφαιμάσοντας και το τελευταίο ευρώ από τους εργαζόμενους στην ΕΕ, αλλά δεν θα παράξουν ούτε ένα βλήμα παραπάνω -όπως, παρά τις ιαχές, δεν παρήγαγαν ούτε ένα στα πέντε χρόνια του πολέμου στην Ουκρανία. Θυμίζω εδώ ξανά, την εξαίρετη ανάλυση του Μπράιαν Μπερλέτικ για τις επιπτώσεις της ιδιωτικοποίησης στη στρατιωτική βιομηχανία των ΗΠΑ. Αξίζει να τη ξαναδιαβάσουμε.

Για μας χτυπά η καμπάνα, για να θυμηθούμε κι εμείς τον Χεμινγουέι. Και μην ακούτε. Η ανάπτυξη στρατιωτικής βιομηχανίας και στρατευμάτων απαιτεί μακρόχρονες επενδύσεις που δεν αποφέρουν γρήγορα κέρδη, ανασυγκρότηση κι εκπαίδευση της εργατικής τάξης και οπλισμό της, με όλες τις συνέπειες που φέρνει κάτι τέτοιο (ισχυρά συνδικάτα, πολιτικούς στόχους κι ενίοτε επαναστάσεις). Κι αυτό είναι κάτι που οι ελίτ ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να κάνουν. Μετατροπή κυριολεκτικά σε πλέμπα είναι το μέλλον που οραματίζονται για τους λαούς στην ΕΕ, δηλαδή ακραία φτώχια και ακραία καταστολή.
Είναι δική μας υπόθεση να αντισταθούμε και να βοηθήσουμε να τελειώνουν μια ώρα αρχύτερα. Αν καθόμαστε και περιμένουμε να το κάνουν άλλοι για μας – Ρώσοι, Ιρανοί, Λιβανέζοι, Ιρακινοί, Παλαιστίνιοι και Υεμενίτες- και τους ασκούμε και κριτική από πάνω -αν το κάνουν καλά, αργά ή αρκούντως ‘αριστερά’- αυτό λέει πολλά για μάς και όχι για εκείνους.

του Indrajit Samarajiva*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Indi.ca, 29/03/2026

Η ‘Αμερική’ είναι καλός στρατός όπως ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι καλός ποδοσφαιριστής. Ήταν και οι δύο, αλλά οι καριέρες τους τέλειωσαν στη Σαουδική Αραβία. Και ενώ ο Ρονάλντο παραμένει σε καλή φόρμα (αλλά είναι κακός άνθρωπος), η Αμερική είναι σε απαίσια φόρμα (και είναι κακοί άνθρωποι). Ζωτικοί κρίκοι τους στην αλυσίδα εξόντωσης[1] (αεροσκάφη ανεφοδιασμού και ελέγχου) είναι δεκαετιών παλιοί και το Ιράν τους απαλλάσσει από το μαρτύριό τους.

Οζυμανδίας

Απλώς κοιτάξτε το θρυμματισμένο «βάθρο» του 50χρονου E-3 AWACS[2] (Αερομεταφερόμενο Σύστημα Προειδοποίησης και Ελέγχου) και επιτρέψτε μου να απαγγείλω Σέλλεϋ[3] για τη βαριά του κατάσταση:

Και πάνω στο βάθρο αυτές οι λέξεις αχνοφαίνονται:
“Οζυμανδίας τ’ όνομά μου, ο Βασιλεύς των Βασιλέων,
κοιτάξτε τα Έργα μου Ισχυροί, κι απελπιστείτε! ”
Άλλο τίποτα δεν μένει. Γύρω από τη φθορά
των κολοσσιαίων ερειπίων, απέραντη, γυμνή,
μόνη η έρημος, κι επίπεδη, απλώνεται μακριά»[4].

Ο κόσμος πραγματικά δεν αντιλαμβάνεται πόσο παλιός και ξεφτισμένος είναι ο αμερικανικός στρατός. Αυτός δεν είναι ο αμερικανικός στρατός του παππού σας, ή ορθότερα ακριβώς αυτός είναι, χωρίς πολλές αναβαθμίσεις από τότε. Εξακολουθούν να βασίζονται σε αρχέγονη τεχνολογία όπως το E-3 και το KC-135 που δεν έχουν σύγχρονες εναλλακτικές. Κάθε νέο όπλο που έχουν επινοήσει αυτοί οι μηχανικοί της διαφθοράς (όπως τα παράκτια πολεμικά πλοία[5] ή το F-35[6]) είτε έχει αποτύχει, είτε παραπαίει στο πεδίο της μάχης.

Ο κόσμος λέει ότι το Ιράν είναι ένας «στρατός δεύτερης κατηγορίας», αλλά δεν είναι Ιράκ και αυτή δεν είναι η Καταιγίδα της Ερήμου. Αυτή είναι μια Καταιγίδα από Σκατά και το Ιράν δεν συνιστά απλώς έναν στρατό ομότιμο του «Αμερικανικού», αλλά αποδεδειγμένα ανώτερο. Απλώς κοιτάξτε έναν πίνακα αποτελεσμάτων, που δεν περιλαμβάνει σφαγές σε σχολεία αλλά στρατιωτικούς στόχους. Ιδού, λοιπόν, τα «αμερικανικά» αεροσκάφη καίγονται στον ήλιο, ενώ οι πύραυλοι του Ιράν βρίσκονται ασφαλείς στο υπέδαφος. Η Λευκή Αυτοκρατορία στεκόταν καβάλα στη Μέση Ανατολή σαν Κολοσσός, αλλά τώρα κείτονται σε ναυάγιο, ως κολοσσιαίοι ηλίθιοι.

Αυτό που θέλω να καταλάβετε είναι ότι ο αμερικανικός στρατός δεν πρόκειται ποτέ να συνέλθει από αυτό. Δεν υπάρχει σύγχρονος εξοπλισμός να αντικαταστήσει αυτά τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού και τα συστήματα ελέγχου. Το NGAS [7] είναι απλώς μια ψηφιακή απεικόνιση και το E-7 Wedgetail [8] ακυρώθηκε. Απλώς δεν τα φτιάχνουν πια όπως παλιά. Όπως λέει και το γνωστό meme: “Ο πατέρας μου είναι κατασκευαστής. Ήμασταν στην [Αεροπορική Βάση Prince Sultan[9]] και τον ρώτησα πόσο κοστίζει να φτιαχτεί [ένα E-3 Sentry] σήμερα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απάντησή του… ‘Δεν μπορούμε, δεν ξέρουμε πια πώς να το φτιάξουμε’ “.

Το να στέλνεις αυτά τα αεροπλάνα σε έναν επιθετικό πόλεμο είναι σαν να πας με τη Mustang  του 1965 του παππού σου σε έναν αγώνα σύγκρουσης αυτοκινήτων και μετά να σου κακοφαίνεται. Ο Λευκός Τύπος συνεχίζει να λέει ότι αυτά τα αεροπλάνα αξίζουν εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια, κάτι που είναι εκτός θέματος. Δεν μπορούν να ξαναφτιάξουν τέτοια αεροπλάνα πια, αυτά τα περιουσιακά στοιχεία είναι πρακτικά ανεκτίμητα.

Εξοντώνοντας την Αλυσίδα Εξόντωσης

Το Ιράν βρήκε τον κρίκο εξόντωσης στην αλυσίδα εξόντωσης, που είναι πως κάθε σπίτι πλούσιου διαθέτει είσοδο υπηρετών. Η Αμερική δεν κατασκεύασε ποτέ υπόγεια ή έστω ενισχυμένα καταφύγια για τους μαχητές της[10], επομένως εξυπηρετούνται από αρχαία ανεφοδιαστικά συστήματα, τα οποία είναι περίπου τόσο ευέλικτα, όσο κι ένας αρχαίος μπάτλερ. Η Αμερική έχασε επίσης τα επίγεια ραντάρ της από την πρώτη εβδομάδα, επομένως αναγκαστικά διεξάγει επιτήρηση με αεροσκάφη, τα οποία πρέπει ακόμα κάπου να παρκάρουν.

Όπως αναφέρουν οι ίδιες οι ΗΠΑ σε μια έκθεση του 2024 που ονόμασαν, κάπως τραγικωμικά, ‘Η Τυραννία της Γεωγραφίας’:

Επιπλέον, οι χιλιάδες πύραυλοι μικρής εμβέλειας που διαθέτει το Ιράν συνιστούν παράγοντα εδώ. Δεν υπάρχει στρατηγικό βάθος. Ένα F-35 είναι πολύ δύσκολο να χτυπηθεί στον αέρα. Στο έδαφος όμως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πολύ ακριβό και ευάλωτο κομμάτι μετάλλου που κάθεται στον ήλιο. Οι εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού και επανεξοπλισμού σε αυτές τις βάσεις είναι επίσης ευάλωτες και δεν μπορούν να μετακινηθούν. Αυτές οι βάσεις προστατεύονται όλες από Patriot και άλλα αμυντικά συστήματα. Δυστυχώς, σε τόσο κοντινή απόσταση από το Ιράν, η ικανότητα του επιτιθέμενου να εξαπολύσει μαζικά πυρά και να καταβάλλει την άμυνα είναι πολύ πραγματική.

Έπρεπε να είχαν μετατρέψει αυτή την έκθεση σε διαφήμιση 15 δευτερολέπτων και να την πρόβαλαν στο Fox, επειδή προφανώς αποτελεί είδηση ​​για τον Ντόναλντ Τραμπ. Τώρα, ούτως ή άλλως, τη βλέπει, επειδή ακριβώς αυτό συνέβη.

Πριν και μετά από την επίθεση στα AWACS

Δεξιόστροφα, πώς δείχνει το αεροπλάνο τώρα (1, 2), πώς υποτίθεται ότι έπρεπε να δείχνει (3) και τι μπορούσε να δει πριν οποιοσδήποτε με δορυφορική εποπτεία (4).

Ρωτάτε αν «είναι αληθινές αυτές οι εικόνες;» Η Wall Street Infernal[11] επιβεβαιώνει τη «ζημιά». Πρόκειται για μια ζημιά σαν εκείνη του ιππότη των Monty Python που είχε απλώς μια πληγή [ενώ του είχαν κόψει το κεφάλι].

Αυτοί οι τύποι πρέπει να πουν ψέματα, ακόμα και όταν λένε την αλήθεια. Όπως είπα, τα Λευκά μέσα ενημέρωσης δεν μπορούν πλέον να συγκαλύψουν την κατάρρευση της Λευκής Αυτοκρατορίας επειδή το υποκείμενο της Ιστορίας είναι πλέον το Ιράν, δρώντας πάνω τους.

Εκτίμηση της Απαξίωσης

Ο κόσμος πραγματικά δεν εκτιμά πόσο απαξιωμένος είναι ο αμερικανικός στρατός. Σκουριάσανε, σβήσανε και βάρεσαν κανόνι. Μερικά από τα περίφημα αεροπλανοφόρα τους που θα έπρεπε να είχαν ήδη αποσυρθεί, απλώς συνεχίζουν να παρατείνουν τα συντάξιμα χρόνια τους επειδή δεν υπάρχουν αντικαταστάτες. Αυτό αλλάζει πράγματα στα χαρτιά, αλλά δεν κάνει αυτά τα δυσκίνητα θηρία πιο ευέλικτα.

Το νεότερο αεροπλανοφόρο τους, το USS Gerald Ford, ηττήθηκε σχεδόν αμέσως από το Ιράν και εγκατέλειψε το πεδίο της μάχης, με τα κρεβάτια να καίγονται και τις τουαλέτες να τρέχουν. Τα αποδίδουν όλα αυτά σε βλάβες, αλλά όλοι βλέπουν πλέον τα σημάδια των καιρών: το Ιράν είναι το νέο υποκείμενο της ιστορίας και η “Αμερική” εξέρχεται από τη σκηνή, καταδιωκόμενη από μια καταρρέουσα αγορά[12]. Το Gerald Fart[13] χρειάζεται πάνω από έναν χρόνο επισκευών, που με όρους αμερικανικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος, ισοδυναμεί με μια αιωνιότητα. Αυτοί οι αποβιομηχανοποιημένοι δαίμονες δεν μπορούν να αποκαταστήσουν ούτε μια γέφυρα στη Βαλτιμόρη[14], πόσο μάλλον ένα αεροπλανοφόρο.

Το ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης FPS-132 στο Κατάρ έχει γνωρίσει και καλύτερες μέρες

Η “Αμερική” σίγουρα δεν μπορεί να ξαναχτίσει τα επίγεια ραντάρ της στον Περσικό Κόλπο. Όλα αυτά επέστρεψαν στις σπάνιες γαίες από τις οποίες προήλθαν. Για παράδειγμα, το Ιράν μετέτρεψε τα ραντάρ προειδοποίησης FPS-132  στο Κατάρ σε προειδοποίηση Σφάλμα 404: Δεν βρέθηκε. Αυτό το καημένο ραντάρ έχει χτυπηθεί επανειλημμένα. Σταματήστε πια, είναι ήδη νεκρό. Αυτά τα ραντάρ δεν πρόκειται να ξαναφτιαχτούν ποτέ, γιατί ακόμα κι αν η “Αμερική” μπορούσε (που δεν μπορεί), θα χρειαζόταν πόρους από την Κίνα (που δεν θα τους δώσει) και άδεια από το Ιράν (που δεν την έχει).

Είναι ανώφελο να μιλάμε για την αξία σε δολάρια αυτού του εξοπλισμού, όπως κάνουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Είναι σαν να υπολογίζεις τη χρηματική αξία της Μόνα Λίζα αφού της πέταξες δυναμίτη — ο Ντα Βίντσι είναι νεκρός και τα χρώματά του από μόλυβδο έχουν καταργηθεί από τις γραμμές παραγωγής. Άλλωστε, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να την ανατινάξεις ξανά. Αυτά τα ραντάρ δεν θα επιστρέψουν ποτέ και δεν μπορούν να αγοραστούν με αποικιοκρατικό χρήμα. Το μόνο νόμισμα στα Στενά του Ορμούζ είναι το γουάν. Το δολάριο ανήκει πια στο παρελθόν.

Μέσα στη θρησκοληψία των χαμηλών προσδοκιών, οι άνθρωποι λένε ότι οι επιθέσεις του Ιράν απαιτούσαν ρωσικές ή κινεζικές πληροφορίες, αλλά μπορείτε να εντοπίσετε αυτόν τον χαζο-εξοπλισμό στους Χάρτες Google. Οι αμερικανικές βάσεις είναι Αχίλλειος Πτέρνα στην έρημο, ορατές από ψηλά εδάφη, που κατέχει το Ιράν, χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Η πραγματική καινοτομία ήταν η πυραυλική επιστήμη του Ιράν που χτυπά τα ραντάρ με χειρουργική ακρίβεια. Κοιτάξτε το χτύπημα στα AWACS, χτύπησαν το αεροπλάνο ακριβώς στο ραντάρ και πουθενά αλλού. Είναι σαν τον Οδυσσέα που χτυπά τον Κύκλωπα ακριβώς στο μάτι και μετά δεν έχει σημασία πόσο μεγάλος ήταν. Το Ιράν τύφλωσε τη Λευκή Αυτοκρατορία σε όλο τον Κόλπο και τώρα τυφλώνει την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία. Σε έναν ακόμη μήνα η Αυτοκρατορία θα κρύβεται στη Ρουμανία, την οποία το Ιράν μπορεί να φτάσει, οπότε συνεχίστε να τρέχετε. Οι Ναζί θα πρέπει να επιστρέψουν στη Γερμανία και τελικά στις Ηνωμένες Πολιτείες που τους ενέπνευσαν.

Αφού αντιστοιχίζουμε τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ιράν είναι ο Κόκκινος Στρατός σε αυτήν την επανέκδοση και ο Πόλεμος του Ραμαζανιού είναι μια επανάληψη της Επιχείρησης Μπαγκρατιόν[15]. Η Μπαγκρατιόν είναι τότε που οι Ναζί γύρισαν γουρουνο-τρέχοντας και γουρουνο-σκούζοντας σπίτι τους, κάτι που κάνουν και τούτοι οι Ναζί. Αυτό διαφέρει από τακτικές ήττες όπως το Βιετνάμ και το Αφγανιστάν, όταν η Αυτοκρατορία μπορούσε ακόμα να ακολουθήσει την ίδια στρατηγική αλλού. Το Ιράν επιφέρει μια στρατηγική ήττα, η οποία «υπονομεύει την ικανότητα του εχθρού να διεξάγει πόλεμο» για πάντα.

Από αυτή την άποψη, η οποία θεωρώ ότι ισχύει, το Ιράν δεν διεξάγει ανταρτοπόλεμο. Αν μη τι άλλο, οι αντάρτες της υπόθεσης είναι οι «Αμερικανοί» που κρύβονται σε ξενοδοχεία.

Αποχαιρετισμός στα Όπλα

Μπερδεύω τον Χέμινγουεϊ και τον Φιτζέραλντ, αλλά ένας από αυτούς είπε: «Έτσι συνεχίζουμε να χτυπάμε, βάρκες κόντρα στο ρεύμα, επιστρέφοντας ασταμάτητα στο παρελθόν». Αυτός ήταν ο Φιτζέραλντ, το ξέρω, αλλά αυτό που ο Χέμινγουεϊ ονόμασε «Αποχαιρετισμός στα Όπλα» γίνεται πραγματικότητα. Οι «Αμερικανοί» χτυπούν παιδιά, κανονιοφόροι κόντρα στο νέο νόμισμα, κωλοχτυπιούνται ασταμάτητα.

Είναι όπως ο 16ος Νόμος του Ογκαστίν (που διατυπώθηκε από τον Υφυπουργό Στρατού, Νόρμαν Ογκαστίν, το 1984). Αστειευόμενος, είχε πει:

Το έτος 2054, ολόκληρος ο αμυντικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ θα επαρκεί για την αγορά ενός και μόνο αεροσκάφους. Αυτό το αεροσκάφος θα πρέπει να το μοιράζονται η Πολεμική Αεροπορία και το Ναυτικό από τρεις ημέρες την εβδομάδα, ενώ τις Κυριακές θα παραχωρείται στους Πεζοναύτες.

Αυτό περίπου συμβαίνει.

Η κλίμακα είναι λογαριθμική, που σημαίνει ότι το κόστος έχει αυξηθεί εκθετικά.

Το κόστος των αμερικανικών αεροσκαφών έχει αυξηθεί εκθετικά, ενώ η ικανότητά τους έχει μειωθεί. Αυτά τα αεροπλάνα είναι αναξιόπιστα στις ήρεμες εποχές και σε καιρό πολέμου εκδηλώνουν τάσεις αυτοκτονίας. Αν κοιτάξετε το τρέχον κόστος και τα ποσοστά ικανότητας διεξαγωγής αποστολών των αμερικανικών πολεμικών αεροσκαφών, είναι μπροστά από το χρονοδιάγραμμα μόνο σε ένα πράγμα, την «ταχεία, απρογραμμάτιστη αποσυναρμολόγησή[16]» τους.

How America’s Military Has Fallen Apart

Δεν είναι μόνο ότι ο αμερικανικός στρατός συντρίβεται υπό το ίδιο του το βάρος, αλλά και ότι βαδίζει σε λάθος δρόμο. Πήγαν με μαχητικά αεροσκάφη σε μια μάχη πυραύλων και κατακρεουργούνται. Παρατηρήστε ότι το Ιράν δεν έχει μαχητικά αεροσκάφη, όπως ακριβώς η Apple δεν κατασκεύασε ποτέ τηλέφωνα με πληκτρολόγια. Πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό επιχειρηματικό μοντέλο. Ζούμε στην εποχή του Πολέμου των Τούνελ και των Πυραύλων και οι «Αμερικανοί» ακόμη κοιτάνε να πολεμήσουν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον εχθρών που δεν υπάρχουν πια. Ακόμα κι αν μπορούσαν να διορθώσουν την πορεία τους τακτικά, η στρατηγική τους πάει στραβά προ πολλού.

Όπως ανέφερε η έκθεση «Η Τυραννία της Γεωγραφίας»: «Οι αμερικανικές βάσεις στην περιοχή σχεδιάστηκαν αρχικά για να αποτρέψουν τη σοβιετική διείσδυση στον πλούσιο σε πετρέλαιο Κόλπο, κατά την ύστερη περίοδο του Ψυχρού Πολέμου… Και εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα. Σήμερα, τα αεροσκάφη αυτά σταθμεύουν σε μεγάλο βαθμό σε τοποθεσίες κατά μήκος της νότιας ακτής του Αραβικού Κόλπου — βάσεις που αποτελούν κατάλοιπο του σχεδιασμού ενάντια σε πιθανή ρωσική εισβολή την δεκαετία του 1970, καθώς και των εκστρατειών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν τις πρώτες δεκαετίες αυτού του αιώνα. Βρίσκονται κοντά στο Ιράν, που σημαίνει ότι έχουν μικρή απόσταση από το πεδίο της μάχης… αλλά αυτή είναι και η μεγάλη τους ευπάθεια. Είναι τόσο κοντά στο Ιράν, που χρειάζονται μόλις πέντε λεπτά ή και λιγότερο για να φτάσουν στις βάσεις οι πύραυλοι που εκτοξεύονται από το Ιράν». Και, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, χρειάστηκαν μόνο πέντε ημέρες για να καταστραφούν.

Τώρα η «Αμερική», σε υποχώρηση, σταθμεύει τα 60χρονα αεροσκάφη της στο ύπαιθρο, ενώ το Ιράν διαθέτει σύγχρονους πυραύλους σε πόλεις-τούνελ. Τα λευκά μέσα ενημέρωσης λένε πως το Ιράν ξεμένει από πυραύλους, αλλά αυτή είναι απλώς μια ακόμη προβολή. Ακολουθούν το ρητό του Ντον Τζου, ότι ο πόλεμος είναι η τέχνη της αυταπάτης[17]. Στην πραγματικότητα, όπως τους είπε ο μάρτυρας Διοικητής Αμίρ Αλί Χατζιζαντέχ[18]: «Αν αρχίσουμε σήμερα να αποκαλύπτουμε μια πόλη πυραύλων κάθε εβδομάδα, δεν θα τελειώσουμε ούτε σε δύο χρόνια». Συνεχίζουν να σκοτώνουν τον αγγελιοφόρο, αλλά όπως είπε ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς του Χαμενεΐ του Πρεσβύτερου (ο Βίκτωρ Ουγκώ), «Όλο το τρέχον φαινόμενο συνοψίζεται σε αυτές τις λίγες λέξεις. Μια εισβολή στρατών μπορεί να αντιμετωπιστεί, μια εισβολή ιδεών δεν μπορεί». Δεν μπορείς να σκοτώσεις μια ιδέα που ήρθε η ώρα της. Ζούμε στην εποχή του πολέμου των τούνελ και των πυραύλων και τα μαχητικά αεροσκάφη με παρωχημένες αλυσίδες εφοδιασμού είναι απλώς μια ανοησία.

Ήρωες Εναντίον Μηδενικών

Όταν η «Αμερική» δολοφόνησε έναν άλλο σπουδαίο στρατηγό, τον Σουλεϊμανί, ο Ιρανός κληρικός Σαχάμπ Μοράντι, σε μια διάσημη απάντηση, είπε:

[Σε περίπτωση] που σκοτώσουμε έναν από τους δικούς τους τώρα που σκότωσαν έναν από τους δικούς μας — ποιον να εξοντώσουμε στα πλαίσια της Αμερικής; Σκεφτείτε το. Τον Σπάιντερ Μαν ή τον Μπομπ Σφουγγαράκη; Δεν έχουν ήρωες. Έχουμε μπροστά μας μια χώρα με μεγάλο πληθυσμό και μεγάλη έκταση, αλλά δεν διαθέτει ήρωες. Όλοι οι ήρωές τους είναι χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων — είναι όλοι φανταστικοί.

Κοιτάξτε τώρα τους “ήρωες” που επιστράτευσε η “Αμερική” στη μακρά προετοιμασία γι’ αυτόν τον πόλεμο. Στην πραγματικότητα είναι μόνο ένας. Για να πλασάρουν στην αγορά τα αεροσκάφη τους ηλικίας 60 ετών, έβαλαν έναν 60χρονο Τομ Κρουζ να κάνει επανέκδοση του Top Gun: Maverick [2022]. Η πλοκή του “να καταστρέψουν μια εγκατάσταση εμπλουτισμού ουρανίου σε μια ανώνυμη ξένη χώρα προτού τεθεί σε λειτουργία”, σας θυμίζει κάτι;

Μετά, συνεχίζοντας στον “αυτόματο πιλότο Κρουζ”, διαφήμισαν το σχεδόν 50 ετών υποβρύχιο USS Οχάιο στο Επικίνδυνη Αποστολή: Οίκος Ευγηρίας[19], το οποίο περιλάμβανε και δύο κινηματογραφημένους μεσημεριανούς ύπνους. Γιατί ασχολούμαστε τελικά; Ξεχάστε την αντικατάσταση των αεροσκαφών, η “Αμερική” δεν μπορεί καν να αντικαταστήσει τους ηθοποιούς της. Η Αμερική δεν είχε ούτε μία πρωτότυπη ιδέα από τη δεκαετία του 1980, ούτε στρατιωτικά, ούτε κινηματογραφικά – τομείς που κατέληξαν να συνιστούν το ίδιο κατασκευασμένο σύμπαν. Αλλά τώρα, η πραγματικότητα ζητάει τον λόγο.

Είστε ακόμα εδώ; Ένα συμπέρασμα

Ένα E-3 Sentry συγκρινόμενο με την ελληνική Χίμαιρα, «ένα τερατώδες υβριδικό πλάσμα που ξερνά φωτιά, αποτελούμενο από διαφορετικά μέρη ζώων».

Επιστρέφοντας στον «Αποχαιρετισμό στα Όπλα», μου φαίνεται σαν ο Χέμινγουεϊ να μιλούσε για το Ιράν όταν είπε: « Αν οι άνθρωποι φέρνουν τόσο θάρρος σ’ αυτόν τον κόσμο, ο κόσμος πρέπει να τους σκοτώσει για να τους λυγίσει, οπότε φυσικά τους σκοτώνει. Ο κόσμος τούς λυγίζει έναν-έναν και μετά πολλοί γίνονται δυνατοί στα σημεία που έσπασαν. Αλλά αυτούς που δεν λυγίζουν, τους σκοτώνει. Σκοτώνει τους πολύ καλούς, τους πολύ ευγενικούς και τους πολύ γενναίους αδιακρίτως. Αν δεν είσαι τίποτα από αυτά, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα σε σκοτώσει κι εσένα, αλλά δεν θα βιαστεί ιδιαίτερα.»

Ο πολύ καλός και πολύ γενναίος λαός του Ιράν σκοτώνεται εδώ και δεκαετίες, αλλά έχει αναδυθεί δυνατός στα σπασμένα σημεία. Η «Αμερική» δεν είναι καλή, ευγενική ή γενναία, οπότε η μοίρα δεν βιάστηκε να τους σκοτώσει, αλλά τώρα βυθίζονται ακριβώς όπως περιέγραψε ο Χέμινγουεϊ την πτώχευση. Είπε (στο βιβλίο «Ο Ήλιος Ανατέλλει Ξανά»):

«Πώς χρεοκόπησες;» ρώτησε ο Μπιλ.
«Με δύο τρόπους», είπε ο Μάικ. «Σταδιακά και μετά ξαφνικά.»
«Τι το προκάλεσε;»
«Οι φίλοι», είπε ο Μάικ. «Είχα πολλούς φίλους. Ψεύτικους φίλους. Μετά είχα και πιστωτές. Πιθανώς είχα περισσότερους πιστωτές από οποιονδήποτε άλλο στην Αγγλία.»

Τι απομένει λοιπόν τελικά από αυτήν την ‘αμερικάνικη’ Χίμαιρα; 60χρονα αεροσκάφη και 60χρονοι πωλητές. Ένα μάτσο φλύαροι αξιωματούχοι στο ΝΑΤΟ, τραμπούκοι στον Κόλπο και ασθματικοί φανατικοί στο ‘Ισραήλ’, που τρώνε το ξύλο της χρονιάς τους από μια Χεζμπολλάχ που υποτίθεται ότι ήταν νεκρή. Πολλοί ψεύτικοι φίλοι και μια στρατιά πιστωτών που ζητούν τα χρωστούμενα. Θυμηθείτε τα λόγια μου: όταν η φούσκα της αγοραίας προπαγάνδας σκάσει επιτέλους, θα είναι όπως είπε ο Τζιμ Μόρισον – το τέλος. Η κατασκευασμένη ηθική της “Αμερικής” δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ από τη Γάζα και ο διαλυμένος στρατός της δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ από αυτόν τον πόλεμο με το Ιράν.

Υποσημειώσεις της Μεταφράστριας:

[1] Κill chain στο κείμενο: κατά λέξη σημαίνει «αλυσίδα θανάτου» ή «αλυσίδα εξόντωσης». Στα ελληνικά στρατιωτικά εγχειρίδια αναφέρεται κυρίως ως «αλυσίδα στοχοποίησης». Είναι η διαδικασία που περιλαμβάνει τον εντοπισμό, την παρακολούθηση και την τελική εξουδετέρωση ενός στόχου.

[2] Το E-3 Sentry, γνωστότερο ως AWACS (Airborne Warning and Control System), είναι αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου που λειτουργεί ως «ιπτάμενο κέντρο επιχειρήσεων». Βασίζεται στο σκάφος του Boeing 707 και είναι άμεσα αναγνωρίσιμο από τον μεγάλο, περιστρεφόμενο δίσκο ραντάρ πάνω στην άτρακτό του. Οι κύριες λειτουργίες του είναι: Εναέρια Επιτήρηση (μπορεί να εντοπίζει και να παρακολουθεί αεροσκάφη, πλοία και πυραύλους σε αποστάσεις άνω των 400 χιλιομέτρων). Διοίκηση και Έλεγχος – C2 (κατευθύνει τα φίλια μαχητικά αεροσκάφη προς τους στόχους τους και συντονίζει τις αεροπορικές μάχες σε πραγματικό χρόνο). Μεταφορά Δεδομένων (λειτουργεί ως κόμβος επικοινωνίας, στέλνοντας κρίσιμες πληροφορίες σε επίγεια κέντρα διοίκησης ή πλοία). Το τελευταίο E-3 AWACS κατασκευάστηκε το 1992 και η παραγωγή πιο σύγχρονων μοντέλων προβλέπεται να ολοκληρωθεί το 2035.

[3] Ο Percy Shelley (4 Αυγούστου 1792 – 8 Ιουλίου 1822) ήταν Άγγλος συγγραφέας που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Άγγλους ρομαντικούς ποιητές. Ριζοσπαστικός στην ποίησή του καθώς και στις πολιτικές και κοινωνικές του απόψεις, ο Σέλλεϋ δεν απέκτησε φήμη κατά τη διάρκεια της ζωής του, αλλά η αναγνώρισή του αυξήθηκε σταθερά μετά τον θάνατό του και άσκησε σημαντική επιρροή στις επόμενες γενιές ποιητών, συμπεριλαμβανομένων των Ρόμπερτ Μπράουνινγκ, Άλγκερνον Τσαρλς Σουίνμπερν, Τόμας Χάρντι και Γ. Μπ. Γέιτς.

[4] Το «Ozymandias» (Οζυμανδίας) είναι το διασημότερο ποίημα του Shelley, γραμμένο το 1817, με αφορμή μία αφήγηση του Διόδωρου του Σικελιώτη που έκανε λόγο για ένα γιγαντιαίο άγαλμα στην Αίγυπτο κάποιου «Οσυμανδύα» (που μάλλον πρόκειται για τον Φαραώ Ραμσή τον Β’) . Πραγματεύεται τη φθαρτότητα της εξουσίας, την αναπόφευκτη παρακμή ακόμα και των πιο ισχυρών αυτοκρατοριών και πώς τα περασμένα μεγαλεία καταλήγουν φαντάσματα του παρελθόντος. Ακολουθεί ολόκληρο το ποίημα:
«Συνάντησα έναν ταξιδιώτη από χώρα αρχαία.
Είπε: τεράστια, δίχως κορμό, δυο πόδια πέτρινα
υψώνονται στην έρημο. Πλάι τους, μισοβυθισμένο στην άμμο
κείτεται ένα πρόσωπο φαγωμένο, με βλέμμα βλοσυρό,
με χείλια σουφρωμένα κι ένα περιφρονητικό χαμόγελο ψυχρής υπεροχής,
λένε ο γλύπτης τους πως διάβασε σωστά αυτά τα πάθη
που ακόμη ζούνε χαραγμένα στ’ άψυχα ετούτα πράγματα
ενώ χάθηκε το χέρι που τα αποτύπωσε και η καρδιά που τα ‘θρεψε.
Και πάνω στο βάθρο αυτές οι λέξεις αχνοφαίνονται:
“Οζυμανδίας τ’ όνομά μου, ο Βασιλεύς των Βασιλέων,
κοιτάξτε τα Έργα μου Ισχυροί, κι απελπιστείτε! ”
Άλλο τίποτα δεν μένει. Γύρω από τη φθορά
των κολοσσιαίων ερειπίων, απέραντη, γυμνή,
μόνη η έρημος, κι επίπεδη, απλώνεται μακριά».

[5] Littoral Combat Ships (LCS): Πλοία Παράκτιου Πολέμου. Πρόκειται για μια κατηγορία σχετικά μικρών σκαφών επιφανείας του Αμερικανικού Ναυτικού, που σχεδιάστηκαν για να επιχειρούν κοντά στις ακτές. Τα LCS θεωρούνται συχνά μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες του αμερικανικού εξοπλιστικού προγράμματος γιατί: Είναι ευάλωτα (δεν έχουν επαρκή θωράκιση ή άμυνα για σύγχρονες συγκρούσεις, όπως με το Ιράν). Παρουσιάζουν βλάβες (τα συστήματα μετάδοσης κίνησης και ο σκελετός τους εμφάνισαν σοβαρά προβλήματα). Είναι ακριβά (το κόστος συντήρησης είναι δυσανάλογο με την επιχειρησιακή τους αξία). Πολλοί αναλυτές τα αποκαλούν ειρωνικά “Little Crappy Ships” (Μικρά Άχρηστα Πλοία), υποστηρίζοντας ότι είναι ήδη «γερασμένα» ή άχρηστα από τα πρώτα χρόνια χρήσης τους.

[6] Το F-35 θεωρείται το πιο προηγμένο, πολυλειτουργικό, ‘αόρατο’ (stealth) μαχητικό αεροσκάφος 5ης γενιάς και κατασκευάζεται από τη Lockheed Martin. Σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει παλαιότερα αεροσκάφη (όπως τα F-16 και A-10) και να εκτελεί ταυτόχρονα αποστολές αεράμυνας, βομβαρδισμού και αναγνώρισης. Παρά την τεχνολογία του, το F-35 έχει δεχτεί σκληρή κριτική για το τεράστιο κόστος του, τις συνεχείς καθυστερήσεις στην παραγωγή του και τα τεχνικά προβλήματα (bugs) στο λογισμικό του. Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι είναι ένα «υπερ-όπλο» που όμως είναι πολύ ακριβό και ευαίσθητο για να αντέξει σε έναν πραγματικό πόλεμο φθοράς.

[7] Το NGAS (Next-Generation Air-Refueling System) αποτελεί ένα φιλόδοξο πρόγραμμα της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας (USAF) για τη δημιουργία ενός μελλοντικού αεροσκάφους ανεφοδιασμού (τάνκερ). Σε αντίθεση με τα σημερινά τάνκερ (όπως το KC-135 ή το KC-46), που βασίζονται σε πολιτικά επιβατικά αεροπλάνα και είναι «εύκολοι στόχοι», το NGAS σχεδιάζεται να είναι: Stealth (Αόρατο), να διαθέτει συστήματα αυτοπροστασίας (λέιζερ, αντίμετρα) για να αντιμετωπίζει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και υπάρχουν σκέψεις να λειτουργεί ως μη επανδρωμένο (drone). Αυτή τη στιγμή υπάρχουν μόνο ψηφιακές απεικονίσεις του αεροσκάφους που αναμένεται να ολοκληρωθεί τη δεκαετία του 2040 και η ανάπτυξή του απαιτεί άγνωστο ποσό δις δολαρίων.

[8] Το E-7 Wedgetail ήταν το αεροσκάφος που προοριζόταν να αντικαταστήσει το παλαιωμένο E-3 AWACS. Φιλοδοξούσε να είναι ένα ιπτάμενο κέντρο ελέγχου και έγκαιρης προειδοποίησης (AEW&C), βασισμένο στο σκάφος του Boeing 737-700.

[9] Η Βάση των ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία, όπου χτυπήθηκε το E-3 Sentry AWACS.

[10] Στις 23/3/2026, το Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ δημοσίευσε στο ηλεκτρονικό σύστημα κυβερνητικών προμηθειών, προκήρυξη για την επείγουσα ανεύρεση προμηθευτών που θα το εφοδιάσουν με προκατασκευασμένα κινητά καταφύγια (Pre-Fabricated Transportable Bunkers) για την προστασία των στρατιωτών από θραύσματα και θερμικά κύματα από βαλλιστικούς πυραύλους. Η προκήρυξη είναι από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ για τις βάσεις της στη Μέση Ανατολή. Την προηγούμενη μέρα είχε δημοσιευτεί βίντεο με τον Νετανιάχου να επισκέπτεται περιοχές στη σιωνιστική οντότητα συνοδευόμενος από κινητό καταφύγιο πάνω σε νταλίκα… (https://tasnimnews.ir/3547053)

[11] Η λέξη Infernal στη θέση του Journal σημαίνει ‘καταχθόνια’ (ριμάρει όμως ηχητικά: ινφέρναλ/τζέρναλ)

[12] ‘America’ is exiting stage right, pursued by bear market, στο κείμενο. bear market είναι η αγορά στην οποία οι τιμές των μετοχών πέφτουν. Ο συντάκτης κάνει λογοπαίγνιο με τον Σέξπηρ που δεν μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά. Σχετίζεται με μια διάσημη σκηνική οδηγία του Σέξπηρ, στο έργο του ‘Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι’ (The Winter’s Tale), που ήταν “Exit, pursued by a bear” («Εξέρχεται, καταδιωκόμενος από μια αρκούδα»). Η έκφραση στα αγγλικά χρησιμοποιείται για να δηλώσει μια απότομη, άδοξη κι εξευτελιστική έξοδο από τη σκηνή, δηλ. την εξουσία.

[13] Fart: Πορδή, κλανιά.

[14] Αναφορά στην κατάρρευση της γέφυρας Francis Scott Key στη Βαλτιμόρη λόγω πρόσκρουσης πλοίου, στις 26/03/2024, που δεν έχει επισκευαστεί ακόμα.

[15] Επιχείρηση Μπαγκρατιόν ήταν η κωδική ονομασία για τη Σοβιετική στρατηγική επιθετική επιχείρηση του 1944. Η εκστρατεία διεξήχθη μεταξύ 22 Ιουνίου και 19 Αυγούστου 1944 στη Σοβιετική Λευκορωσία στο Ανατολικό Μέτωπο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση κατέστρεψε 28 από τις μεραρχίες της Ομάδας Στρατιών Κέντρου και διέλυσε ολοσχερώς τη γερμανική πρώτη γραμμή. Η συνολική μάχη αποτέλεσε τη μεγαλύτερη ήττα στην γερμανική στρατιωτική ιστορία, με περίπου 450.000 γερμανικές απώλειες και την απομόνωση άλλων 300.000 Γερμανών στρατιωτών στην Κουρλάνδη. Και άνοιξε το δρόμο για την τελική καταστροφή των Ναζί και την κατάληψη του Βερολίνου.

[16] Πρόκειται για γνωστό αγγλικό ευφημισμό στον χώρο της αεροναυπηγικής, ο οποίος έχει γίνει viral τα τελευταία χρόνια (κυρίως λόγω της SpaceX) για να περιγράψει μια έκρηξη ή μια καταστροφική διάλυση αεροσκάφους με χιουμοριστικό ή ειρωνικό τρόπο.

[17] Λογοπαίγνιο με το ονοματεπώνυμο του Τραμπ, παραφρασμένο με τον Σουν Τζου, τον μεγάλο Κινέζο θεωρητικό της στρατιωτικής τέχνης και το διάσημο δίδαγμα του: «Ο πόλεμος είναι η τέχνη της εξαπάτησης».

[18] Ο Αμίρ Αλί Χατζιζαντέχ ήταν Ιρανός αξιωματικός που υπηρέτησε ως διοικητής των Αεροδιαστημικών Δυνάμεων του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, επιβλέποντας την παραγωγή και την κατανομή των βαλλιστικών πυραύλων και των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV). Ο Χατζιζαντέχ δολοφονήθηκε στις 13 Ιουνίου 2025 από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή που στόχευε τη στρατιωτική διοίκηση του Ιράν, κατά την έναρξη του πολέμου των 12 ημερών.

[19] Ειρωνική απόδοση του τίτλου της ταινίας Mission: Impossible – The Final Reckoning (Επικίνδυνη Αποστολή: Η Έσχατη Τιμωρία). Πρόκειται για την 8η ταινία της σειράς με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ, που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2025, εν μέσω της γενοκτονίας στη Γάζα και την οποία ο συντάκτης, σε παλαιότερη ανάλυσή του τον Μάρτη του 2025, με τίτλο «Επικίνδυνη Αποστολή: Πουλώντας Πόλεμο εν μέσω Γενοκτονίας» σχολιάζει ως: «Το να παρακολουθείς οποιαδήποτε αμερικανική πολεμική ταινία σήμερα είναι σαν να παρακολουθείς τον ‘Θρίαμβο της Θέλησης’ του Χίτλερ. Η Αμερική μεταδίδει ζωντανά γενοκτονία εδώ και πάνω από 600 ημέρες και είναι δύσκολο να φας ποπ κορν και να ζητωκραυγάσεις όταν ξέρεις ότι λιμοκτονούν ανθρώπους αυτή τη στιγμή. Αυτά είναι καθαρά ναζιστικά σκατά, από μια Αυτοκρατορία χειρότερη από τους Ναζί. Λέω χειρότερη επειδή οι Ναζί άντεξαν μόνο 12 χρόνια, ενώ η Αμερική γενοκτονεί, υποδουλώνει και εισβάλει για αιώνες. Αυτό το ιστορικό γεγονός συγκαλύφθηκε ξεκάθαρα στις ταινίες τους, αλλά τώρα η ομίχλη της μεταπολεμικής προπαγάνδας διαλύεται.»

* Με τα λόγια του ίδιου του συντάκτη: Ονομάζομαι Indrajit Samarajiva και είμαι συγγραφέας. Γεννήθηκα το 1982 στο Βανκούβερ του Καναδά, όπου οι γονείς μου έκαναν το διδακτορικό τους. Έζησα στη Σρι Λάνκα για λίγο καιρό πριν μετακομίσω στο Άπερ Άρλινγκτον του Οχάιο, όπου μεγάλωσα. Σπούδασα Γνωσιακές Επιστήμες στο Μόντρεαλ. Ως ενήλικας, επέστρεψα στη Σρι Λάνκα, όπου ζω από τότε. Έχω ξεκινήσει μερικά περιοδικά, έχω εργαστεί για μια μεγάλη εταιρεία τηλεπικοινωνιών, έχω βοηθήσει στη δημιουργία πολλών ιστοσελίδων, έχω διατελέσει διαδικτυακός συντάκτης εφημερίδας και έχω ξεκινήσει και πουλήσει μια νεοσύστατη επιχείρηση εστίασης.
Τώρα γράφω σχεδόν κάθε μέρα, κάτι που ήταν το όνειρό μου από την πρώτη δημοτικού. Είμαι 41 ετών, έχω γυναίκα, δύο παιδιά, μια γάτα, ένα πολύ άτακτο σκυλί και τρία ψάρια που κανείς δεν συμπαθεί. Τα θέματα για τα οποία γράφω γενικά είναι η κατάρρευση (επειδή μπορώ να την παρατηρήσω και η χώρα μου βρίσκεται μπροστά στην ζοφερή καμπύλη), η κλιματική αλλαγή (η οποία συνειδητοποιώ τώρα ότι είναι σύμπτωμα της γενικότερης κατάρρευσης), η Λευκή Αυτοκρατορία (έτσι αποκαλώ την αμερικανική αυτοκρατορία που έχει όλους τους παλιούς αποικιοκράτες ως υποτελείς), η φιλοσοφία, η πολιτική και οτιδήποτε περνάει από το μυαλό μου. Βρίσκομαι σε μια πολύ μακρά διαδικασία κατανόησης πραγμάτων και δεν νομίζω ότι αυτό θα τελειώσει ποτέ, αλλά χαίρομαι να συνομιλώ μαζί σας, ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε σε όλα.

Πηγή: indi.ca