του Kit Klarenberg*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Kit Klarenberg, 11/01/2026

Στις 26 Δεκεμβρίου, η σιωνιστική οντότητα αναγνώρισε τη Σομαλιλάνδη[1] ως κράτος -ιστορική επικράτεια της Σομαλίας που διεκδικεί την ανεξαρτησία της από το 1991. Είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που το έπραξε. Η κίνηση αυτή προκάλεσε εκτεταμένη κατακραυγή και διεθνή καταδίκη, με την Αφρικανική Ένωση να απαιτεί την ανάκλησή της. Απτόητος, ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, Γκίντεον Σαάρ επισκέφθηκε τη Χαργκέισα στις 6 Ιανουαρίου, υπογράφοντας μνημόνιο κατανόησης για συνεργασία σε πολλαπλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της «άμυνας». Ο Πρόεδρος Αμπντιραχμάν Μοχάμεντ Αμπντουλάχι χαιρέτισε την επίσκεψη ως «ιστορικό ορόσημο» στην εκστρατεία της Σομαλιλάνδης για διεθνή νομιμοποίηση.

Αυτές οι εξελίξεις προκαλούν σημαντική ανησυχία στους γείτονες της Σομαλιλάνδης σε όλο το Κέρας της Αφρικής, με τους οποίους το κρατίδιο έχει εξαιρετικά τεταμένες σχέσεις, που σε πολλές περιπτώσεις έχουν εξελιχθεί σε πλήρη σύγκρουση εδώ και δεκαετίες. Οι φόβοι είναι διάχυτοι, όπως είναι κατανοητό και μια ισραηλινή -αν όχι και Αμερικανική- στρατιωτική παρουσία θα ενθαρρύνει τις αποσχισθείσες αρχές να εντείνουν την επιθετικότητά τους και να καταλάβουν αμφισβητούμενα εδάφη που διεκδικούν τόσο η Χαργκέισα, όσο και η Σομαλία. Ωστόσο, σοβαρές ανησυχίες εγείρονται και σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία.

Εδώ και καιρό, οι εικασίες λένε ότι η Σομαλιλάνδη θεωρείται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ως πιθανός χώρος απόρριψης του πληθυσμού της Γάζας, για να ανοίξει ο δρόμος για περισσότερους σιωνιστικούς εποικισμούς και την πλήρη εξάλειψη της Παλαιστίνης. Η αναγνώριση μοιάζει με κίνηση προς αυτή την τερατώδη κατεύθυνση. Επιπλέον, τον Νοέμβριο του 2025, το εξαιρετικά ισχυρό Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (ΙΜΕΑ), με έδρα το Τελ Αβίβ, δημοσίευσε μια έκθεση που δήλωνε ρητά ότι η Σομαλιλάνδη αποτελούσε «ιδανικό υποψήφιο» για «στρατηγική» συνεργασία, εξυπηρετώντας πολλούς γεωπολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους. Μεταξύ αυτών, κυρίως μια «μελλοντική εκστρατεία» κατά των Άνσαρ Αλλάχ της Υεμένης.

Οι σιωνιστικές δυνάμεις ασφαλείας επιθεωρούν τα συντρίμμια μιας επίθεσης των Άνσαρ Αλλάχ κοντά στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν, του Τελ Αβίβ, τον Μάιο του 2025.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα, οι Αντάρτες του Θεού στάθηκαν ακλόνητοι στην υπεράσπιση του παλαιστινιακού λαού. Αυτό περιλάμβανε απευθείας επιθέσεις στην καρδιά της σιωνιστικής οντότητας με drones και υπερηχητικούς πυραύλους, καθώς και αποκλεισμό της Ερυθράς Θάλασσας. Ο αποκλεισμός διήρκεσε σχεδόν δύο χρόνια, προκαλώντας τεράστια διατάραξη του παγκόσμιου εμπορίου και παραλύοντας τα λιμάνια του Ισραήλ, μέχρι του σημείου του πλήρους κλεισίματος. Στη συνέχεια, οι Άνσαρ Αλλάχ νίκησαν θριαμβευτικά δύο μεγάλες αγγλοαμερικανικές αεροπορικές και ναυτικές απόπειρες για την ανάκτηση του ελέγχου της Ερυθράς Θάλασσας.

Ένας Υεμενίτης στέκεται στα ερείπια μιας αμερικανικής βομβαρδιστικής επίθεσης, 20 Μαρτίου 2025.

Το έγγραφο του ΙΜΕΑ σημείωνε ότι η γεωγραφική θέση της Σομαλιλάνδης προσφέρει στην σιωνιστική οντότητα «πιθανή πρόσβαση σε μια επιχειρησιακή περιοχή κοντά στη ζώνη σύγκρουσης». Με απλά λόγια, μια ισραηλινή στρατιωτική παρουσία στο επίδοξο κράτος θα έκανε την επίθεση κατά των Άνσαρ Αλλάχ σημαντικά ευκολότερη σε έναν μελλοντικό πόλεμο. Στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι της οντότητας έχουν καταστήσει σαφές εδώ και μήνες ότι δεν έχουν εγκαταλείψει τις ονειροπολήσεις για συντριβή της Αντίστασης, παρά τη ντροπιαστική αποτυχία της 12ήμερης ομοβροντίας του Τελ Αβίβ εναντίον του Ιράν, τον Ιούνιο του 2025.

Παρ ‘όλα αυτά, μπορεί να υποβόσκουν και άλλα κίνητρα για την αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ – καθώς η περιοχή αποτελεί εδώ και καιρό κυριολεκτικά αντικείμενο θρησκευτικής έλξης για τους Σιωνιστές. Το 1943, ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη το Συμβούλιο της Χαράρ για να επιδιώξει το όνειρο του Hermann Fuernberg [2], ο οποίος φαντασιωνόταν για χρόνια να δημιουργήσει μια «μόνιμη κατοικία για έναν μεγάλο εβραϊκό πληθυσμό» στη «Χάραρ» – εδάφη που εκτεινόταν μεταξύ της  Αιθιοπίας και της τότε βρετανικής Σομαλιλάνδης. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος παρείχε στον Fuernberg και τους οπαδούς του μια ιδανική ευκαιρία να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους – ή έτσι νόμιζαν.

Το Συμβούλιο έτρεφε μεγάλες ελπίδες επιτυχίας. Πρώτα και κύρια, ο αυτοκράτορας της Αιθιοπίας Χαϊλέ Σελασιέ υποτίθεται ότι ήταν «απόγονος του Οίκου του Δαβίδ» και «διάδοχος του Βασιλιά Σολομώντα». Η αίσθηση ότι η οργάνωση πίστευε πως ο Θεός ήταν με το μέρος της διατυπώνεται έντονα στις ιδιωτικές επικοινωνίες με τον μονάρχη. Εβραϊκές γραφές που αναφέρουν ότι «η Διασπορά θα φτάσει στο τέλος της όταν οι Εβραίοι εισέλθουν στη Γη του Κους[3]» αναφέρονται επανειλημμένα. Το Συμβούλιο διευκρίνισε: «Το Κους δεν είναι άλλο από την Αιθιοπία, της οποίας μέρος αποτελεί η Χαράρ».

«Ηρωικά Κατορθώματα»

Το Συμβούλιο του Χαράρ έχει σε μεγάλο βαθμό ξεχαστεί σήμερα, τα μόνα απομεινάρια της ύπαρξής του είναι η αλληλογραφία μεταξύ των εκπροσώπων του και Βρετανών, Αιθιόπων και Αμερικανών αξιωματούχων, καθώς και διαφημιστικά φυλλάδια. Το ελάχιστα γνωστό υλικό περιέχει μια σειρά από εξαιρετικές απόψεις, όχι μόνο για το ίδιο το -τελικά αποτυχημένο- έργο, αλλά και για τον σιωνιστικό εποικισμό της Παλαιστίνης ευρύτερα και για το πώς η αποκρουστική αποικιοκρατική ιδεολογία του Σιωνισμού εξελίχθηκε από ένα περιθωριακό πολιτικό εγχείρημα σε μια κυρίαρχη δύναμη εντός του Ιουδαϊσμού.

Μερικά από τα πιο εμπρηστικά αποσπάσματα βρίσκονται σε ένα φυλλάδιο που έγραψε ο Hermann Fuernberg στις αρχές του 1943, με τίτλο «Η Περίπτωση των Ευρωπαίων Εβραίων». Γίνεται επανειλημμένη αναφορά σε όλο το βιβλίο στην επείγουσα ανάγκη επίλυσης του «εβραϊκού προβλήματος» μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στο πώς το Ολοκαύτωμα είχε ενισχύσει σημαντικά τα επιχειρήματα για τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους. Ωστόσο, ο Fuernberg επέκρινε το σιωνιστικό αποικιοκρατικό κίνημα για την αποκλειστική του εστίαση στην Παλαιστίνη ως προορισμό:

«Το σιωνιστικό πρόγραμμα έχει ως στόχο τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη και την αναγέννηση – πολιτιστική, πολιτική και θρησκευτική – του εβραϊκού λαού στο πλαίσιο αυτού του παλαιστινιακού κράτους. Το εκτεταμένο πρόγραμμά τους είναι τόσο απόλυτο που δεν μπορούν να παρεκκλίνουν από αυτό ώστε να λάβουν υπόψη τα τρέχοντα γεγονότα και τα επείγοντα προβλήματα. Έτσι, ο σιωνισμός πιστεύει ότι κάθε προσπάθεια συλλογικής μετανάστευσης που μπορούν να αναλάβουν οι Εβραίοι σε μη σιωνιστική βάση μπορεί εύκολα να βλάψει τον σιωνιστικό σκοπό και ως εκ τούτου οι σιωνιστές αντιτίθενται σε όλες αυτές τις προσπάθειες.»

Ο Fuernberg σημείωνε πώς η άνοδος του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία στη Γερμανία «έδωσε στον Σιωνισμό… μια μεγάλη αύξηση της δύναμής του», ενισχύοντας «τόσο τη νόμιμη όσο και την παράνομη» μετανάστευση στην Παλαιστίνη. Ωστόσο, αυτό οδήγησε σε «αυξανόμενη αντίσταση… στην εβραϊκή μετανάστευση (διείσδυση)» και «όχι μόνο από τον αραβικό κόσμο». Συγκεκριμένα, οι συνεχώς αυξανόμενες σιωνιστικές απαιτήσεις για παραπάνω εδάφη, συμπεριλαμβανομένων εδαφών που ανήκουν σε κοντινά κράτη όπως η Ιορδανία, έστρεψαν τη διεθνή κοινή γνώμη κατά του αποικιακού σχεδίου των εποίκων. Και στην πράξη, λόγω του μεγέθους της και του υπάρχοντος πληθυσμού της, η Παλαιστίνη αδυνατούσε να «απορροφήσει» τους Εβραίους του κόσμου στο σύνολό τους.

Ενώ χαιρέτιζε τα «πολλά αξιοθαύμαστα και ηρωικά κατορθώματα» του Σιωνισμού, ο Fuernberg θρηνούσε επειδή η ιδεολογία «δεν μπόρεσε να πάρει με το μέρος της τη μεγάλη μάζα του εβραϊκού λαού», παρά τα «40 χρόνια προπαγάνδας». Ενώ οι Εβραίοι των ΗΠΑ παρείχαν «το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων» για τον αποικισμό της Παλαιστίνης και «το 80% του εβραϊκού τύπου κυριαρχείται από τους Σιωνιστές», οι σιωνιστικές οργανώσεις των ΗΠΑ είχαν πενιχρό αριθμό μελών, που αντιπροσώπευαν ένα πολύ μικρό ποσοστό του παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού. Η ναζιστική κυριαρχία στη Γερμανία δεν είχε καταφέρει να αυξήσει σημαντικά αυτή την τάση εκτός Ευρώπης.

Κατά την ίδια περίοδο τεσσάρων δεκαετιών, «οι Σιωνιστές κατάφεραν να δημιουργήσουν μια σειρά από οιονεί πολιτικές οργανώσεις, οι οποίες… απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία» για τους Εβραίους από τα εναλλακτικά κινήματα αντίστασης στον Χίτλερ. Παρά την υποτιθέμενη επιρροή τους, όμως, «αυτές οι οργανώσεις δεν ήταν ποτέ σε θέση να δημιουργήσουν ακόμη και μεταξύ των δικών τους οπαδών επαρκή πολιτική κατανόηση… έτσι ώστε να κάνουν το σύνθημα για ένα εβραϊκό κράτος, το ενιαίο αίτημα ολόκληρου του λαού». Τα τεράστια ποσά που αποκόμισαν αυτές οι οντότητες προήλθαν από «φιλανθρωπία και ευσέβεια», όχι από υποστήριξη για τον αποικισμό της Παλαιστίνης.

«Δίκαιο Ποσοστό»

Έτσι, στις αρχές του 1944, το Συμβούλιο του Χαράρ, με επικεφαλής τον Fuernberg, υπέβαλε μια λεπτομερή πρόταση στον αυτοκράτορα της Αιθιοπίας για την ίδρυση μιας «μόνιμης κατοικίας για έναν μεγάλο εβραϊκό πληθυσμό» στη χώρα του και στη γειτονική Σομαλιλάνδη. Σε συνοδευτική επιστολή προς το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, η οργάνωση διευκρίνισε τα οφέλη αυτής της αρπαγής γης. Καταρχάς, η προτεινόμενη περιοχή ήταν «αρκετά μεγάλη για να φιλοξενήσει τον πολύ μεγάλο αριθμό Εβραίων, των οποίων η μετανάστευση από την Ευρώπη θα καταστεί αναπόφευκτη στο εγγύς μέλλον».

Δημόσιοι εορτασμοί στη Σομαλιλάνδη μετά την αναγνώριση από το Ισραήλ

Επιπλέον, «οι κλιματικές συνθήκες είναι τέτοιες που τα φρούτα, τα σιτηρά και τα λαχανικά που καλλιεργούνται στην Ευρώπη μπορούν επίσης να καλλιεργηθούν στο Χαράρ, εξασφαλίζοντας έτσι ευνοϊκές συνθήκες διαβίωσης για έναν λαό που προέρχεται από την Κεντρική Ευρώπη». Το καλύτερο όλων «είναι πως η περιοχή είναι πολύ αραιοκατοικημένη, επομένως τα πολιτικά και φυλετικά εμπόδια για μια ελεύθερη ανάπτυξη που υφίστανται αλλού» – δηλαδή στην Παλαιστίνη – «είναι απίθανο να προκύψουν». Ο Fuernberg τόνισε στους Αμερικανούς αξιωματούχους ότι «το σχέδιό μας δεν είναι σε καμία περίπτωση ανταγωνιστικό με αυτό της Παλαιστίνης», αλλά αντίθετα συμπληρώνει την αποικιακή προσπάθεια εποικισμού.

Σε υπομνήματα προς τον Αυτοκράτορα της Αιθιοπίας, το Συμβούλιο προέβη σε μια σειρά από τολμηρές δεσμεύσεις. Όλοι οι Εβραίοι που θα εγκαθίσταντο στην επαρχία Χαράρ θα «ορκίζονταν πίστη στην Μεγαλειότητά Σας», οι «εσωτερικές υποθέσεις» της περιοχής θα διοικούνταν από ένα εκλεγμένο διοικητικό όργανο και «βασιλικό κυβερνήτη ή αντιβασιλέα», τα αγγλικά θα ήταν η επίσημη γλώσσα της αποικίας και ο Αυτοκράτορας θα «δικαιούνταν ένα συμφωνημένο δίκαιο ποσοστό σε ορισμένους φόρους που θα επιβάλλονταν… ένα εισόδημα που θα αυξανόταν με την ανάπτυξη της βιομηχανικής και πολιτιστικής ζωής της επαρχίας».

Ο προτεινόμενος χάρτης της «Χαράρ»

Δόθηκε η υπόσχεση ότι ο εισαγόμενος πληθυσμός του Χαράρ θα ήταν «νομοταγείς, ευπρεπείς και πιστοί πολίτες», εμπνευσμένοι από την «αυτονομία και τη δυνατότητα ελεύθερης ανάπτυξης» που παραχωρήθηκε από τις αιθιοπικές αρχές. Η Παλαιστίνη αναφερόταν ως «ένα εξαιρετικό παράδειγμα» του πώς οι Εβραίοι θα μπορούσαν να «δημιουργήσουν έναν γεωργικό και αποικιακό εποικισμό και να τον αναπτύξουν με επιτυχία». Αυτό θα «πλούτιζε» σε μεγάλο βαθμό την Αιθιοπία, προσφέροντας «τεράστιες αγορές για τα προϊόντα της γης σας και ενισχύοντας την ανάπτυξη των φυσικών της πόρων».

Το Συμβούλιο έκλεινε αναφέροντας ότι «αν ένας βασανισμένος και διωκόμενος λαός μπορεί να μετατραπεί σε μια ευτυχισμένη και ευημερούσα κοινότητα, ολόκληρη η Αιθιοπία θα πλουτίσει και η Μεγαλειότητά Σας θα θεωρείται δικαίως ένας από τους μεγάλους ευεργέτες της ανθρωπότητας». Σε μυστικές συζητήσεις με το Υπουργείο Εξωτερικών, η οργάνωση καυχήθηκε πως είχε «λόγους να πιστεύει» ότι ο Αυτοκράτορας «κλίνει ευνοϊκά προς τον εβραϊκό λαό» και ότι υπήρχε «μια αρκετά σοβαρή πιθανότητα να συνεργαστεί πρόθυμα και σε μεγάλο βαθμό».

Ωστόσο, δεν επρόκειτο να συμβεί. Τον Ιούλιο του 1944, οι υφιστάμενοι του Αυτοκράτορα ενημέρωσαν ευγενικά το Συμβούλιο ότι ενώ η Αιθιοπία είχε πρόθυμα «παράσχει άσυλο σε πολλούς πρόσφυγες από την Ευρώπη», οι αρχές απέρριψαν οποιαδήποτε πρόταση να παραχωρηθεί «μια ολόκληρη επαρχία» σε «μία ομάδα προσφύγων». Κατά συνέπεια, ο Αυτοκράτορας απαίτησε «η πρόταση… να εγκαταλειφθεί άμεσα». Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η βρετανική ή η αμερικανική κυβέρνηση αντιτίθεντο στο σχέδιο. Τώρα, πάνω από 80 χρόνια αργότερα, τα σχέδια του Συμβουλίου του Χάραρ μπορεί να βρίσκονται στα πρόθυρα της πραγματοποίησης.

Υποσημειώσεις της Μεταφράστριας:

[1] Η Σομαλιλάνδη αποτελεί ένα αυτονομιστικό καθεστώς, που αποσχίστηκε το 1991 από τη Σομαλία, στο Κέρας της Αφρικής. Βρίσκεται στη νότια ακτή του Κόλπου του Άντεν και συνορεύει με το Τζιμπουτί στα βορειοδυτικά, την Αιθιοπία στα νότια και δυτικά και τη Σομαλία στα ανατολικά. Έχει περίπου 6,2 εκατομμύρια κατοίκους και μεγαλύτερη πόλη είναι η Χαργκέισα. Στις 26 Δεκεμβρίου 2025, το ‘Ισραήλ’ είναι το πρώτο και μόνο κράτος που την αναγνώρισε.

[2] Ο Χέρμαν Φύρνμπεργκ (γράφεται επίσης Fürnberg) ήταν Εβραίος ακτιβιστής και επικεφαλής της Βοηθητικής Επιτροπής Gildemeester το 1938, η οποία διευκόλυνε την εβραϊκή μετανάστευση από την Ευρώπη στην Αιθιοπία. Μετά τη μετανάστευσή του στις ΗΠΑ, πρότεινε τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους στην περιοχές Χαράρ της Αιθιοπίας και της βρετανικής Σομαλιλάνδης.

[3] Η Γη του Κους (ή Βασίλειο του Κους) ήταν ένας μεγάλος αρχαίος αφρικανικός πολιτισμός, που αναπτύχθηκε στη Νουβία, κατά μήκος της κοιλάδας του Νείλου, νότια της αρχαίας Αιγύπτου. Γεωγραφικά, το μεγαλύτερο μέρος της βρισκόταν στο σημερινό βόρειο Σουδάν.

* Ο Kit Klarenberg είναι δημοσιογράφος-ερευνητής που διερευνά τον ρόλο των μυστικών υπηρεσιών στη διαμόρφωση της πολιτικής και των αντιλήψεων. Αποκαλυπτικά ρεπορτάζ του για τον πόλεμο στην Ουκρανία, τη γενοκτονία στη Γάζα και πολλά άλλα δημοσιεύονται στον ανεξάρτητο ιστότοπο ειδήσεων The Grayzone (thegrayzone.com) και στο Al-Mayadeen Media Network, ένα ανεξάρτητο αραβικό δορυφορικό ειδησεογραφικό κανάλι, που εδρεύει στην πρωτεύουσα του Λιβάνου, τη Βηρυτό (english.almayadeen.net).

Πηγή: kitklarenberg.com