Εικόνα: Ο Φρουρός στην Πύλη στέκεται τώρα ως ζωντανή απόδειξη και αυστηρή προειδοποίηση: αν η εθνική του κυριαρχία παραβιαστεί, η πύλη θα καταρρεύσει
(Εικονογράφηση από τη Zeinab-al-Hajj για το Al-Mayadeen English).

Η ισχύς του Ιράν δεν έγκειται μόνο στη στρατιωτική του ικανότητα, αλλά και σε μια βαθιά πολιτισμική συνέχεια που το καθιστά το κύριο προπύργιο ενάντια στην αυτοκρατορική κυριαρχία και μια μονοπολική παγκόσμια τάξη.

του Tariq Marzbaan και Nora Hoppe*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Almayadeen, 07/02/2026

Το Ιράν στέκεται ως φρουρός στην πύλη – μια φράση που απηχεί τη μεγαλοπρεπή «Πύλη Όλων των Εθνών» στις Πασαργάδες (Περσέπολη)[1]. Σήμερα, φρουρεί την πύλη προς έναν κόσμο κυρίαρχων εθνών, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο του ως η κυρίαρχη δύναμη στη Δυτική Ασία και μια ζωτική δύναμη σε όλη την Ευρασία. Αυτή είναι η σύγχρονη έκφραση μιας πολιτισμικής συνέχειας που εκτείνεται σε χιλιετίες. Η διαρκούσα δύναμή του – η εθνική κυριαρχία του, οι στρατηγικές συμμαχίες και το πολιτιστικό του απαραβίαστο – είναι ακριβώς ο λόγος που έχει γίνει στόχος του σύγχρονου Ηγεμόνα και του περιφερειακού του τοποτηρητή -για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι διαθέτει επίσης πολλούς πολύτιμους πόρους (π.χ. πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ορυκτά).

Η απειλή κατά του Ιράν αποτελεί ομολογία της δύναμής του. Ο Ηγεμόνας και η οντότητα που κατέχει την Παλαιστίνη επιδιώκουν να το συντρίψουν επειδή απειλούνται από την ακλόνητη εθνική κυριαρχία του, από την ηγεσία του στον Άξονα της Αντίστασης, από την αλληλεγγύη του με τα έθνη που απορρίπτουν έναν μονοπολικό κόσμο, από τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, από το βάθεμα των δεσμών του με τις ευρασιατικές δυνάμεις και, πάνω απ’ όλα, από το γεγονός ότι δεν θα… εκφοβιστεί. Η αντίσταση του Ιράν έχει τις ρίζες της σε μια ιστορία που δεν μπορεί να σβηστεί.

Αυτή η ιστορία δεν είναι απλώς ένα χρονικό αυτοκρατοριών, αλλά μια ιστορία βαθιάς πολιτισμικής ανθεκτικότητας. Κατακτημένο προσωρινά από Έλληνες, Άραβες, Τούρκους και Μογγόλους, το Ιράν δεν εξαφανίστηκε. Απορρόφησε σταθερά τους εισβολείς του, «ιρανοποιώντας» τους, διατηρώντας παράλληλα μια έντονη, ξεχωριστή ταυτότητα. Αυτή η ανθεκτικότητα τροφοδότησε αργότερα την Ισλαμική Χρυσή Εποχή, όταν το Ιράν αποτέλεσε ένα χωνευτήρι επιστήμης, φιλοσοφίας και τέχνης. Η «πολεμική του φύση» είναι επομένως διττή: μια δυνατότητα για τεράστια δύναμη και μια βαθιά ικανότητα για αντοχή, σφυρηλατημένη σε διάστημα 2.500 ετών.

Και τώρα, αυτός ο αρχαίος πολιτισμός αντιμετωπίζει κάτι που μπορεί να ονομαστεί μόνο αξιολύπητη βαρβαρότητα: έναν Ηγεμόνα και τον άπληστο Σιωνιστή συνεργό του, που ξερνούν χυδαίες απειλές και επισείουν πομπώδεις αρμάδες, απειλώντας να ισοπεδώσουν μια παγκόσμια κληρονομιά πολιτισμού και επιμονής. Ωστόσο, παρ’ όλη τη δύναμή τους, η στάση τους συνιστά ένα άτολμο τανγκό δισταγμών – ταλαντευόμενοι ανάμεσα στην άμεση επίθεση και μια αιώνια αναβαλλόμενη «σωστή στιγμή», παραλυμένοι από την ίδια την ανθεκτικότητα που επιδιώκουν να συντρίψουν.

Το Ιράν, αντίθετα, παραμένει γαλήνιο και προετοιμασμένο. Μια πρόσφατη απόπειρα έγχρωμης επανάστασης τον Ιανουάριο του 2026 απέτυχε ακριβώς επειδή αποκάλυψε το πιο ισχυρό όπλο του καθεστώτος: τη βαθιά ενότητα του λαού του πίσω από το επαναστατικό εγχείρημα. Αυτή η ενότητα δεν είναι συγκυριακή, συνιστά τη βούληση του λαού να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία και την εδαφική του ακεραιότητα – το βασικό επίτευγμα της Επανάστασης του 1979.

Το Επαναστατικό Προπύργιο

Αν η Ιρανική Επανάσταση δεν είχε πετύχει υπό την κληρική ηγεσία που έχει τις ρίζες της στην σιιτική παράδοση και τις εργαζόμενες τάξεις της χώρας, η Δυτική Ασία πιθανότατα θα ήταν υποταγμένη σήμερα. Αν ο Σάχης είχε παραμείνει ή αν οι φιλοδυτικοί φιλελεύθεροι, αριστεροί ή εθνικιστές είχαν καταλάβει την εξουσία, το Ιράν θα ήταν ένας υπάκουος δορυφόρος. Η Παλαιστίνη και η Υεμένη θα είχαν διαλυθεί. Το σιωνιστικό σχέδιο ενός «Μεγάλου Ισραήλ» θα κυριαρχούσε στην περιοχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είχαν αποκτήσει την πιο κρίσιμη στρατιωτική σατραπεία τους, εξασφαλίζοντας την παγκόσμια ηγεμονία επ’ αόριστον.

Το Ιράν έγινε το προπύργιο που το εμπόδισε αυτό. Τη δεκαετία του 1970, η αντιπολίτευση στον Σάχη ήταν κατακερματισμένη. Η Φιλελεύθερη Δημοκρατική και η Αριστερή αντιπολίτευση συχνά καθοδηγούνταν από ελίτ με δυτικό προσανατολισμό, προσφέροντας διανοουμενίστικες, μεσοαστικές αντιλήψεις που ήταν εκτός επαφής με την πλειοψηφία: την εργατική τάξη και τον αγροτικό πληθυσμό. Τα προγράμματά τους, όσο ειλικρινή κι αν ήταν, συνιστούσαν ξένες εισαγωγές. Παρά τον αγώνα και τις θυσίες τους, αυτές οι δυνάμεις δεν κατάλαβαν ποτέ την βαθιά πνευματική ψυχή του ιρανικού λαού.

Η επανάσταση πέτυχε επειδή μιλούσε τη μητρική γλώσσα, τόσο κυριολεκτικά όσο και ιδεολογικά. Συνδύασε την πολιτική αντίσταση με μια βαθιά ριζωμένη πολιτιστική και θρησκευτική ταυτότητα που οι μάζες κατανοούσαν και βίωναν. Αυτό το δίδαγμα ισχύει παγκόσμια: τα κινήματα που χάνουν την επαφή με το αυθεντικό πνεύμα του λαού, αποτυγχάνουν.

Η λαϊκή βούληση αποκρυσταλλώθηκε στους Pâsdârân (που σημαίνει «φρουροί»), το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Σφυρηλατημένοι από τον λαό, αποτελούν την ενσάρκωση της υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας. Αποτελεί χαρακτηριστική ειρωνεία το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση – αυτός ο «αυτοαποκαλούμενος κολοφώνας της δημοκρατίας» – χαρακτηρίζει τώρα ένα τέτοιο εθνικό θεσμό «τρομοκρατική οργάνωση», αποκαλύπτοντας ακριβώς αυτή την υποκρισία που αψηφά ο Άξονας της Αντίστασης. Οι Pâsdârân μπορεί να προέκυψαν από την Ισλαμική Επανάσταση, αλλά το πνεύμα που κρύβεται μέσα τους, που αντηχεί σε συνθήματα όπως «Η ζωή μου για το Ιράν» ή «Αν το Ιράν δεν υπάρχει, ούτε εγώ πρέπει» (όπως έγραφε ο Φερντούσι στο «Σαχναμέ»[2]), είναι χιλιετίες παλιό.

Έτσι, το Ιράν δεν αποτελεί απλώς ένα έθνος-κράτος, αλλά μια πολιτισμική οντότητα που έχει μετατραπεί σε θεματοφύλακα. Φρουρεί την αρχή: η εθνικά κυρίαρχη ποικιλομορφία πρέπει να αντικρούσει την αυτοκρατορική ομογενοποίηση.

Η διαμόρφωση της ηγεσίας της φρουράς

Αυτή η ενότητα καλλιεργείται από μια ηγεσία της οποίας η κοσμοθεωρία δεν σφυρηλατείται σε δυτικές δεξαμενές σκέψης, αλλά σε βαθιά πηγάδια της ιθαγενούς κουλτούρας, ιστορίας και φιλοσοφικών αρχών – σε έντονη αντίθεση με την έκπτωτη μοναρχία και τη «φιλελεύθερη δημοκρατία».

Ο αρχιτέκτονας της επανάστασης, ο Σαγίντ [3] Ρουχολάχ Χομεϊνί, ήταν ένας βαθύς μελετητής του Ισλάμ, της φιλοσοφίας και της ηθικής, αλλά και ποιητής. Αυτό το βάθος διαμόρφωσε το όραμά του: χαρακτήρισε τον αγώνα όχι ως μια απλή αλλαγή εξουσίας, αλλά ως ένα πολιτιστικό καθήκον απέναντι στους μουσταζαφίνους – τους καταπιεσμένους.

Αυτή η πνευματική παράδοση θεσμοθετήθηκε. Ο διάδοχός του, ο Σαγίντ Αλί Χαμενεΐ – επίσης λόγιος και δημοσιευμένος ποιητής – καλλιεργεί τη σοφία μέσω της ποίησης και απαιτεί ιστορική παιδεία από το περιβάλλον του. Αυτή είναι η στρατηγική διαμόρφωση. Οπλισμένη με αυτή τη βαθιά συνείδηση, η ηγεσία του Ιράν αποκωδικοποίησε την ατζέντα του Ηγεμόνα νωρίς και με ανατριχιαστική ακρίβεια, κατανοώντας τις ΗΠΑ και την οντότητα που κατέχει την Παλαιστίνη ως μία και ενιαία δύναμη.

Αυτή η σαφήνεια οράματος είναι που μετατρέπει τις εξωτερικές απειλές σε καταλύτες για την εθνική ενότητα. Όταν το Ιράν δέχτηκε ευθεία επίθεση και εξαπέλυσε τα μετρημένα αντίποινά του κατά τον λεγόμενο «Πόλεμο των 12 Ημερών», ο λαός δεν διχάστηκε. Ο αφηρημένος «Άξονας της Αντίστασης» έγινε ένας προσωπικός και συλλογικός αγώνας.

Η δύναμη ενός ενωμένου λαού

Αντλώντας από μια συλλογική ψυχή και μια υπερβατική αίσθηση σκοπού, η Επανάσταση έγινε ο ακρογωνιαίος λίθος του Άξονα της Αντίστασης, ενώνοντας διαφορετικούς λαούς – Σιίτες και Σουνίτες Μουσουλμάνους, Χριστιανούς, κοσμικούς εθνιστές – χωρίς να επιδιώκει την ομογενοποίησή τους. Η ενότητά τους πηγάζει από συγκλίνουσες απαντήσεις σε θεμελιώδη ζητήματα:

  1. Η κοινή πληγή: Μια συλλογική ιστορία ταπείνωσης

Ο πρώτος και πιο ισχυρός ενοποιητικός παράγοντας των λαών είναι μια κοινή αφήγηση ιστορικής και συνεχιζόμενης στοχοποίησης από τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία. Αυτό δε συνιστά μια αφηρημένη έννοια. Είναι η ζωντανή μνήμη του υποστηριζόμενου από τη CIA πραξικοπήματος του 1953 στο Ιράν[4], η κληρονομιά της συμφωνίας Sykes-Picot[5] που διαμελίζει τη Μέση Ανατολή, η υποστήριξη προς τους δικτάτορες, οι κυρώσεις που στραγγαλίζουν τις οικονομίες και η αδυσώπητη δυτική υποστήριξη στην κατοχή της Παλαιστίνης. Όλα αυτά δημιουργούν μια κοινή «ιστορία των καταπιεσμένων», μια κοινή πληγή που υπερβαίνει την αίρεση, την εθνικότητα, ακόμη και την ιδεολογία. Όταν οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τον ίδιο καταπιεστή, οι διαφορές τους αρχίζουν να φαίνονται μικρότερες.

  1. Ο κοινός αντίπαλος: Ο ενοποιητικός «άλλος»

Στενά συνδεδεμένη με την κοινή πληγή είναι η παρουσία ενός ξεκάθαρου, ισχυρού και ενεργού κοινού αντιπάλου. Σε αυτήν την περίπτωση, πρόκειται για το ηγεμονικό, νεοαποικιακό σχέδιο με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους. Αυτός ο αντίπαλος παρέχει το σημείο εστίασης για την αντίσταση. Ένας κοινός αγώνας ενάντια σε έναν ισχυρό εχθρό συνιστά έναν από τους αρχαιότερους και πιο αποτελεσματικούς τρόπους για τη σφυρηλάτηση της ενότητας μεταξύ διαφορετικών ομάδων.

  1. Η αξιοπρέπεια της ανυπακοής: Μια κοινή στάση

Ίσως ο πιο βαθύς ενοποιητής είναι αυτό που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει «Το Πνευματικό Ήθος της Ανυπακοής». Εδώ είναι που λάμπει το πνευματικό, μη δογματικό στοιχείο. Στον πυρήνα του, δεν αφορά στην προσχώρηση σε ένα συγκεκριμένο σύνολο θρησκευτικών νόμων. Αφορά στην υιοθέτηση της στάσης της αντίστασης ως πράξης ανάκτησης της ανθρώπινης φύσης. Ο φιλόσοφος Φραντς Φάνον το διατύπωσε αυτό πολύ δυνατά: για τους αποικιοκρατούμενους, η βία (ή στο παρόν πλαίσιο, η ανυπακοή και η αντίσταση) συνιστά μια καθαρτική δύναμη. Απαλλάσσει τον άνθρωπο από το σύμπλεγμα κατωτερότητάς του, από την απελπισία και την αδράνεια του. Τον κάνει ατρόμητο και αποκαθιστά τον αυτοσεβασμό του.

Αυτό που ενώνει τους λαούς είναι η συγκλίνουσα αναζήτηση για εθνική κυριαρχία, αξιοπρέπεια και έναν δίκαιο κόσμο. Είναι η αναγνώριση ότι η πιο βαθιά λαχτάρα τους είναι ο σεβασμός και η ικανότητα να επηρεάζουν τις εξελίξεις.

Αυτό που ενώνει τον Άξονα της Αντίστασης δεν είναι ένα ομογενοποιητικό δόγμα, αλλά μια συγκλίνουσα επιδίωξη στην ανάλυση των προβλημάτων και στην αναζήτηση λύσεων:

  • «Σε τι συνθήκες ζούμε;» (καταπίεση, ταπείνωση, πνευματική αποικιοκρατία)
  • «Ποιος είναι ο κύριος υπεύθυνος;» (ιμπεριαλισμός, σιωνισμός)
  • «Ποια είναι η πορεία δράσης;» (αντίσταση, ανυπακοή, αυτοβελτίωση, ταξική συνείδηση, στρατηγική υπομονή, υπερνίκηση του ιστορικού διαχωρισμού μεταξύ σιιτικών και σουνιτικών δογμάτων)
  • «Ποιος είναι ο στόχος;» (εθνική κυριαρχία, αξιοπρέπεια, μια ξεχωριστή ταυτότητα, ένας πιο δίκαιος κόσμος)

Σημείωση: Εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη ταξικής συνείδησης, η απουσία της οποίας ωφελεί την εγχώρια ολιγαρχία – την απερίγραπτη πέμπτη φάλαγγα και τους πνευματικά της αποικισμένους χρήσιμους ηλίθιους (μέρη της μεσαίας τάξης και των λεγόμενων μικροαστών) – η οποία προσπαθεί να σφυρηλατήσει στενότερους δεσμούς με την παγκόσμια ολιγαρχία ή τουλάχιστον να διατηρήσει την υπάρχουσα θέση και τον πλούτο της. Η αριστερά απέτυχε παταγωδώς να εκπαιδεύσει τις μάζες σε σχέση με την ταξική συνείδηση.

Να αντέχεις…

Η αντοχή δεν είναι παθητική. Είναι ένα ενεργό, διαρκές επίτευγμα. Η ηγεσία πρέπει να είναι ριζωμένη στον λαό, να προσαρμόζεται στις εξελισσόμενες ανάγκες του και να αφοσιώνεται στην καλλιέργεια της πολιτικής του συνείδησης.

Η επανάσταση του Ιράν άντεξε σε αυτή τη ζωντανή δυναμική. Η ηγεσία του αντλεί νομιμοποίηση από τις ρίζες της στον αγώνα των μουσταζαφίνων. Η συνεχής ανάπτυξή του σε στρατιωτικό, οικονομικό και επιστημονικό επίπεδο αποτελεί μια πραγματική απάντηση στις ανάγκες του λαού. Η καλλιέργεια της ιστορικής μνήμης τροφοδοτεί τη συνείδηση ​​που προστατεύει το έθνος από την αποσύνθεση.

Αυτό αντικατοπτρίζει μια παγκόσμια αλήθεια: η πραγματική εθνική κυριαρχία αποτελεί ένα έπαθλο που κατακτιέται και φυλάσσεται μέσα από «την επιμονή, την αντοχή και τη ακλόνητη θέληση». Είναι ένας σταθερός καθημερινός αγώνας.

Σήμερα, το Ιράν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πυρός. Η ανθεκτικότητά του φρουρεί όχι μόνο τα δικά του σύνορα, αλλά και μια θεμελιώδη αρχή για την Παγκόσμια Πλειοψηφία: το δικαίωμα των πολιτισμών να χαράσσουν το δικό τους μέλλον.

Στην πιο πρόσφατη αντιπαράθεση, ορισμένα κράτη προσφέρθηκαν να μεσολαβήσουν. Και υπάρχει κάποια συζήτηση για διαπραγματεύσεις. Αυτό συνιστά διπλωματικό θέατρο… σε τι να υπάρξει μεσολάβηση ή διαπραγμάτευση; Το Σιωνιστικό Δίδυμο είναι αποφασισμένο να υλοποιήσει το μακροχρόνιο σχέδιό του να καταστρέψει το Ιράν, όπως αποκαλύφθηκε σε σχέδια όπως στο Σχέδιο για τον Νέο αμερικανικό Αιώνα (PNAC[6]) και στην Πρωτοβουλία Εξωτερικής Πολιτικής[7] (διάδοχο του PNAC), που εισηγήθηκε ο συνιδρυτής και των δύο οργανισμών, William Kristoll, το 2011 και αποκάλυψε ο Αμερικανός στρατηγός, Wesley Clark – «Θα διαλύσουμε επτά χώρες σε πέντε χρόνια […] και θα αποτελειώσουμε το Ιράν».

Ο Φρουρός στην Πύλη στέκεται τώρα ως ζωντανή απόδειξη και αυστηρή προειδοποίηση: αν η εθνική του κυριαρχία παραβιαστεί, η πύλη θα καταρρεύσει και η μακρά νύχτα της ηγεμονίας θα πέσει πάνω σε όλα τα έθνη.

Υποσημειώσεις της Μεταφράστριας:

[1] Οι Πασαργάδες και η Περσέπολη είναι δύο διαφορετικές αρχαίες πόλεις που βρίσκονται στη νοτιοδυτική επαρχία Φαρς του Ιράν, κοντά στη σύγχρονη πόλη Σιράζ και αποτελούν μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Οι Πασαργάδες, η πρώτη πρωτεύουσα του Κύρου του Μεγάλου (6ος αι. π.Χ.), χτισμένες στην κοιλάδα του ποταμού Πολβάρ, βρίσκονται 87 χλμ. βορειοανατολικά της Περσέπολης, ενώ η Περσέπολη (κτίστηκε από τον Δαρείο Α’ στη βάση του βουνού Kuh-e Rahmat (Βουνό του Ελέους)) βρίσκεται νότια από τις Πασαργάδες και 70 χλμ. βορειοανατολικά του Σιράζ. Οι Πασαργάδες αποτέλεσαν το πρότυπο για την Περσέπολη, που θεωρείται πολιτισμική τους συνέχεια.

[2] Ο Φερντούσι (940-1025) ήταν Πέρσης ποιητής και συγγραφέας του Σαχναμέ («Βιβλίο των Βασιλέων»), το οποίο αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα επικά ποιήματα στον κόσμο που δημιουργήθηκε από έναν μόνο ποιητή και το σπουδαιότερο έπος των περσόφωνων χωρών. Ο Φερντούσι θεωρείται μια από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της περσικής λογοτεχνίας και μία από τις σπουδαιότερες στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

[3] Ο τίτλος Sayyid είναι ένας τιμητικός τίτλος της γενεαλογίας των Χασανιδών και των Χουσεϊνιδών, που αναγνωρίζονται ως απόγονοι του προφήτη Μωάμεθ, μέσω της κόρης του Φατιμά και των γιων της με τον Αλί, τους Χασάν και Χουσεΐν. Ο τίτλος μπορεί επίσης να αναφέρεται στους απογόνους του γένους των Χασέμ μέσω του προπάππου του Προφήτη, Χασίμ και άλλων.
Στον αραβικό κόσμο, ο sayyid ισοδυναμεί με τους όρους αφέντης, αρχηγός, κυρίαρχος ή άρχοντας. Δηλώνει επίσης κάποιον σεβαστό και υψηλής κοινωνικής θέσης.

[4] Το ιρανικό πραξικόπημα του 1953, γνωστό ως Επιχείρηση Ajax (CIA) και Επιχείρηση Boot (MI6), ήταν μια μυστική επιχείρηση με την υποστήριξη των ΗΠΑ και της Βρετανίας στις 19 Αυγούστου 1953, η οποία ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό του Ιράν, Μοχάμεντ Μοσαντέκ. Το πραξικόπημα επανέφερε την απόλυτη εξουσία του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλεβί, προστατεύοντας τα δυτικά πετρελαϊκά συμφέροντα και ανατρέποντας τις εθνικοποιήσεις του Μοσαντέκ.

[5] Η Συμφωνία Sykes-Picot του 1916 ήταν μια μυστική συνθήκη μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας, με τη συγκατάθεση της Τσαρικής Ρωσίας και της Ιταλίας, που μοίραζε τα αραβικά εδάφη που κατείχε ως τότε η Οθωμανική Αυτοκρατορία σε ζώνες επιρροής. Στη Γαλλία παραχωρήθηκε η Συρία και ο Λίβανος, ενώ η Βρετανία έλαβε το Ιράκ και τις ακτές του Περσικού Κόλπου. Φυσικά στη συμφωνία αγνοήθηκαν πλήρως οι επιθυμίες και τα συμφέροντα των τοπικών πληθυσμών, αποτέλεσε τη βάση της αποικιοποίησης της Μέσης Ανατολής και της δημιουργίας μόνιμης περιφερειακής αστάθειας.

[6] Το Project for the New American Century (PNAC) ήταν μια νεοσυντηρητική δεξαμενή σκέψης με έδρα την Ουάσινγκτον, που εισηγούνταν την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Ιδρύθηκε το 1997 από τους William Kristol και Robert Kagan (που εισηγήθηκε και το πραξικόπημα του Μαϊντάν το 2014 στην Ουκρανία). Δηλωμένος στόχος του PNAC ήταν «η προώθηση της αμερικανικής παγκόσμιας ηγεσίας». Ο οργανισμός δήλωσε ότι «η αμερικανική ηγεσία είναι καλή τόσο για την Αμερική όσο και για τον κόσμο» και επιδίωξε υποστήριξη για «μια πολιτική στρατιωτικής ισχύος και ηθικής σαφήνειας». Από τα είκοσι πέντε άτομα που υπέγραψαν την ιδρυτική δήλωση αρχών του PNAC, δέκα προσλήφθηκαν στην κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, συμπεριλαμβανομένων των Ντικ Τσένι, Ντόναλντ Ράμσφελντ και Πολ Γούλφοβιτς. Έπαψε να λειτουργεί το 2006.

[7] Η Πρωτοβουλία Εξωτερικής Πολιτικής (Foreign Policy Initiative – FPI) ήταν μια αμερικανική νεοσυντηρητική δεξαμενή σκέψης που λειτούργησε από το 2009 έως το 2017. Από πολλές απόψεις, ήταν διάδοχος οργανισμός του Project for the New American Century. Το Διοικητικό Συμβούλιο του FPI αποτελούνταν από τον πρώην Υφυπουργό Άμυνας για την Πολιτική Eric S. Edelman, τον Dan Senor, τον πρώην αρχισυντάκτη της χρεοκοπημένης εφημερίδας ‘The Weekly Standard’, William Kristol και τον Robert Kagan. Κύριος χορηγός ήταν ο δισεκατομμυριούχος χρηματιστής Paul Singer.
Ο Robert Kagan ανακοίνωσε τη θέση του FPI απέναντι στο Ιράν, λέγοντας: «Ήρθε η ώρα να αναληφθεί στρατιωτική δράση εναντίον των στοιχείων της ιρανικής κυβέρνησης που υποστηρίζουν την τρομοκρατία και το πυρηνικό της πρόγραμμα. Περισσότερη διπλωματία δεν αποτελεί επαρκή απάντηση». Το FPI εισηγήθηκε την εισβολή των ΗΠΑ στη Συρία, με το ιδρυτικό του μέλος και γερουσιαστή Τζον Μακέιν να δηλώνει πως «πρέπει να εγκατασταθεί μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων και να εξοπλίσουμε τους αντάρτες».

* O Tariq Marzbaan είναι Αφγανός ερευνητής της γεωπολιτικής και της αποικιοκρατίας. Σπούδασε Γερμανικά  στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ και ασχολείται με την περσική λογοτεχνία, την ιστορία και τον πολιτισμό της Κεντρικής Ασίας και της Γερμανίας. Είναι σκηνοθέτης πολλών ντοκιμαντέρ κι έχει σκηνοθετήσει επίσης τρεις ταινίες.
Η Nora Hoppe είναι Αμερικανίδα σκηνοθέτης και σεναριογράφος, γνωστή για τις ταινίες The Crossing (1999), La fine del mare (2007) και Brief Gardens (1994). Δημοσιεύει δοκίμια και μεταφράσεις.

Πηγή: english.almayadeen.net