του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου

Για όποιον έχει ακόμα σώας τας φρένας, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια για περαιτέρω συντονισμό, προετοιμασία και οργάνωση της δυτικής συμμαχίας – του ενός δισεκατομμυρίου όπως μας είπε και αυτός που κάνει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας – για τη συνέχιση και κλιμάκωση του παγκόσμιου πολέμου. Ενός παγκόσμιου πολέμου που παρακολουθούμε προς ώρας με τη μορφή επεισοδίων ανά τον πλανήτη, με πρωτεύοντα τα πολεμικά μέτωπα σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή.

Η δυτική αυτή συμμαχία, σε ιστορικές αναλογίες, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει ως προς τις επιδιώξεις, από τον Άξονα του Β΄ΠΠ που μακέλεψε τον πλανήτη. Είναι η ίδια κοπιά φασιστών, ρατσιστών, αποικιοκρατών και ναζιστών. Εκπροσωπούν εκείνες τις μερίδες του υπερεθνικού κεφαλαίου, που για να διατηρήσουν και ν’ αυγατίζουν την τερατογενή υπερσυσσώρευσή τους -αποσοβώντας και την κατάρρευσή τους- χρειάζονται την επέκτασή τους σε όλον τον πλανήτη. Με κάθε τρόπο και μέσο. Ο ιμπεριαλισμός «παίζει τα ρέστα του» για την παγκόσμια κυριαρχία.

Το αν θα το πετύχουν ή όχι είναι βέβαια μια άλλη συζήτηση, όπως και για το ποιος παίζει το ρόλο του κακομοίρη και αναλώσιμου· αλλά στη Σύνοδο διασφαλίστηκε και δηλώθηκε στη διεθνή κοινότητα, ότι η Συμμαχία του ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για μακρύ παγκόσμιο πόλεμο, με ανοιχτή κάθε ολέθρια εξέλιξη. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και Ισραήλ, μέσα από τις αντιφάσεις και τους ακριβούς τσακωμούς τους, είναι απόλυτα συνειδητοποιημένοι για την πλήρη επικράτηση και λεηλασία, έναντι όσων έχουν στοχοποιήσει. Το πως απαντούν οι στοχοποιημένοι είναι μια άλλη στενάχωρη συζήτηση.

Στα δικά μας, τον έλεγχο της ήδη νατοποιημένης περιοχής τον εγγυάται και τον αναλαμβάνει η Τουρκία, η οποία φαίνεται να ξεκαθαρίζει σιγά-σιγά το στρατόπεδο που επιλέγει, όσο η κατάσταση οξύνεται. Οι Πρέσπες του Αιγαίου και της Κύπρου συντελούνται ήδη για όποιον καταλαβαίνει. Και μάλιστα με την ευγενική συνεπικουρία των Ευρωπαίων εταίρων μας! Η Τουρκία τούς είναι υπεραπαραίτητη και στο τέλος «θα μας πούνε και μαλάκες»…

Ας αναρωτηθεί ο καθένας μας ποια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας. Και πρώτα και κύρια, ποιες είναι ακριβώς οι θέσεις αρχής, για να συνεχίζεις να συμμετέχεις σε μια συμμαχία που έχει σμπαραλιάσει κάθε κανόνα του μεταπολεμικού διεθνούς δικαίου και φιλοδοξεί να μακελέψει τον πλανήτη. Και ποια και πόση σημασία έχουν ακόμα τα βέτο για τα πιθανά ανταλλάγματα εντός της συμμαχίας, όταν η αποδοχή τους και η αναγκαστική εμπλοκή σου σε κατατάσσει στην πλευρά των μακελλάρηδων. Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε.

Δεν πατάς ένα κουμπί και βγαίνεις από το κλουβί. Χρειάζεται σαφώς προετοιμασία. Αλλά η διαδεδομένη πεποίθηση τελευταία, ότι εντός συμμαχίας με έξυπνο διπλωματικό παιχνίδι θα αποκτήσεις βαθμούς ανεξαρτησίας και εθνικής κυριαρχίας, δικαιοσύνη, δημοκρατία και ευημερία, και θα καταπολεμηθεί η διαπλοκή και η διαφθορά, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια απολογητική της κυρίαρχης άποψης ή και έκφραση βαθέως ραγιαδισμού. Με άλλοθι τη συνήθη επωδό «δεν γίνονται αυτά» ή «δεν γίνονται τώρα»!

Διπλωματία και τακτική, ναι. Αλλά με σαφή την κατεύθυνση αποδέσμευσης και όχι την δέσμευση στις διεθνείς νατοϊκές και όχι μόνο υποχρεώσεις της χώρας. Γιατί οι διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας δεν μπορούν να αποτελούν δεσμεύσεις για τη νομοτελειακή εμπλοκή της στο πολεμικό μακελειό, με θύμα τη συντριπτική πλειοψηφία σε αυτόν τον τόπο και σε κάθε τόπο. Στο πατριωτικό και διεθνικό καθήκον που εδώ συναντιόνται, θεμελιώνεται η εξωτερική πολιτική και γεννιόνται οι συσχετισμοί.

Είμαι αρκετά πεπεισμένος ότι αν η αλυσίδα σπάσει εδώ, όπως έπρεπε να είχε σπάσει ήδη από το 2010, η Ελλάδα θα αποτελέσει φάρο για όλη την ανθρωπότητα και οι εξελίξεις θα είναι δραματικές για τον νέο άξονα που απειλεί να μας αφανίσει όλους. Με ρίσκο σαφώς. Μόνο που το ρίσκο εμπεριέχει και την επιτυχία, σε αντίθεση με τη βεβαιότητα της οικειοθελούς εξάλειψης που διασφαλίζει η αδιαπραγμάτευτη συμμετοχή.

Το ερώτημα λοιπόν μπαίνει ως εξής: Θέλουμε και χρειαζόμαστε την συμμετοχή μας σ’ ένα club βαρβάρων που στο τέλος θα μας καταπιεί, ή αλλάζουμε ρότα αναλαμβάνοντας την άσκηση εθνικής κυριαρχίας; Τη δυνατότητα δηλαδή να αλληλεπιδρούμε ελεύθερα στη διεθνή κοινότητα, υπερασπίζοντας από θέσεις αρχής την λαϊκή κυριαρχία ως θεμέλιο του πολιτεύματος, την αυτοδιάθεση των λαών και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Καθαρές κουβέντες.
Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Ο Θεμιστοκλής Συμβουλόπουλος είναι μέλος της Π.Γ. του ΕΠΑΜ.