του Γιώργου Σιώζου

Κόκκινο χαλί έστρωσε ο Τράμπ και με χειροκροτήματα υποδέχτηκε τον Πούτιν.

Οι εφτά μικροί νάνοι της Ευρώπης με την αιματοβαμμένη τους μαριονέτα τον Ζελένσκυ, προσφέρθηκαν εθελοντικά να γίνουν χαλί, να τους πατήσει ο Ηγεμόνας Τράμπ.

Οι «ηγέτες» των κρατών της Ευρώπης, μη διαθέτοντας ούτε ίχνος αυτοεκτίμησης -για πολιτικό ανάστημα ούτε λόγος- εξαντλήθηκαν σε ευχαριστίες και κολακείες προς τον Ηγεμόνα, δίνοντάς του ταυτόχρονα και ένα δωράκι 100 δισ.

Η Ευρώπη κυριολεκτικά στα γόνατα, εκλιπαρεί έστω για ένα χαρτζιλίκι, κάποιες αόριστες εγγυήσεις ασφαλείας.

Ταυτόχρονα εγκαταλείπει τις Ναπολεόντειες και Χιτλερικές φαντασιώσεις της για την διάλυση της Ρωσίας, την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών της πόρων και την απόκτηση εκ μέρους τους, του λεγόμενου ζωτικού χώρου.

Μια Ευρώπη σε πλήρη παρακμή σε όλα τα επίπεδα (παραγωγικό, οικονομικό, πολιτιστικό, ηθικό) σέρνεται από το άρμα του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού.

Αρνείται πεισματικά να αποποιηθεί το αποικιοκρατικό της παρελθόν που βρίσκεται, πια, στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Όπως στο παρελθόν απομυζούσε τις χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λ. Αμερικής, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να την απομυζούν οι ΗΠΑ, υπογράφοντας Λεόντειες οικονομικές και στρατιωτικές συμφωνίες εις βάρος της, υπονομεύοντας την όποια οικονομική και παραγωγική της ανάκαμψη.

Συμφωνίες που την καθιστούν έρμαιο και παρακολούθημα των επιδιώξεων του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού, θέτοντας σε κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη.

Έρμαιο και παρακολούθημα μιας Αμερικής, που η παγκόσμια ηγεμονία της τρίζει σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας, μιας και ο χρόνος ο αληθινός βρίσκεται στις αναδυόμενες παραγωγικά, οικονομικά και πληθυσμιακά, χώρες της Ασίας.

Βρίσκεται στις χώρες της Αφρικής, που παλεύουν να αποτινάξουν και τα τελευταία απομεινάρια της Ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Στις χώρες της Νότιας Αμερικής που αγωνίζονται για την Εθνική και κοινωνική τους χειραφέτηση.

Η Γηραιά Ήπειρος όμως, αποστρέφεται το μέλλον.

Ένα μέλλον μιας Ευρώπης από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια.

Χωρίς την συμμετοχή της Ρωσίας στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, είναι αδύνατον να διαδραματίσει ένα σοβαρό γεωπολιτικό και γεωοικονομικό ρόλο.

Μιας Ρωσίας στρατιωτικά ισχυρής, διαθέτοντας τεράστιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους ικανούς να τροφοδοτήσουν την τεχνολογικά και βιομηχανικά αναπτυγμένη, Δυτική Ευρώπη.

Μόνον με αυτόν τον τρόπο η Ευρώπη μπορεί να δημιουργήσει έναν ισχυρό πόλο, που θα συμβάλει ενεργητικά στην διαμόρφωση των παγκόσμιων εξελίξεων.

Το Ευρωπαϊκό «Όραμα», έγινε εφιάλτης στην πρόσφατη συνάντηση στην Ουάσιγκτον.

Ο αυτοχειριασμός της είναι δεδομένος σε Παγκόσμια Θέα.

Αυτό που μένει να φανεί, είναι η διάρκεια του επιθανάτιου ρόγχου της.