Ο αποκλεισμός του Ορμούζ μπορεί να γονατίσει τη Δύση. Αλλά δεν θα γονατίσει την Κίνα.

Το παρόν αποτελεί το πρώτο μέρος μιας ανάλυσης σε δύο συνέχειες. Διαβάστε το δεύτερο μέρος εδώ.

του Pepe Escobar*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Strategic-Culture, 10/03/2026

Χωρίς περιστροφές: οι BRICS βρίσκονται σε βαθύ κώμα. Ανατινάχθηκαν, τουλάχιστον προσωρινά, από την Ινδία – που τυχαίνει να φιλοξενεί φέτος τη σύνοδο κορυφής των BRICS. Αυτό κι αν είναι κακό timing.

Η Ινδία πρόδωσε, διαδοχικά, τόσο τη Ρωσία όσο και το Ιράν, πλήρη μέλη των BRICS. Σφραγίζοντας τη σύμπλευσή του με το Συνδικάτο Επστάιν, το Νέο Δελχί απέδειξε, πέρα από κάθε αμφιβολία, όχι μόνο ότι είναι αναξιόπιστο: αλλά επιπλέον, ότι όλη η υψηλή ρητορική του περί “ηγεσίας του Παγκόσμιου Νότου” κατέρρευσε – οριστικά.

Οι BRICS θα πρέπει να αναδιαμορφωθούν πλήρως: ακόμη και ο Μεγάλος Μέτρ Σεργκέι Λαβρόφ θα καταλήξει σε αυτό το αναπόφευκτο συμπέρασμα. Το αρχικό τρίγωνο Πριμακόφ[1], «RIC» [Ρωσία-Ινδία-Κίνα], ξαναπεθαίνει, αλλά κάθε εμπόδιο για καλό. Ακόμα κι αν η Ινδία δεν αποβληθεί από τις BRICS – θα μπορούσε να ανασταλεί η συμμετοχή της- το «RIC» θα πρέπει αναγκαστικά να μεταφραστεί ως Ρωσία-Ιράν-Κίνα ή ακόμα και «RIIC» (Ρωσία-Ιράν-Ινδονησία-Κίνα).

Όσον αφορά το πού βρισκόμαστε στη Μεγάλη Σκακιέρα, ο καθηγητής Michael Hudson το συνθέτει: «Η μεγάλη μυθοπλασία που μας επέτρεπε να κάνουμε κάτι τέτοιο χάθηκε. Η Αμερική δεν προστατεύει τον κόσμο από την επίθεση της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν. Ο μακροπρόθεσμος στόχος της να ελέγχει το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου απαιτεί συνεχή τρομοκρατία και μόνιμο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.»

Ό,τι και να συμβεί στη συνέχεια, η συνεχιζόμενη τρομοκρατία σε όλη τη Δυτική Ασία θα παραμείνει – όπως στο Συνδικάτο του Επστάϊν- λόγω διεστραμμένης αδυναμίας και καθαρής οργής, εξαπολύοντας μια Μαύρη Βροχή πάνω στον άμαχο  πληθυσμό της Τεχεράνης, γιατί οι Ιρανοί αρνήθηκαν να δεχτούν αλλαγή καθεστώτος.

Επιπλέον, η ουσία του ζητήματος, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του αιώνα, είναι πιο ξεκάθαρη από ποτέ. Είτε θα επικρατήσει το σύστημα των Εξαιρετικών του διεθνούς χάους, είτε θα αντικατασταθεί από την ισότητα κατευθυνόμενη από τον Παγκόσμιο Νότο, με την Κίνα να ηγείται διακριτικά.

Το παρόν αποτελεί μια ανάλυση σε δύο συνέχειες για το πλέγμα σχέσεων των BRICS σε σχέση με τον πόλεμο στο Ιράν. Εδώ θα επικεντρωθούμε στην Κίνα. Στη συνέχεια θα επικεντρωθούμε στη Ρωσία και την Ινδία.

Μην πυροβολείτε! Είμαι Κινεζική ιδιοκτησία!

Οι ανούσιες εικασίες του MICIMATT (το σύμπλεγμα μεταξύ στρατού – βιομηχανίας – κογκρέσου-μυστικών υπηρεσιών – ΜΜΕ – ακαδημαϊκών – δεξαμενών σκέψης) βασισμένες στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες που «υπονοούν» ότι η Κίνα ετοιμάζεται να βοηθήσει το Ιράν αποτελούν, για άλλη μια φορά, απόδειξη του πώς η κινεζική πολυπλοκότητα διαφεύγει πλήρως από τις ασήμαντες «αναλύσεις» που προέρχονται από την Βαρβαρία [ΗΠΑ].

Πρώτα απ ‘όλα: ενέργεια. Η Κίνα και το Ιράν υλοποιούν μια αμοιβαία επωφελή 25ετή συμφωνία, ύψους 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία ουσιαστικά διασυνδέει τις επενδύσεις στην ενέργεια και τις υποδομές.

Πρακτικά, το Στενό του Ορμούζ έκλεισε λόγω της πανικόβλητης απόσυρσης των Δυτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Όχι επειδή το απέκλεισε η Τεχεράνη.

Η Κίνα αγοράζει το 90% των συνολικών εξαγωγών αργού πετρελαίου του Ιράν, ποσοστό που αντιπροσωπεύει το 12% των συνολικών κινεζικών εισαγωγών. Το βασικό σημείο είναι πως η Κίνα εξακολουθεί να έχει πρόσβαση στις ιρανικές εξαγωγές, καθώς και στις εξαγωγές της Σαουδικής Αραβίας, των Εμιράτων, του Κουβέιτ, του Κατάρ και του Ιράκ: αυτό συμβαίνει επειδή η στρατηγική εταιρική σχέση Τεχεράνης-Πεκίνου είναι ακλόνητη, πράγμα που σημαίνει ότι τα δεξαμενόπλοια με προορισμό την Κίνα μπορούν να εισέρχονται και να εξέρχονται από το Στενό του Ορμούζ.

Το Πεκίνο και η Τεχεράνη διαπραγματεύτηκαν μια διμερή συμφωνία ασφαλούς διέλευσης, η οποία είναι σε ισχύ από την περασμένη Παρασκευή, στο στενό που συνιστά στην πράξη έναν πολυμερώς κλειστό κρίσιμο θαλάσσιο διάδρομο. Δεν είναι περίεργο που όλο και περισσότερα δεξαμενόπλοια διαβιβάζουν από τους αναμεταδότες τους τις μαγικές λέξεις «Κινέζικη Ιδιοκτησία». Αυτό είναι το ναυτικό διπλωματικό τους διαβατήριο.

Μετάφραση –αυτό είναι κάτι που αλλάζει τρομακτικά τα δεδομένα: το τέλος της θαλασσοκρατικής ηγεμονίας της Αυτοκρατορίας του Χάους.

Η «ελευθερία ναυσιπλοΐας» σε επιλεγμένους διαδρόμους θαλάσσιας συνδεσιμότητας σημαίνει πλέον «συμφωνία με την Κίνα». Κινέζικης ιδιοκτησίας; Πέρνα. Αλλά όχι αν είσαι ευρωπαϊκής, ιαπωνικής ή ακόμα και νοτιοκορεατικής.

Αυτό που παίρνει η Τεχεράνη, σε αφθονία, είναι κινεζική βοήθεια υψηλής τεχνολογίας για τον πόλεμο με το Συνδικάτο Επστάϊν. Και ξεκίνησε πριν από τον πόλεμο.

Το κινεζικό σύστημα πληροφοριών Liaowang-1, ένα σκάφος SIGINT (πληροφορίες σημάτων) και διαστημικής παρακολούθησης επόμενης γενιάς, πλέει εδώ και εβδομάδες κοντά στις ακτές του Ομάν, παρέχοντας στο Ιράν ηλεκτρομαγνητικές πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο σχετικά με τις ναυτικές και εναέριες κινήσεις του Συνδικάτου Επστάϊν.

Αυτό εξηγεί τη μεγάλη ακρίβεια των περισσότερων ιρανικών επιθέσεων.

Το Liaowang-1, συνοδευόμενο από αντιτορπιλικά Type 055 και Type 052D, φέρει τουλάχιστον πέντε θόλους ραντάρ και κεραίες υψηλής λήψης, παρακολουθώντας με ακρίβεια τουλάχιστον 1.200 εναέριους και πυραυλικούς στόχους ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας αλγόριθμους βαθιάς νευρωνικής δικτύωσης. Η εμβέλεια των αισθητήρων του είναι περίπου 6.000 χιλιόμετρα.

Η ομορφιά είναι ότι αυτοί οι αισθητήρες μπορούν να εντοπίσουν εξίσου έναν κινεζικό δορυφόρο ή ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο.

Μετάφραση: Η Κίνα βοηθά τον στρατηγικό της εταίρο χωρίς να ρίξει ούτε μια βολή, απλώς πλέοντας με μια πλατφόρμα επιτήρησης βασισμένη σε νευρωνικά δίκτυα στα διεθνή ύδατα.

Ναι, λοιπόν: Η Κίνα καταγράφει τον πόλεμο, ζωντανά, 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα.

Συμπληρώνοντας το Liaowang-1, πάνω από 300 δορυφόροι Jilin-1 καταγράφουν κυριολεκτικά τα πάντα, αποτελώντας μια τεράστια βάση δεδομένων ISR[2] της Αυτοκρατορίας του Χάους εν δράσει.

Δεν θα υπάρξει καμία επίσημη επιβεβαίωση ούτε από την Τεχεράνη, ούτε από το Πεκίνο. Ωστόσο, οι κινεζικές πληροφορίες πραγματικού χρόνου, που μεταδίδονται μέσω BeiDou[3], αποδείχτηκαν σίγουρα κρίσιμες για την Τεχεράνη ώστε να καταστρέψει ολοκληρωτικά την υποδομή του 5ου Στόλου των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν – ένα ολοκληρωμένο κέντρο ραντάρ, πληροφοριών και βάσεων δεδομένων και τη ραχοκοκαλιά της ηγεμονίας των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία.

Αυτό το κεφάλαιο του πολέμου, που αντιμετωπίστηκε ευθύς εξαρχής, αποκαλύπτει πώς η Τεχεράνη βρήκε την αχίλλειο πτέρνα κι έσπασε το ιμπεριαλιστικά σχεδιασμένο παιχνίδι εξουσίας για τον έλεγχο των στρατηγικών σημείων διέλευσης και ενεργειακής διαμετακόμισης, εμποδίζοντας έτσι την πρόσβαση της Κίνας.

Όσο εκπληκτικό κι αν ακούγεται, αυτό που παρακολουθούμε, σε πραγματικό χρόνο, είναι το Ιράν να αποκλείει την Αυτοκρατορία του Χάους από στρατηγικά θαλάσσια σημεία διέλευσης, λιμάνια και διαδρόμους ναυτικής σύνδεσης. Προς το παρόν, αυτά είναι ο Περσικός Κόλπος και το Στενό του Ορμούζ. Σύντομα μπορεί, με τη βοήθεια των Άνσαρ Αλλάχ της Υεμένης, να προστεθεί και το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ [στην Ερυθρά Θάλασσα].

Αυτό είναι κάτι που αλλάζει τα δεδομένα όχι μόνο προς όφελος της Κίνας αλλά και της Ρωσίας – η οποία χρειάζεται να διατηρήσει ανοιχτές τις θαλάσσιες οδούς για τις εξαγωγές της.

Έχεις λεφτά, πήγαινε Ανατολικά

Τώρα, ακολουθήστε τη διαδρομή του χρήματος. Η Κίνα κατέχει 760 δισεκατομμύρια δολάρια σε ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου. Το Πεκίνο έχει δώσει εντολή σε ολόκληρο το τραπεζικό του σύστημα να πουλήσει τα ομόλογα του σαν να μην υπάρχει αύριο και ταυτόχρονα να συσσωρεύσει χρυσό.

Η Κίνα και το Ιράν ήδη πραγματοποιούν συναλλαγές σε γιουάν. Από τώρα και στο εξής, το εργαστήριο των BRICS που πειραματίζεται με εναλλακτικά συστήματα πληρωμών πρέπει να πιάσει ταχύτητες απογείωσης. Αυτό περιλαμβάνει όλους τους δοκιμασμένους μηχανισμούς – από το BRICS Pay[4] έως το The Unit[5].

Έπειτα, έχουμε και τη διαφαινόμενη φυγή κεφαλαίων. Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ και το Κουβέιτ ήδη «επανεξετάζουν» κάθε συμφωνία – βρώμικη ή μη – που έχουν συνάψει με την Ουάσιγκτον. Συλλογικά, ελέγχουν όχι λιγότερα από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε αμερικανικές επενδύσεις: ομόλογα του δημοσίου, μερίδια σε τεχνολογικές εταιρείες της Σίλικον Βάλεϊ, ακίνητα και πάει λέγοντας.

Ένα τσουνάμι μετρητών αρχίζει να εισβάλλει στην Ανατολική Ασία. Αγαπημένος προορισμός, αυτή τη στιγμή, είναι η Ταϊλάνδη – όχι το Χονγκ Κονγκ. Αυτό θα έρθει αργότερα – και για άλλη μια φορά, θα ωφελήσει σε μεγάλο βαθμό την Κίνα, καθώς το Χονγκ Κονγκ συνιστά έναν από τους βασικούς κόμβους της ευρύτερης μεγάπολης, μαζί με τη Σενζέν και την Γκουανγκζού[6].

Τα στρατηγικά και εμπορικά αποθέματα αργού πετρελαίου της Κίνας επαρκούν έως και 4 μήνες. Εκτός αυτού, οι εισαγωγές αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου μπορούν να αυξηθούν, μέσω θαλάσσης και μέσω αγωγών, από τη Ρωσία, το Καζακστάν και τη Μιανμάρ.

Έτσι, ένα μείγμα ικανών στρατηγικών αποθεμάτων, αρκετών πηγών εφοδιασμού και μιας «μετατόπισης της ζήτησης από το πετρέλαιο στην ηλεκτρική ενέργεια» χαρακτηρίζουν για άλλη μια φορά την κινεζική ανθεκτικότητα. Ο αποκλεισμός του Ορμούζ μπορεί να γονατίσει τη Δύση. Αλλά δεν θα γονατίσει την Κίνα.

Υποσημειώσεις της Μεταφράστριας:

[1] Το δόγμα ή το τρίγωνο του Πριμακόφ αποτελεί ρωσική πολιτική θεωρία που διατυπώθηκε τη δεκαετία του 1990. Θεωρεί ότι η εθνική ασφάλεια της Ρωσίας βασίζεται στο καθεστώς της ως υπερδύναμης και ως εκ τούτου η Ρωσία δεν μπορεί να επιτρέψει το σχηματισμό μιας μονοπολικής διεθνούς τάξης υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το δόγμα πήρε το όνομά του από τον Γιεβγκένι Πριμακόφ, ο οποίος διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας από τον Πρόεδρο Γιέλτσιν το 1996 και διετέλεσε σύμβουλος και σύμμαχος του Πούτιν, ως τον θάνατό του το 2015. Ο Πριμακόφ ηγήθηκε των προσπαθειών για αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας μακριά από τη Δύση, υποστηρίζοντας τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής τριμερούς συμμαχίας Ρωσίας, Κίνας και Ινδίας για τη δημιουργία αντίβαρου στις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ευρασία.
Το δόγμα Πριμακόφ αναπτύσσεται γύρω από πέντε βασικές ιδέες: Πρώτον, η Ρωσία θεωρείται ως ένας απαραίτητος διεθνής παράγοντας που επιδιώκει μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Δεύτερον, η Ρωσία πρέπει να επιδιώξει έναν πολυπολικό κόσμο που θα διοικείται από μια συνεννόηση μεγάλων δυνάμεων. Τρίτον, η Ρωσία πρέπει να επιδιώξει την υπεροχή στην πρώην σοβιετική σφαίρα επιρροής και την ευρασιατική ολοκλήρωση. Τέταρτον, η Ρωσία πρέπει να αντιταχθεί στην επέκταση του ΝΑΤΟ. Πέμπτον, η Ρωσία θα πρέπει να επιδιώξει μια εταιρική σχέση με την Κίνα.
Το δόγμα οδήγησε στην γέννηση ενός τριμερούς σχήματος Ρωσίας, Ινδίας και Κίνας, το οποίο τελικά εξελίχθηκε στις BRICS.

[2] Σύστημα Πληροφόρησης, Παρακολούθησης και Αναγνώρισης.

[3] Το BeiDou (BDS) είναι το κινεζικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, το αντίστοιχο του αμερικανικού GPS.

[4] BRICS Pay: αποκεντρωμένο σύστημα ψηφιακών πληρωμών που στοχεύει στη διευκόλυνση των συναλλαγών μεταξύ των κρατών-μελών των BRICS+, χωρίς χρήση δολαρίου και έξω από την δυτική πλατφόρμα SWIFT.

[5] “The Unit” (ή απλά Unit) είναι το σχεδιαζόμενο νέο, υπερεθνικό ψηφιακό νόμισμα και σύστημα εκκαθάρισης συναλλαγών που αναπτύσσεται από το επιχειρηματικό συμβούλιο των BRICS+. Δεν προορίζεται για καθημερινή χρήση από τους πολίτες (όπως το ευρώ), αλλά ως λογιστική μονάδα για το διεθνές εμπόριο και τις επενδύσεις μεταξύ κρατών και μεγάλων οργανισμών.
Η αξία του Unit βασίζεται σε ένα «καλάθι» που αποτελείται κατά 40% από φυσικό χρυσό και κατά 60% από τα εθνικά νομίσματα των χωρών BRICS (Γιουάν, Ρούβλι, Ρουπία, Ρεάλ, Ραντ).

[6] Greater Bay Area, στο κείμενο: Η Ευρύτερη Περιοχή του Κόλπου (Guangdong-Hong Kong-Macao Greater Bay Area – GBA) είναι μια τεράστια οικονομική και πληθυσμιακή ενότητα στη νότια Κίνα. Πρόκειται για ένα από τα πιο φιλόδοξα σχέδια της κινεζικής κυβέρνησης, που στοχεύει στη δημιουργία ενός παγκόσμιου κέντρου τεχνολογίας, καινοτομίας και εμπορίου που θα ανταγωνίζεται περιοχές όπως ο Κόλπος του Σαν Φρανσίσκο και το Τόκιο. Περιλαμβάνει 11 πόλεις: τις δύο Ειδικές Διοικητικές Περιοχές (Χονγκ Κονγκ και Μακάο) και 9 πόλεις της περιφέρειας της Καντώνας (Γκουανγκτζού, Σεντζέν, Τζουχάι, Φοσάν, Χουιτζού, Ντονγκουάν, Τζονγκσάν, Τζιανγκμέν και Τζαοτσίνγκ). Φιλοξενεί πάνω από 87 εκατομμύρια ανθρώπους και το συνολικό ΑΕΠ της περιοχής ξεπερνά τα 14,5 τρισεκατομμύρια RMB (περίπου 2 τρισεκατομμύρια USD). Αν ήταν ανεξάρτητη χώρα, θα ήταν η 12η μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως.

* Ο Pepe Escobar είναι αρθρογράφος στο The Cradle, αρχισυντάκτης στους Asia Times και ανεξάρτητος γεωπολιτικός αναλυτής που επικεντρώνεται στην Ευρασία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ζει και εργάζεται ως ξένος ανταποκριτής στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Μιλάνο, το Λος Άντζελες, τη Σιγκαπούρη και την Μπανγκόκ. Είναι συγγραφέας αμέτρητων βιβλίων. Το τελευταίο του είναι το Raging Twenties (Μαινόμενη Δεκαετία του ’20).

Πηγή: strategic-culture.su