Σημείωση Ξαστεριάς: Μια διεισδυτική και “επί των τύπων των ήλων” ματιά για τα γεγονότα στη Γαλλία και γενικότερα της εξεγερτικής προδιάθεσης των λαών της Δ. Ευρώπης, που δεν διστάζει να θέσει το ζήτημα επί της ουσίας και διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη έχει κατατεθεί αυτές τις μέρες. Αντιγράφουμε από ένα σημείο του κειμένου: «…Μπροστά σε αυτήν την εκρηκτική κατάσταση που προκαλείται από την κατάρρευση των συνθηκών ζωής τους, οι πολίτες της Γαλλίας και το σύνολο των ευρωπαϊκών λαών έχουν ν’ αντιμετωπίσουν δύο επιλογές: Ή την επιλογή της βίαιης υποταγής στον υπερεθνικό ολοκληρωτισμό των αγορών, διά μέσου της συμμετοχής στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των χωρών τους, ή την αναζήτηση μιας δημοκρατίας, στηριγμένης στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική απελευθέρωση. Ή, δηλ., στην ισοπέδωση που κομίζει με τον πιο βίαιο τρόπο η οικονομική και πολιτική ελίτ, ή στο σπάσιμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στην απαλλαγή από τα υπάρχοντα πολιτικά συστήματα και τον υπερεθνικό τους χαρακτήρα. Άλλοι δρόμοι δεν υπάρχουν. Όπως δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς την αποκατάσταση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας»…
Ανακοινώθηκε από το ΕΠΑΜ και την παραθέτουμε ακολούθως:

Και τι δεν έχουμε ακούσει τις τελευταίες ημέρες από τα ελληνικά και ευρωπαϊκά ΜΜΕ στην προσπάθειά τους να διαστρεβλώσουν, κατά την προσφιλή τους συνήθεια, τα αίτια της κοινωνικής έκρηξης στη Γαλλία, την Ιταλία, το Βέλγιο. Από τον Πούτιν και τη Ρωσσία κατά τους ειδήμονες της ΕΕ, μέχρι τους κομμουνιστές της άκρας αριστεράς κατά Τραμπ και τους μετανάστες ισλαμιστές κατά τον Νεντανιάχου, σκοτεινές ιστορίες συνομωσίας  κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, προκειμένου να αποκρύψουν τις βαθύτερες αιτίες της κοινωνικής έκρηξης των ευρωπαϊκών λαών.

«Μα τι ήθελαν αυτοί οι αναμαλλιασμένοι που στις δημιουργικές μέρες του επαναστατικού χάους, ρακένδυτοι, ξυπόλητοι, ουρλιάζοντας με τα ρόπαλα σηκωμένα, με υψωμένες τις λόγχες, ξεχύνονταν στο αναστατωμένο γέρικο Παρίσι; Ήθελαν να βάλουν τέλος στη καταπίεση, την τυραννία, την αριστοκρατία, την στρατοκρατία. Ήθελαν δουλειά για τους άντρες, εκπαίδευση για το παιδί, ελευθερία για τη γυναίκα, ισότητα, αδερφοσύνη, ψωμί και ιδέες για όλους. Πρόοδος, αυτό το γλυκό πράγμα το διεκδικούσαν με τον φοβερό αυτό τρόπο, καθώς ωθούνταν σε ακρότητες, ημίγυμνοι με το ρόπαλο στο χέρι και βρυχηθμούς. Κανίβαλοι ναι. Μα κανίβαλοι του πολιτισμού. Με λύσσα απαιτούσαν το δίκιο. Τρομοκρατώντας επιθυμούσαν να βάλουν εκβιαστικά την ανθρωπότητα στον παράδεισο. Φαίνονταν βάρβαροι και ήταν σωτήρες. Φορώντας για μάσκα τη νύχτα ζητούσαν το φως».
(Οι Άθλιοι. Βίκτωρ Ουγκώ – Απόσπασμα).

Η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση καταρρέει

Και αν ο Βίκτωρ Ουγκώ αναφερόταν στην περίοδο του 1830 όπου η παλινόρθωση της μοναρχίας κατέπνιγε κάθε προσδοκία των λαών για πρόοδο και δημοκρατία, σήμερα είναι η διαδικασία της  ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που έχει ήδη καταδικάσει τους ευρωπαϊκούς λαούς και έθνη στο μαρασμό και την εξαθλίωση. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που αντιστοιχεί στην οικονομική ένωση της ευρωζώνης μέσω του κοινού νομίσματος, την πολιτική και θεσμική ένωση με τη θέσπιση κοινών κανόνων εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, και τη νομική ολοκλήρωση όπου δεσπόζει η υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου έναντι των εθνικών νομοθεσιών. Όλα αυτά μαζί και καθένα ξεχωριστά υφαρπάζουν την άσκηση εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας των κρατών μελών.

Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σημαίνει – όπως άλλωστε τη βιώνουμε – διόγκωση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, δημοσιονομική πειθαρχία με απώλεια της νομισματικής κυριαρχίας και σπανιότητα του χρήματος, υπερφορολόγηση και απώλεια εισοδήματος, ελλείμματα στον λαό και πλεονάσματα στα χρηματιστήρια και τις τράπεζες, υπερμονοπώληση των καρτέλ και τραστ στην αγορά, υπερσυγκέντρωση πλούτου και πληθωρισμό κερδών, κατάρρευση κάθε κοινωνικού και δημοκρατικού ελέγχου, ανεργία και αναγκαστική μετανάστευση, κατάλυση κάθε λαϊκής  κατάκτησης που εδραιώθηκε με το κοινωνικό κράτος, τις δημόσιες δομές υγείας, τη δημόσια παιδεία.

Κάθε ζωτική ανάγκη και προσδοκία ευημερίας και αξιοπρέπειας των ευρωπαϊκών λαών για μια καλύτερη ζωή, θρυμματίστηκε κάτω από τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στην πράξη. Κι αν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εμπεριείχε στα δομικά της χαρακτηριστικά την παραπάνω εξέλιξη, σήμερα έρχεται η ενεργειακή κρίση, που προκάλεσε  ο πολεμικός οίστρος της ευρωπαϊκής ελίτ, να επιδεινώσει ακόμα περισσότερο την απελπισία, τη ματαιότητα, την αγανάκτηση.

Η πλήρης απαξίωση του Κοινοβουλευτισμού

Επιπρόσθετα με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αλλά και ως συνέπειά της, οι ευρωπαϊκοί λαοί σήμερα βιώνουν διά μέσου του κοινοβουλευτισμού, την εξαγορά του κράτους από τα μεγάλα συμφέροντα και διαπιστώνουν ότι κυβερνώνται από εταιρείες. Ανακαλύπτουν ότι η δυνατότητα παρέμβασης, πολιτικής αλλαγής και προσδοκιών των λαϊκών συμφερόντων διά μέσου των κοινοβουλίων, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πουκάμισο αδειανό, μια φρούδα ελπίδα με μηδενική δυνατότητα επιτυχίας. Μας το επισήμαινε άλλωστε κι ο Σεραφείμ Μάξιμος από την δεκαετία του 1920 στο βιβλίο του «Κοινοβούλιο ή Δικτατορία», απαντώντας παράλληλα σε άρθρο του Βρετανού πρωθυπουργού Λόυντ Τζωρτζ, όταν ο τελευταίος διαπίστωνε πως: «Τό κοινοβούλιον, αυτό καθ‘ εαυτό, ώς θεσμός, χάνει όλοένα τήν σημασίαν του. Τούτο διαπιστούται και είς χώρας συνταγματικώς κυβερνώμενες, ένώ είς άλλας τό κοινοβούλιον, εκτός της τυπικής παρουσίας του, κατ‘ ούσίαν έχει καταργηθεί. Ό σεβασμός τον οποίον άλλοτε έτρεφεν ο  λαός προς τό κοινοβούλιον, άντεκατεστάθη άπο ένα αίσθημα αδιαφορίας και δυσφορίας.  Κάτι τό νοσηρόν υπάρχει είς την σημερινήν λειτουργίαν του κοινοβουλευτισμού».

 Στην συνέχεια της διαπίστωσης του Βρετανού πρωθυπουργού, ο Σεραφείμ Μάξιμος κάνοντας ένα βήμα παραπάνω απαντούσε:

«Η Ιδέα πώς το κοινοβούλιο δεν ανταποκρίνεται σήμερα στις νέες μορφές τών κοινωνικών σχέσεων, έχει κατακτήσει έδαφος μέσα στίς αστικές τάξεις, συντηρητικές και φιλελεύθερες… Η σταθεροποίησι του καθεστώτος έγινε συνώνυμη με τήν κατάργησι του κοινοβουλίου και σέ μερικές περιπτώσεις μέ τήν «μεταρρύθμισί του», πράγμα πού καταλήγει στά ίδια αποτελέσματα. Η αστική τάξι έπαυσε νά πιστεύη πιά στην κοινοβουλευτική κυριαρχία της… Οι κινητήριες δυνάμεις της κοινωνίας συγκρούονται στην εξωκοινοβουλευτική υλική τους έκδήλωσι. Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις αποτελούν τΙς πρακτικώτερες μορφές αγώνων και ιδεολογικών ζυμώσεων, οι γενικές συνελεύσεις και οι μεγάλες δημόσιες συζητήσεις τά καλλίτερα μέσα δημοκρατικής λειτουργίας. Τό κοινοβούλιο αχρηστεύεται, η δέ διάλυσί του ή η «τροποποίησί του» μπαίνει όχι σάν ένα γενικό ζήτημα, μά σάν ένα συγκεκριμένο πολιτικό ζήτημα, πού η λύση του εξαρτάται άπό τήν πορεία των πολιτικών αγώνων, το βαθμό της οργανώσεως και αναπτύξεως τών φασιστικών δυνάμεων της μπουρζουαζίας. Και δέν μπορεί πραγματικά ή κοινοβουλευτική δημοκρατία να στεγάση τις αντιτιθέμενες τάξεις. Ούτε μέ καθολικό κοινοβούλιο, ούτε μέ αντιπροσωπεία τάξεων όπως υποστηρίζουν μερικοί. Η μηχανική τού Κοινοβουλίου είναι βραδύτατη, ζητήματα σπουδαία λύονται στους διαδρόμους, δεκάδες νομοσχέδια ψηφίζονται χωρίς να είναι καν γνωστό τό περιεχόμενό τους, η γραφειοκρατία τα επεξεργάζεται εκ τών προτέρων και τα διορθώνει εκ τών υστέρων, οι βουλευταί ενδιαφέρονται για τήν πελατεία τους καί οι συνεδριάσεις παρουσιάζουν πολλές φορές τό θέαμα καφενείου μετά τό μεσονύκτιο. Κανένα συλλογικό ζήτημα δεν βρίσκει τή θέσι του. Αναβάλλονται άμεσα προβλήματα άπό κομματική η προσωπική σκοπιμότητα, οί βουλευταί ένεργούν γιά επιρροές καί συμφέροντα αντίθετα προς τα συμφέροντα εκείνων πού τους εξέλεξαν. Είναι δύσκολο νά περιγραφή ή άσχημία αυτή τού κοινοβουλίου, αδιαφορία μέ τήν οποία ψηφίζονται νόμοι πού καθορίζουν τις τύχες χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων Ό κοινοβουλευτισμός είναι ένα μεγάλο αίσχος, μια μεγάλη απάτη. Η κατάργησί του ως θεσμού, ώς συστήματος αστικής κυριαρχίας έγινε συνώνυμη με την κατάργησι τού ίδιου τού αστικού συστήματος, αφού κοινοβούλιο και δικτατορία, δημοκρατία και φασισμός έχουν συναδελφωθεί στην υπηρεσία του κεφαλαίου.»

Η ομοιότητα με το σήμερα είναι εντυπωσιακή. Μόνο που τώρα, στην εποχή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, αφού η κατάληψη του κράτους από τις υπερεθνικές ελίτ, διέρρηξε κάθε κοινωνικό συμβόλαιο με τους λαούς και καθορίζει αποκλειστικά τις πολιτικές αποφάσεις και επιλογές της, μέσα από την βαθιά της εξάρτηση με το μεγάλο υπερεθνικό κεφάλαιο και τα μονοπωλιακά συμφέροντα σε υπερεθνικό επίπεδο στην Ευρώπη.

Κοινοβούλια, δικτατορίες με την μορφή κοινοβουλευτικών συστημάτων, ο φασισμός της ΕΕ μαζί με τις αναδυόμενες ακροδεξιές παρατάξεις, αλλά και μια αριστερά που δεν θίγει στο ελάχιστο τον υπερεθνικό ολοκληρωτισμό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, έχουν πια συναδελφωθεί.

Και αν παλιότερα, σε τέτοιου είδους κοινωνικές εκρήξεις, όπου οι συσχετισμοί δύναμης ανάμεσα στην εξουσία και τους εξεγερμένους και το πολιτικό κόστος των κυβερνήσεων, ανάγκαζε τις τελευταίες να ξανασκεφτούν ή να μετριάσουν την επιθετικότητα των πολιτικών τους επιλογών, διατηρώντας τη λειτουργία του κοινοβουλίου έστω για να κρατούν τα προσχήματα, σήμερα αυτό καθίσταται απαγορευτικό.

Να γιατί μαζί με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, καταρρέει και ο κοινοβουλευτισμός, όπως τουλάχιστον αυτός λειτουργούσε έως τώρα, απηχώντας την αντιπροσώπευση του λαού εντός των κοινοβουλίων, πάντα εντός των πλαισίων της παραδοσιακής αστικής δημοκρατίας.

Οι Πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Επιπρόσθετα, όλη αυτή η κατάσταση επιδεινώνεται από το γεγονός, ότι οι πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι η Κομισιόν, το Συμβούλιο Κορυφής και οι λεγόμενοι «Θεσμοί» όπως προβάλλονται από την γραφειοκρατία, αλλά τα τραπεζικά ενεργητικά της ευρωζώνης. Μόνο αν σκεφτεί κανείς, ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χρηματοδοτεί το 62% του ΑΕΠ της ευρωζώνης για να στηρίξει την οικονομία, αρκεί για να συνειδητοποιηθεί ότι πυλώνας της λεγόμενης ανάπτυξης είναι η στήριξη των ενεργητικών των τραπεζών, που σημαίνει ταυτόχρονα την καταστροφή της παραγωγικής βάσης των κρατών μελών της ευρωζώνης. Αυτή η πολιτική, σε συνθήκες ενεργειακής κρίσης και καθεστώς έντασης των πολεμικών επενδύσεων, μειώνει δραματικά την παραγωγικότητα, σε βάρος βέβαια της συντριπτικής πλειοψηφίας των πληθυσμών.

Η Ιδιαιτερότητα της Γαλλίας

Η κοινωνική έκρηξη στη Γαλλία όμως, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω της κατάρρευσης της διαχρονικής ευφορίας του γαλλικού κοινωνικοοικονομικού μοντέλου. Μια Γαλλία, που φέρει βαριά την κληρονομιά της επαναστατικής έγερσης, την οικοδόμηση της δημοκρατίας επάνω στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία, την αντίστασή της στην άλωση από την βορειοατλαντική συμμαχία παρά την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, την προσπάθεια διατήρησης των θεσμικών πυλώνων του κράτους, της δημόσιας υγείας, της παιδείας του σχολείου της δημοκρατίας, της ισοτιμίας του πολίτη, της ασφάλειας σε εθνική βάση, καταλαμβάνει πάντα ξεχωριστή θέση, σε κάθε προσπάθεια αντίστασης του λαϊκού στοιχείου απέναντι στην ισοπέδωση.

Αυτά τα δεδομένα, που για τον απλό Γάλλο πολίτη αποτελούν διαχρονικά θέσφατα, ως κουλτούρα πολιτισμού και δημοκρατίας ακόμα και στο μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών εντός της επικράτειάς της, είναι σήμερα το τελευταίο καταφύγιο των καταπιεσμένων. Είναι η βαθιά ριζωμένη εκείνη μορφή συνείδησης της γαλλικής κοινωνίας που κινητοποιεί τις μάζες σήμερα απέναντι στην επίθεση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, η γαλλική κοινωνία και κατ’ επέκταση το σύνολο των ευρωπαϊκών λαών, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν δύο επιλογές.

Να Σπάσει Τώρα η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση

Ή την επιλογή της βίαιης υποταγής στον υπερεθνικό ολοκληρωτισμό των αγορών, διά μέσου της συμμετοχής στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των χωρών τους,  ή την αναζήτηση μιας άλλης δημοκρατίας, στηριγμένη στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική απελευθέρωση. Ή, δηλ., στην ισοπέδωση που κομίζει με τον πιο βίαιο τρόπο η οικονομική και πολιτική ελίτ, ή στο σπάσιμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στην απαλλαγή από τα υπάρχοντα πολιτικά συστήματα και τον υπερεθνικό τους χαρακτήρα. Άλλοι δρόμοι δεν υπάρχουν. Όπως δεν υπάρχει δημοκρατία, χωρίς την αποκατάσταση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Και αν από τους μεγαλόσχημους δημοσιολόγους καταδικάζεται η βία των καταφρονεμένων στα ευρωπαϊκά πεζοδρόμια και όχι η βία της ολιγαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου, που έχει εγκατασταθεί σε κάθε μορφή της κοινωνικής ζωής, με τις πραιτοριανές δυνάμεις καταστολής ν’ αναλαμβάνουν την υπεράσπισή της στις ευρωπαϊκές πόλεις, το μόνο που έχουμε να αντιπαραθέσουμε σε όλους αυτούς που χρεώνουν τη βία στους λαούς, είναι τα Προλεγόμενα του Σπυρίδωνα Τρικούπη από το έργο του «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»: «Τα αθεμιτουργήματα των Ελλήνων, είναι μαθήματα της τουρκικής σχολής και αποκυήματα της δουλείας. Τα δε των Τούρκων, είναι έργα της θελήσεως και της εξουσίας των, και ως τοιαύτα ασυγκρίτω λόγω αξιομεμπτότερα».

Γιατί ο Ελληνικός Λαός δεν Κινητοποιείται

Τέλος, μια αναφορά σε όλους αυτούς που αναθεματίζουν γιατί ο ελληνικός λαός δεν ακολουθεί τις ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις. Να υπενθυμίσουμε ότι ο ελληνικός λαός βγήκε κατά εκατομμύρια στο πεζοδρόμιο, από το 2010 και μετά, όταν η λαίλαπα των μνημονίων και της διαφαινόμενης υποδούλωσης έπαιρνε σάρκα και οστά στην ελληνική πραγματικότητα. Να υπενθυμίσουμε ακόμα, ότι υπερβαίνοντας τον εαυτό του, έδωσε το 2015 τα κλειδιά της χώρας σε μια «αριστερή κυβέρνηση», που τον πούλησε πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι. Και ξαναβγήκε όταν ολόκληρη η χώρα ξεπουλιόταν στο ΝΑΤΟ και κατακερματιζόταν η εθνική επικράτεια με τη  Συμφωνία των Πρεσπών.

Ο ελληνικός λαός έχει κάνει πρώτος τα δικά του βήματα αμφισβήτησης της καθεστηκυίας τάξης, πολύ πριν οι ευρωπαϊκοί λαοί  βιώσουν στο πετσί τους τι σημαίνει ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Τι σημαίνει η θυσία του εισοδήματος τους, της δουλειάς τους, της ίδιας της ζωής τους, προκειμένου να διασωθούν οι τράπεζες και ο επελαύνων  υπερεθνικός ολοκληρωτισμός της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης; Γι’ αυτό ας σκεφτούν όλοι όσοι σήμερα τον αναθεματίζουν. Ηττήθηκε; Ναι, ηττήθηκε. Το ζήτημα όμως δεν είναι η ήττα, αλλά τα συμπεράσματα που βγαίνουν και οι υποθήκες που εγγράφονται από αυτήν.

Και ότι η επόμενη φορά που θα ξαναβγεί, κι αυτό είναι αναπόφευκτο, όταν ο ίδιος αποφασίσει, θα είναι ακριβώς αυτά τα συμπεράσματα και η ωρίμανση που θα του επιτρέψει να οργανώσει τον πολιτικό του αγώνα, μέσα από μια μεγάλη συμπαράταξη δυνάμεων, θέτοντας τα μεγάλα και κυρίαρχα ζητήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Πέρα και μακριά από τις αγκυλώσεις, τις δεδομένες και παρωχημένες διαιρέσεις της δεξιάς και της αριστεράς που γέννησε η θνήσκουσα μεταπολίτευση.

Και τότε θα δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος!

Αθήνα, 25 Οκτωβρίου 2026
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ