Στη φωτο: Μία από τις πολλές συγκεντρώσεις υπέρ της κυβέρνησης που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου στην Τεχεράνη. Φωτογραφία: Majid Saeedi.

Οι Ιρανοί δεν Θέλουν την Επιχείρηση Αλλαγής Καθεστώτος που Κατασκευάζεται από τη CIA και τη Μοσάντ.

του Craig Murray*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Savageminds, 17/01/2026

Ιράκ.

Λιβύη.

Αίγυπτος.

Συρία.

Γάζα.

Σομαλία.

Καμία επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος που κατασκευάστηκε από τη CIA και τη Μοσάντ στη Μέση Ανατολή δεν έχει ποτέ βελτιώσει τη ζωή των απλών ανθρώπων της χώρας, ούτε καν έχει επιτύχει την υποσχόμενη αύξηση των προσωπικών και πολιτικών ελευθεριών.

Η μόνη περιορισμένη βελτίωση που θα μπορούσε να αποκτηθεί προέρχεται από την άρση του δυτικού καθεστώτος κυρώσεων. Προφανώς, μπορείτε πλέον να αγοράσετε κουφετάκια m&m πολύ πιο άνετα στη Δαμασκό. Αλλά αυτό από μόνο του αποτελεί υπενθύμιση ότι η αποκαλούμενη «κακή διακυβέρνηση» των καθεστώτων που δεν αποτελούν μαριονέτες είναι συχνά το άμεσο αποτέλεσμα αυτών των κυρώσεων.

Αυτό ισχύει απόλυτα για την τρέχουσα κατάσταση στο Ιράν, όπου η πρόσφατη αναταραχή πυροδοτήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από οικονομικές δυσκολίες που οφείλονται άμεσα στις δυτικές κυρώσεις σε μια χώρα που θα έπρεπε να είναι πολύ πλούσια.

Αν κάποιος θέλει στ’ αλήθεια να βοηθήσει τους πραγματικούς Ιρανούς, θα έπρεπε να κάνει εκστρατεία για την άρση των κυρώσεων. Το να εξαρτάται αυτό από την εγκατάσταση ενός Σιωνιστή Σάχη δείχνει ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για υποστήριξη του Ισραήλ και όχι για βοήθεια στους απλούς Ιρανούς.

Πόσοι από αυτούς τους Δυτικούς πολιτικούς και σχολιαστές των μέσων ενημέρωσης, που τώρα απέκτησαν εμμονή με το δικαίωμα των γυναικών να μην φορούν χιτζάμπ, με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και με την παύση των εκτελέσεων, κάνουν εκστρατεία για τη βίαιη ανατροπή του συμμάχου τους, της Σαουδικής Αραβίας, ακριβώς για τους ίδιους λόγους;

Πόσοι από αυτούς υποστηρίζουν την εγκατάσταση του καθεστώτος του αλ-Τζολάνι στη Δαμασκό, το οποίο επιβάλλει ενεργά και εκ νέου τα ίδια πράγματα στα οποία ισχυρίζονται ότι αντιτίθενται στο Ιράν;

Γνωρίζετε ότι ο αριθμός των γυναικών στο συριακό κοινοβούλιο έπεσε από 28 υπό τον Άσαντ σε μόλις 6 υπό τον αλ-Τζολάνι;

Γνωρίζετε ότι πάνω από τους μισούς φοιτητές πανεπιστημίου στο Ιράν είναι γυναίκες; Ότι στα αντικείμενα Φυσικών Επιστημών, Τεχνολογίας, Μηχανικής και Μαθηματικών είναι πάνω από 60%;

Γνωρίζετε ότι περίπου 15.000 Εβραίοι ζουν στο Ιράν; Η κοινότητα ζει εκεί, εδώ και 2.700 χρόνια και τα δικαιώματά της και οι συναγωγές της προστατεύονται. Υπάρχει ακόμη και ειδική εβραϊκή έδρα στο Κοινοβούλιο.

Δεν παρουσιάζω το Ιράν ως παράδεισο. Προσωπικά, δεν είμαι υπέρ της θεοκρατικής διακυβέρνησης πουθενά. Σέβομαι το δικαίωμα των ανθρώπων να ζουν σύμφωνα με τη θρησκευτική τους λατρεία, αν το επιθυμούν, αλλά όχι το δικαίωμα να επιβάλλουν τη θρησκευτική τους λατρεία σε όσους δεν την επιθυμούν ή να επιβάλλουν νόμους με βάση τη θεϊκή χειροτονία.

Αν επιθυμείτε να ζήσετε σε μια καθαρά θρησκευτική κοινωνία, τότε μπείτε σε μια κλειστή θρησκευτική αίρεση ή περιμένετε μέχρι να πάτε στον Παράδεισό σας.

Αντιτίθεμαι εξίσου στη θεοκρατία στο Ισραήλ, στη Σαουδική Αραβία και στο Ιράν. Αποδοκιμάζω την χριστιανοσιωνιστική επιρροή που φέρνει ουσιαστικά τη θεοκρατία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποδοκιμάζω τους επισκόπους στη Βουλή των Λόρδων.

Τρέφω μεγάλο σεβασμό για τις διδασκαλίες του Ισλάμ. Αλλά οι θρησκευτικοί ηγέτες δεν θα πρέπει να έχουν τον έλεγχο των εγκόσμιων υποθέσεων πουθενά, βάσει θεσμικού διορισμού. Όσοι επιθυμούν να ζήσουν τη ζωή τους εκτός των θρησκευτικών κατευθυντήριων γραμμών θα πρέπει να είναι ελεύθεροι να το κάνουν.

Επιπλέον, το Ιράν είναι εξίσου ευάλωτο με τον υπόλοιπο κόσμο στην κακοδιοίκηση από άτομα, στη διαφθορά και στην κατάχρηση αξιωμάτων, στην ανισότητα και την κατάχρηση εξουσίας. Θα ήθελα να δω μεταρρυθμίσεις στο Ιράν, όπως θα ήθελα να δω μεταρρυθμίσεις παντού, προς μια πιο ελεύθερη και πιο ισότιμη κοινωνία.

Αλλά αυτή η μεταρρύθμιση δεν θα επιτευχθεί με ένα βίαιο κίνημα διαμαρτυρίας που εκμεταλλεύεται την οικονομική δυστυχία από τις κυρώσεις για να παρασύρει τους ανθρώπους σε δολοφονίες και εμπρησμούς.

Άνθρωποι συγκεντρώνονται κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας στην Τεχεράνη, 8 Ιανουαρίου. Φωτογραφία: Getty Images

Το Ισραήλ καυχιέται ότι εξοπλίζει και οργανώνει τους διαδηλωτές στο Ιράν.

Και πάλι, δεν θεωρώ την ιρανική κυβέρνηση άμοιρη ευθυνών. Αν είχε επιτρέψει περισσότερο χώρο σε λογικούς μεταρρυθμιστές να δράσουν, σε προσωπικότητες της αντιπολίτευσης να κάνουν προεκλογική εκστρατεία, τότε δεν θα υπήρχε μια κατάσταση όπου τα πλήθη φωνάζουν το όνομα του αηδιαστικού σιωνιστή ανδρεικέλου Παχλαβί, απλώς και μόνο επειδή είναι το μόνο όνομα «αντιπολίτευσης» που έχουν ακούσει.

Φαίνεται ότι η στιγμή της μεγαλύτερης τρέλας έχει περάσει. Ελπίζω πραγματικά ότι η ιρανική κυβέρνηση θα σκεφτεί το ενδεχόμενο να ανοίξει μεσοπρόθεσμα περισσότερο τον πολιτικό χώρο.

Αλλά δεν τρέφω τίποτα πέρα από περιφρόνηση για όσους στη Δύση έχουν επιβιβαστεί στο αντι-Ιρανικό άρμα.

Το Ιράν είναι η μόνη εναπομένουσα δύναμη στη Μέση Ανατολή που αντιτάχθηκε στη γενοκτονία στη Γάζα. Η αντίσταση που υποστηρίζεται από το Ιράν είναι η μόνη στρατιωτική αντίσταση στην επέκταση του Μεγάλου Ισραήλ. Εκτός από τους Χούθι, αυτές οι δυνάμεις αντίστασης έχουν υποστεί μεγάλες ζημιές τα τελευταία δύο χρόνια, αν και δεν έχουν ούτε εντελώς ηττηθεί, ούτε διαλυθεί.

Η εγκατάσταση της μαριονέτας των Σιωνιστών, αλ-Τζολάνι, ήταν ένα μεγάλο δώρο για την επέκταση του Ισραήλ. Τώρα στρέφουν τα όπλα εναντίον του ίδιου του Ιράν.

Όσοι στη Δύση προσποιούνται ότι πρόκειται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και όχι για την εξάλειψη των τελευταίων στοιχείων φυσικής αντίστασης στο Μεγάλο Ισραήλ, είναι αηδιαστικά υποκριτές.

Η αντίθεση στην κυβέρνηση του Ιράν και η υποστήριξη της βίαιης ανατροπής της έχουν γίνει το νέο εισιτήριο εισόδου στα σόου της αποδεκτής πολιτικής συζήτησης[1] των βρετανικών μέσων ενημέρωσης και πολιτικής. Είναι το νέο «Καταδικάζετε τη Χαμάς;»

Όσοι γονατίζουν μπροστά στο τελευταίο τέχνασμα της Δυτικής Ιμπεριαλιστικής εκστρατείας, προς όφελος της διατήρησης της κατεστημένης τους αξιοπρέπειας, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση.

[1] Overton Window (Παράθυρο του Όβερτον) στο κείμενο. Στα ελληνικά αποκαλείται και «το παράθυρο της αποδεκτής πολιτικής συζήτησης». Συνιστά μια θεωρία πολιτικής επιστήμης που περιγράφει το εύρος των ιδεών και των πολιτικών θέσεων που θεωρούνται αποδεκτές από την «κοινή γνώμη» σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. Δηλ., το Overton Window είναι το πλαίσιο που καθορίζει τα όρια του «πολιτικώς ορθού» ή «αποδεκτού» λόγου, δηλαδή τις ιδέες που κάποιος μπορεί να υποστηρίξει χωρίς να θεωρηθεί ακραίος, περιθωριακός ή «τρελός» από την κυρίαρχη ιδεολογία. Το όριο του «πολιτικά ορθού» που κινείται η «κοινή γνώμη» καθορίζεται από τα μέσα ενημέρωσης, τον ακτιβισμό, τη ρητορική των πολιτικών και τις δεξαμενές σκέψεις, που επαναπροσδιορίζουν τι θεωρείται «λογικό» κάθε φορά. Η θεωρία αυτή αναπτύχθηκε από τον Joseph P. Overton (1960-2003), πρώην αντιπρόεδρο της αμερικανικής, ακραία νεοφιλελεύθερης δεξαμενής σκέψης Mackinac Center for Public Policy. (ΣτΜ).

* Ο Craig Murray είναι συγγραφέας, ραδιοτηλεοπτικός παρουσιαστής και ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διετέλεσε Πρέσβης της Βρετανίας στο Ουζμπεκιστάν από τον Αύγουστο του 2002 έως τον Οκτώβριο του 2004 και Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Νταντί από το 2007 έως το 2010.

Πηγή: savageminds.substack.com