της Μάρβα Οσμάν*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Sovereignista.com, 02/09/2026

Έφτασα στο σημείο να έχω μηδενική εμπιστοσύνη στον αμερικανικό ακτιβισμό που ισχυρίζεται ότι μάχεται ενάντια στην εξωτερική πολιτική της ίδιας του της κυβέρνησης, ενώ την ίδια στιγμή κάνει ελάχιστα ή τίποτα για να αντιμετωπίσει τον μηχανισμό καταστολής στο εσωτερικό της χώρας.

Αυτό δεν έχει να κάνει με απαίτηση να γίνει κάθε Αμερικανός επαναστάτης πλήρους απασχόλησης. Έχει να κάνει με κάτι πολύ πιο απλό, το οποίο ονομάζεται πολιτική συνέπεια.

Για περισσότερο από έναν χρόνο, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να διεξάγουν, να επιτρέπουν, να χρηματοδοτούν και να θωρακίζουν πολιτικά επιλογές που έχουν προκαλέσει καταστροφή στο εξωτερικό, ενώ ταυτόχρονα επεκτείνουν τη ρητορική και τον μηχανισμό μέσω του οποίου η εγχώρια διαφωνία μπορεί να παρακολουθείται, να ποινικοποιείται και να αντιμετωπίζεται ως απειλή.

Το προεδρικό υπόμνημα που εγκρίθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο με τίτλο «Καταπολέμηση της Εγχώριας Τρομοκρατίας και της Οργανωμένης Πολιτικής Βίας» είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Η γλώσσα του απλώνει ένα εξαιρετικά ευρύ δίχτυ γύρω από την πολιτική αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένης της περιγραφής ανθρώπων με όρους όπως «αντιαμερικανός» ή «αντικαπιταλιστής».

Και αυτό εγείρει ένα πολύ βασικό ερώτημα: Τι ακριβώς υποτίθεται ότι είναι ένας «αντιαμερικανός» Αμερικανός;

Κάποιος που αντιτίθεται στις πολιτικές της κυβέρνησής του; Κάποιος που πιστεύει ότι το οικονομικό του σύστημα είναι άδικο; Κάποιος που θέλει να αλλάξει την πολιτική τάξη πραγμάτων της ίδιας του της χώρας;

Αν το να αντιτίθεται κανείς απλώς στην ιδεολογία, το οικονομικό σύστημα ή τις πολιτικές της ίδιας του της κυβέρνησης μπορεί να φτάσει ρητορικά στην περιοχή της «εγχώριας τρομοκρατίας», τότε τι ακριβώς υπερασπίζονται οι Αμερικανοί όταν μιλούν για δημοκρατία και πολιτική ελευθερία;

Και υπάρχει μια ακόμα βαθύτερη αντίφαση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρεμβαίνουν επί δεκαετίες σε άλλες χώρες, προσπαθώντας να αλλάξουν κυβερνήσεις, αποσταθεροποιώντας την πολιτική τάξη πραγμάτων, επιβάλλοντας κυρώσεις, υποστηρίζοντας στρατιωτικές εκστρατείες και συμμετέχοντας σε πολέμους των οποίων το ανθρώπινο τίμημα πληρώνουν σχεδόν αποκλειστικά άνθρωποι που δεν είχαν απολύτως κανέναν λόγο στις αποφάσεις της Ουάσιγκτον.

Ωστόσο, ορισμένοι Αμερικανοί ακτιβιστές λένε στον υπόλοιπο κόσμο ότι κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αντιταχθούν στην καταστολή στο εξωτερικό, ενώ σπάνια αντιμετωπίζουν τις πολιτικές δομές που καθιστούν αυτή την καταστολή δυνατή στο εσωτερικό της χώρας τους.

Εδώ, λοιπόν, τραβάω την κόκκινη γραμμή.

Δεν μπορείς να παρουσιάζεσαι αξιόπιστα ως κάποιος που αγωνίζεται να απελευθερώσει άλλους λαούς από τις συνέπειες της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησής σου, όταν αρνείσαι να αμφισβητήσεις σοβαρά το πολιτικό σύστημα που παράγει, χρηματοδοτεί και νομιμοποιεί αυτή την εξωτερική πολιτική.

Αν δεν μπορείς να κουνήσεις ούτε το δαχτυλάκι σου ενάντια στον μηχανισμό της καταστολής όταν αυτός λειτουργεί στο δικό σου όνομα, τότε οι ισχυρισμοί σου ότι απελευθερώνεις τους άλλους αρχίζουν να ακούγονται λιγότερο ως αλληλεγγύη και περισσότερο ως προσπάθεια ωραιοποίησης της δικής σου εικόνας.

Η αλληλεγγύη δεν είναι ένα ηθικό κοστούμι που μπορείς να φοράς μια φορά τον μήνα. Δεν είναι το να εμφανίζεσαι σε μια διαμαρτυρία όταν γράφουν οι κάμερες, να ποστάρεις τα σωστά συνθήματα, να καταδικάζεις την κυβέρνηση κάποιου άλλου ή να εκφράζεις αποτροπιασμό για θηριωδίες που διαπράττονται χιλιάδες μίλια μακριά.

Η αλληλεγγύη απαιτεί να αντιμετωπίζεις δυσάρεστες αλήθειες για τη δική σου πλευρά, τη δική σου κυβέρνηση, τους δικούς σου θεσμούς και, όταν είναι απαραίτητο, τα δικά σου προνόμια μέσα στο σύστημα.

Διαφορετικά, αυτό που προσφέρεις δεν είναι απελευθέρωση, είναι μια μορφή πολιτικής εργολαβίας. Μας λες ότι θα καταδικάζεις την καταστολή παντού, εκτός από εκεί όπου έχεις τη μεγαλύτερη ευθύνη και τη μεγαλύτερη ικανότητα να την αμφισβητήσεις.

Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο παραμένω βαθιά σκεπτική απέναντι στις διακηρύξεις Αμερικανών ακτιβιστών ότι «προσπαθούν όσο περισσότερο μπορούν» να σταματήσουν την επιθετικότητα της κυβέρνησής τους στο εξωτερικό.

Ίσως ορισμένοι να το κάνουν πραγματικά. Δεν με ενδιαφέρει να υποτιμήσω την ατομική γενναιότητα ή τη θυσία.

Αλλά θα πω μόνο τούτο: οι καλές προθέσεις δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τις πολιτικές συνέπειες.

Αν πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος και ο μηχανισμός συνεχίζει να λειτουργεί, ενώ η εγχώρια διαφωνία αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο με όρους ασφαλείας, ενώσω οι πληθυσμοί στο εξωτερικό συνεχίζουν να πληρώνουν το τίμημα και όσοι ισχυρίζονται ότι εναντιώνονται σε αυτό δεν μπορούν να αμφισβητήσουν ουσιαστικά το σύστημα που το παράγει —δεχόμενοι μάλιστα ουσιαστικά το στίγμα του «τρομοκράτη» στην ίδια τους τη χώρα— τότε τελικά πρέπει να αναρωτηθούμε αν είμαστε μάρτυρες μιας πραγματικής αντίστασης ή απλώς μιας αντίστασης ως παράστασης.

Προτού ισχυριστείς ότι σώζεις τους άλλους από την καταστολή, αντιμετώπισε την καταστολή που διαπράττεται στο όνομά σου.

Προτού απαιτήσεις πολιτική αλλαγή στο εξωτερικό, πολέμησε για την πολιτική αλλαγή στο εσωτερικό της χώρας σου.

Και προτού ζητήσεις από τον υπόλοιπο κόσμο να πιστέψει τις υποσχέσεις σου για αλληλεγγύη, απόδειξε ότι είσαι διατεθειμένος να ρισκάρεις κάτι για να κάνεις αυτές τις υποσχέσεις πραγματικότητα.

Επειδή η υποκρισία δεν μετατρέπεται σε αλληλεγγύη απλώς και μόνο επειδή είναι τυλιγμένη σε προοδευτική ρητορική.

Και σε τελική ανάλυση, δεν είναι μόνο ένα ψέμα που λέγεται στους άλλους. Είναι ένα ψέμα που λένε οι άνθρωποι πρώτα απ’ όλα στον ίδιο τους τον εαυτό.

Οπότε, συγχωρήστε με… ή και όχι, δεν έχει και πολλή σημασία, αλλά έχω μηδενική εμπιστοσύνη στα πάντα και στους πάντες.

Αντίο σας…

* Η Marwa Osman είναι μητέρα τριών παιδιών. Είναι κάτοχος Διδακτορικού Διπλώματος (PhD) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από τη Διδακτορική Σχολή του Λιβανέζικου Πανεπιστημίου. Κατέχει επίσης δύο μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών: ο πρώτος αφορά «Την επίδραση της πολιτικής στις άμεσες ξένες επενδύσεις στον Λίβανο» από το Λιβανέζικο Πανεπιστήμιο και ο δεύτερος «Την εφαρμογή της διαχείρισης γνώσης σε έναν οργανισμό μέσων ενημέρωσης» από το ίδιο πανεπιστήμιο. Παράλληλα, είναι μέλος του δημοσιογραφικού δικτύου Blue Peace Media Network για τη διασυνοριακή διαχείριση των υδάτων στη Μέση Ανατολή.
Η Οσμάν είναι λέκτορας στο Διεθνές Πανεπιστήμιο του Λιβάνου (Lebanese International University) και στο Πανεπιστήμιο Maaref. Παρουσιάζει και κάνει την παραγωγή της πολιτικής εκπομπής The MidEaStream στο Ιρανικό τηλεοπτικό δίκτυο Press TV. Είναι συγγραφέας, ενώ σχόλιά της για ζητήματα της Δυτικής Ασίας δημοσιεύονται σε διάφορα διεθνή και περιφερειακά μέσα ενημέρωσης.

Πηγή: sovereignista.com