Διπλά μέτρα και σταθμά, διπλή ηθική, αυτά αποτελούν το σήμα κατατεθέν της συλλογικής Δύσης που δεν έχει έλεος για τίποτα και κανέναν, που κοιτάζει μόνο το συμφέρον, το κέρδος και την επιτυχία, όποιο κι αν είναι το κόστος.

του Lorenzo Maria Pacini*
μετάφραση Φλώρα Παπαδέδε

Strategic-Culture, 04/03/2026

Ατελείωτος τρόμος

Εκατόν εξήντα πέντε. Αυτός είναι ο αριθμός των κοριτσιών ηλικίας μεταξύ 7 και 12 ετών που σκοτώθηκαν από τον ισραηλινό βομβαρδισμό της Τεχεράνης, την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026.

Γονείς τρέχουν μέσα στα ερείπια ενός σχολείου, ψάχνουν σε σειρές από μαύρες σακούλες, φοβούμενοι ότι θα αναγνωρίσουν το πρόσωπο της κόρης τους. Είναι μια σκληρή, σχεδόν αφόρητη εικόνα: πόνος που ξεπερνά τη λογική, απώλεια που διαταράσσει κάθε ισορροπία.

Εορτασμοί κυκλοφόρησαν στα ισραηλινά προφίλ κοινωνικής δικτύωσης, με κυνικά, περιφρονητικά σχόλια. «Επιτέλους ψόφησε!» Και ξέρετε πώς αστειεύονται εκεί πέρα; «Τώρα έφτασαν κι οι παρθένες στον παράδεισο γι’ αυτούς!» Αυτό αναφέρεται στην ισλαμική πεποίθηση ότι οι μάρτυρες μετά θάνατον ανταμείβονται με παρθένες στον παράδεισο. Χθες, δεν πέθαναν μόνο κορίτσια, αλλά και μέλη της ιρανικής κυβέρνησης, που θεωρούνται μάρτυρες στη χώρα.

Υπάρχει κυνικό χιούμορ, υπάρχει μαύρο χιούμορ, αλλά υπάρχει και απάνθρωπο χιούμορ. Ακριβώς περί αυτού πρόκειται – χωρίς ούτε ένα ίχνος ανθρωπιάς. Άλλωστε, σίγουρα δεν ήταν ο Αγιατολλάχ Χαμενεΐ που ενεπλάκη σε σκάνδαλα παιδεραστίας σε σημείο που να ψάχνει παρθένες στον παράδεισο, αλλά μάλλον η αμερικανική ελίτ. Από τα αρχεία του Έπσταϊν, έχουμε καταλάβει πολύ καλά πώς αυτή η ελίτ αντιμετωπίζει τα παιδιά. Αλλά τώρα, κατά πάσα πιθανότητα, θα γίνεται όλο και λιγότερη συζήτηση για αυτά τα αρχεία, επειδή έχουν επισκιαστεί από την επίθεση στο Ιράν και τον θάνατο αυτών των κοριτσιών, κάτι που όλοι μπορούν να δουν πολύ καλά.

Τα ξέρουν όλα και σίγουρα έχουν δει τα βίντεο από το σχολείο, όπου μητέρες και πατέρες τρέχουν απελπισμένοι ανάμεσα στα ερείπια, ουρλιάζοντας, ψάχνοντας μέσα σε σειρές από μαύρους σάκους, με την ελπίδα να μην αντικρίσουν το πρόσωπο της κόρης τους. Είναι κόλαση, μια κόλαση που τη σχεδιάζουν σχολαστικά και τη διαχειρίζονται επικοινωνιακά με δύο μέτρα και δύο σταθμά, γιατί υπάρχουν νεκροί πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Η αντίληψη περί δυτικής υποκρισίας πηγάζει και από εδώ: όταν γίνεται επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον ορισμένων κυβερνήσεων, αλλά τα ανθρώπινα δικαιώματα περνούν σε δεύτερη μοίρα όταν εμπλέκονται στρατηγικοί σύμμαχοι ή πρόσωπα εντός του δυτικού συστήματος εξουσίας. Τότε η ηθική αξιοπιστία [της Δύσης] κλονίζεται.

Δεν είναι όλα τα παιδιά ίσα

Είναι λυπηρό, αλλά η Δύση στο σύνολό της γνωρίζει πολύ καλά πώς να χρησιμοποιεί τα παιδιά στο πλαίσιο του πληροφοριακού πολέμου, εφαρμόζοντας ως μέθοδο την υποκρισία της επιλεκτικής αγανάκτησης.

Πόσες φορές στο παρελθόν έχουμε δει ολόκληρες καμπάνιες στα μέσα ενημέρωσης για φτωχά παιδιά, θύματα συγκρούσεων, τραγικά γεγονότα ή ακόμα και ολόκληρες αφηγήσεις που δεν επαληθεύτηκαν ποτέ, αλλά ήταν χρήσιμες για προπαγάνδα και οι οποίες αργότερα αποδείχθηκαν ψευδείς ειδήσεις; Ας αναφέρουμε, για παράδειγμα, τα παιδιά της Μπούτσα, τα οποία έγιναν αντικείμενο διεθνών κατηγοριών από τα μέσα ενημέρωσης, δείχνοντας με το δάχτυλο τη Ρωσία και φωνάζοντας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας επί εβδομάδες σε talk shows, ειδησεογραφικά προγράμματα, έντυπα μέσα ενημέρωσης και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στη συνέχεια, μόλις ολοκληρώθηκαν οι έρευνες, αποδείχθηκε ότι τίποτα δεν είχε συμβεί όπως είχε αναφέρει η Δύση. Αλλά κανένα, απολύτως κανένα, από αυτά τα μεγάφωνα ψεμάτων δεν αποκατέστησε την αλήθεια. Το σημαντικό ήταν να δυσφημιστεί η Ρωσία και να παρουσιαστεί ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ως θηριώδης εγκληματίας.

Από την άλλη πλευρά, δεν ακούμε ποτέ για τα παιδιά της Ουκρανίας, την κατάστασή τους, τι συμβαίνει όταν οι πατέρες και τα μεγαλύτερα αδέρφια τους αρπάζονται βίαια από τις οικογένειές τους για να σταλούν στις ένοπλες δυνάμεις και να καταλήξουν στον κρεατομηχανή της πρώτης γραμμής. Δεν υπάρχει πλέον καμία αναφορά στο τεράστιο εμπόριο παιδιών, στο οποίο εμπλέκεται η Ουκρανία εδώ και χρόνια και το οποίο, μέχρι το 2014, αποτελούσε αντικείμενο διεθνών ερευνών που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ και τώρα έχουν αποσιωπηθεί και διαγραφεί από τα αρχεία, επειδή δεν τους βολεύει πλέον.

Ή μήπως να μιλήσουμε για τα περισσότερα από 20.000 παιδιά που σκοτώθηκαν στη Λωρίδα της Γάζας στους 23 μήνες της πιο πρόσφατης σύγκρουσης; Ένα γεγονός που αρχικά αρνήθηκαν και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν για να τροφοδοτήσουν μια συγκεκριμένη αφήγηση, για όσο εξυπηρετούσε την αύξηση των ποσοστών τηλεθέασης και τα views [στα social media], αποπροσωποποιώντας τα παιδιά από την εθνικότητα και την κοινωνική τους θέση, προκειμένου, στην πραγματικότητα, να τα χρησιμοποιήσουν ως εργαλεία για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού. Τα παιδιά που ξεχάστηκαν στο τέλος της σύγκρουσης, αγνοώντας ότι καμία σύγκρουση εκεί δεν έχει τελειώσει και ακόμη και τώρα, όπως επί δεκαετίες, τα παιδιά της Παλαιστίνης συνεχίζουν να φυλακίζονται, να βασανίζονται και να δολοφονούνται.

Τα κορίτσια της Τεχεράνης, από την άλλη πλευρά, δεν ταιριάζουν στη δυτική αφήγηση. Αποτελούν δεύτερης κατηγορίας θανάτους, που τα ειδησεογραφικά πρακτορεία δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν εύκολα. Δεν έχουν βάρος στη ζυγαριά των λεγόμενων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επειδή είναι κορίτσια «γεννημένα λάθος», στο πλευρό του εχθρού. Για αυτά, δεν υπάρχει φεμινιστικό κίνημα, λαϊκή αγανάκτηση, hashtags στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημοφιλή βίντεο για κοινοποίηση. Είναι «νεκροί», στείροι αριθμοί σε μια καταμέτρηση για την οποία κανείς δεν ενδιαφέρεται. Δεν θεωρούνται ανθρώπινα όντα. Κανείς δεν νοιάζεται για το μέλλον τους, που διέκοψε η σιωνιστική τρέλα ή την αθωότητά τους, που ποδοπατήθηκε για χάρη της τσέπης των πολέμαρχων. Πρέπει να ξεχαστούν, ακόμη και να αμφισβητηθεί το αν υπήρξαν ποτέ, ίσως ήταν μια προβοκάτσια, όπως ανέφεραν ορισμένα ισραηλινά κανάλια τις ώρες μετά την τραγωδία.

Διπλά μέτρα και σταθμά, διπλή ηθική, αυτά αποτελούν το σήμα κατατεθέν της συλλογικής Δύσης που δεν έχει έλεος για τίποτα και κανέναν, που κοιτάζει μόνο το συμφέρον, το κέρδος και την επιτυχία, όποιο κι αν είναι το κόστος.

Και η Δύση διακινδυνεύει να πληρώσει αυτό το τίμημα με την ίδια της τη ζωή. Πράγματι, αυτό συμβαίνει ήδη, μέσα στην αδυσώπητη παρακμή αυτής της μάζας σάπιων, διεφθαρμένων πολιτισμών, που έχουν μετατρέψει τα παιδιά σε μια λατρεία θανάτου, καταβροχθίζοντάς τα όπως διατάζει ο Μολώχ, ο θεός στον οποίο έχουν ορκιστεί πίστη και υπακοή, ή ο Βάαλ, που διψά για αίμα από θυσίες.

Μακριά από εμένα να χρησιμοποιήσω το συναίσθημα ως απατηλό επιχείρημα, αλλά θα ήθελα να προτείνω μια άσκηση ανθρωπιάς: αν είστε πατέρας ή μητέρα, προσπαθήστε να φανταστείτε τι σημαίνει να ζείτε με αυτόν τον πόνο.

Αυτός είναι πόλεμος, ο δικός τους πόλεμος, ένας πόλεμος που ο λαός δεν θέλει αλλά του επιβάλλεται από τις ελίτ.

Αυτός είναι ο ιμπεριαλισμός, αυτός είναι ο Σιωνισμός.

Και έχει όνομα, πρόσωπο και σημαία.

* Ο Lorenzo Maria Pacini είναι Ιταλός από την Τοσκάνη. Είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο San Domenico στη Ρώμη, όπου διευθύνει το Τμήμα Γεωπολιτικής. Κατέχει επίσης τη θέση του Αναπληρωτή Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο UniCampus HETG στη Γενεύη, όπου είναι Κοσμήτορας της Σχολής Στρατηγικών Επιστημών και Επιστημών Ασφάλειας. Είναι Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο HSSE στο Πλόβντιβ της Βουλγαρίας. Διδάσκει τακτικά στη Μόσχα (Ρωσία), στην Τεχεράνη (Ιράν) και στο Νάι Πι Τάου (Μιανμάρ).

Πηγή: strategic-culture.su